Novel & Cerita Ang Aking Pamilya Tula

But behind those beautiful words that describes our family, nagtatago naman sa likod nito ang kalungkutan, pagpapanggap at pagiging sira ng aming pamilya. Ang buong akala ng maraming tao ay masaya ang pamilya namin, hindi nila alam ang mga tinatago namin lihim sa mga ito. Lihim na hindi gustong malaman ni Papa ano man ang mangyari. That's why I'm here. Nakita kong tumayo si Kuya Sandro sa upuan nito para salubungin ako.

Narating namin ang gitna ng malawak na pool nang walang aberya. “This house, dito ako lumaki at nagka-isip. Dito tumira sila mommy at daddy. Isa kaming buong pamilya. Simula nang mawala sila ayoko nang makita ang bahay na ito. Ngunit ngayon, unti-unti nang naghihilom ang lahat ng sugat sa puso ko. Gusto ko bahagi ka ng lahat ng araw sa buhay ko. Kaya Maya,”

" Kaya niyang gawing masaya ang buhay ng isang tao kahit sa simpleng mga paraan lang. Napakainosente niya mommy." "Sabik na akong makilala ang mga taong naging myembro na ng ating pamilya anak." "Ang totoo niyan, hindi lang ako at si kuya ang naghihintay na tawagin kang mommy." " Marami ba talaga sila anak? " Tumitibok pa rin ang puso na nasa glass box. " Marami mommy kaya ihanda niyo ang inyong sarili." ___________________________________________________________________________

Mr. Black Tulala kong pinagmamasdan ang mga sasakyan na nagsisiksikan para lang mapabilis ang kanilang biyahe upang makauwi ng maaga sa kani-kanilang pamilya. Dumadaan lamang ang kanilang mga imahe sa aking mata. Napangiti ako ng mapakla. Pamilya? Ano nga ba ang ibig sabihin ng pamilya?

“Gusto kong umuwi ng La Union.” Napahinto siya sa pagtawa at napakunot-noo. “Why?” “I suddenly miss my family. Ang tagal kong ‘di na sila nakikita.” Kahit pa nakakausap ko sina Mama sa chat, sa video call or call ay ay iba pa rin kapag talaga ‘yong nakikita at nakakasama ko sila. Ang mga Kuya ko’y may sarili ng pamilya at busy din kaya minsanan ko ring nakakachat.

"Aamin ko, may galit ang puso ko para sa mga kapatid ko. Kasi iniwan nila akong mag-isa. Hinayaan nila akong mag-isa sa puder ng tita namin. Hindi man lang nila naisip na nandito pa ako. Na kailangan ko ng pamilyang masasandalan. Na kailangan ko ng gabay nila. Napilitan akong tumayo sa sarili kong mga paa sa murang edad. Ang daming pinagkait sa akin. Ni hindi man lang ako nakapag-aral. Tama nga ang sabi nila, maganda lang ako pero bobo naman," "No, it's not true," "Tinutukso pa ako dati na wala akong pamilya. Na tinapon lang ako sa basurahan ng mga magulang ko at nadampot lang ako ng aking tita," "From now on, my family can be your family too, Maria," Enjoy reading po! 🫶🏻🌹🩵

Makukulay at malulusog ang mga halaman. Dapit-hapon na at medyo mahangin pa. The sun is already setting. The thick gray clouds were about to pour the ground. Uulan yata. Makulumlim kasi ang langit. "It's a family reunion hindi puwedeng hindi ka pupunta. Magtatampo si Mama.." Titig na titig na naman siya sa akin, at dahil nakasanayan ko na. Makikipagtitigan na din ako sa kanya. "Bakit?" Nakalabi ako sa harap niya. Umiling siya bago bumuntong-hininga.

"Sulit ang lahat." At sa gitna ng tawanan at masayang kwentuhan, naramdaman ko ang isang malalim na katiwasayan. Alam kong ito na ang simula ng isang mas malaking kwento para sa aming pamilya—isang kwentong puno ng pagmamahal, sakripisyo, at walang hanggang saya.

Umiling naman siya at mahigpit na kumapit sa braso ko. "We're family, Ara. Ang pamilya, dapat nagtutulungan. Kaya asahan ninyo na hindi ko kayo iiwan."

"Pinili mo ang babaeng iyon!" "Pinili mo ang batang iyon!" Parang may apoy na sumiklab sa dibdib ko. Mabilis akong lumapit sa mesa. "They are my family!" Mariin kong diin. "My wife." "My son." "Ang pamilya ko ang pinag-uusapan natin!" Ngunit lalo lamang siyang natawa. "Pamilya?" "Naging pamilya mo lang sila dahil pinili mo sila!"