Ang Aking Pamilya Tula Novels & Stories

tanong naman ni Misha. “Pumapasok na kasi ako sa school. Saka, nakita ko na ang totoong family ko, lolo, lola, tita at marami pa, basta,” tinamad na nitong kuwento, kaya nagtawanan kaming lahat.

Aling Lordes, Mang Topeng, Kuya Karl, Hindi ko inasahan na sa mundong ito ay may mga tao na tulad niyo. Naging mabait kayo sa akin at inaruga na para bang kadugo ninyo. Doon ay aking naramdaman at naiintindihan ang kahulugan ng salitang “pamilya”. Ang mga aral at ang alaala natin ay babaunin ko saang sulok ng mundo man ako tumungo. Mahal na mahal ko kayo!

Nakangiti kong kinakausap ito. "Ang ganda, ikaw ang liwanag sa madilim na kalangitan. Liwanag na nagbibigay ng pag-asa kahit na dumating sa puntong walang-wala na." Nasasabik akong gumawa ng tula. Ito ang ginagawa ko sa tuwing naiisip ko kung ano ang pakiramdam ng may pamilya at sa tuwing nalulungkot ako. Ngayon, magkakapamilya na rin ako. Magagawa ko rin ang paggawa ng tula nang masaya ang pakiramdam ko.

Tumaas naman ang isang sulok ng kilay ni Rheana. "Kasi kapamilya ako? Kita mo naman kanina kung paano ako sinabihan ni Tita to stay, right? For them, I am a part of the family. Malay natin, may plot twist pala." May pang-aasar naman na salita ni Rheana.

"Ha, ha! Kung ako sa'yo ayusin mo muna 'yang gusot sa problema mo!" Napakamot ito sa ulo. "Seryoso ako Aula gustong-gusto ko talagang pasyalan ang Tarlac at nalaman ko na mabukid doon." "Naku, pag makilala mo lang ang pamilya ko hindi ka tatantanan ng mga 'yon lalo na ang nanay ko di maubos-ubos ang salita! Haha!" "Sounds interesting! May picture ka ba ng pamilya mo? Patingin nga ako."

" Naluha ako. Pinakita ng paintings ang saya, hirap, at pagmamahalan namin—mula sa una hanggang sa ngayon, kasama ang mga bata. Muling nagparamdam ng emosyon ang bawat brush stroke, parang iniikot nito ang aming kwento sa harap ng aming mga mata. Nang matapos ang kanta, lumabas ang mensahe sa screen: "Madrigal Family Forever" Nagulat kami sa palakpak sa pinto—ang pamilya at mga barkada namin, umiiyak sa tuwa at sobrang saya. Ramdam ko ang pagmamahal nila para sa amin. Kinagabihan, nagpaalam silang lahat. Pinagdiwang nila ang ginawa ng anak ko at ang pagmamahalan ng pamilya namin.

Tama nang hanggang doon na lang kami. Umiling ako kay Kuya at iniwas ko ang aking tingin sa kaniya. Ayokong mabasa niyang may tinatago ako sa kanya dahil alam kung kaya niyang banggain kung sino man ang nananakit sa akin. Tama ng ako lang ang masaktan. Malalagpasan ko rin lahat ng to. Gaya ng sabi ko mas mahalaga ang pagkakaibigan ng pamilya namin kesa sakit na nararamdaman ko ngayon. May kanya-kanya din kaming problema kinakaharap. Reresolbahin ko ito sa paraang alam ko na hindi madadamay ang pamilya namin. "Let's go Kuya, I'm hungry na."

ngunit hindi ko nagawa dahil hindi ko alam. Pamilya tayo, eh. Pamilya ko kayo. Mahal na mahal ko kayo. Buong buhay ko, wala akong matatawag na pamilya ko. Kahit saan ako napadpadpad mabuhay ko lang ang sarili ko. Mapag-aral ko lang ang sarili ko. Para kahit papaano may ipagmamalaki ako. Pero hindi ko maitatatangging may puwang sa puso ko. Wala akong pamilya. Wala akong kakampi. Kaya nang malaman ko na kapatid ko kayo, na ama ko si Daddy. Malaki ang pasasalamat ko. Na kahit sa dinami dami ng pinagdaanan ko, may pamilya pa pala ako. May uuwian pa pala ako. May magmamahal pa pala sa ‘kin. Kaya ang sakit para sa ‘kin na malaman na may tinago kayo sa ‘kin. At patungkol pa sa kalagayan ni Daddy.

Tumango ako. "Kasi kahit anong mangyayari, pamilya mo parin sila. Pwede mong iwanan ang lahat, pero sa pamilya mo parin ikaw babagsak. I know our past will leave us a big scar, but it's actually a beautiful and meaningful scar." Sabi ko habang nakatingin sa pamilya ko at ni mommy Ysa kasama si Ysrael na nagtatawanan.

B*liw na talaga ang g*go. “Pakawalan naman kita, basta ‘wag mo lang tangkaing tumakas, dahil kung gagawin mo ‘yon… uubusin ko ang pamilya mo. “’Wag na ‘wag mong gagawin ‘yon!”