Ang Aking Pamilya Tula Novels & Stories

Asawa ko na siya at bubuo na kami ng pamilya. THE END

May asawa na ba. Paulit-ulit na umalingawngaw sa aking utak ang mga salitang iyon habang tulala at nakanganga akong nakatitig sa kanila. Animo'y isa silang masayang pamilya, nagtatawanan pa silang dalawa no'ng lalaki. Damn..! Kaagad akong nahimasmasan. "Sam!" malakas na tawag ko sa kanya.

Ng makita ko si Hanley na nakatayo roon, nanlamig, sumimangot ako at naglakad patungo sa pinto, umiling iling. Bago ako umalis, kumuha ako ng isang mabilis na larawan at ipinadala ito sa chat ng pamilya na may isang mensahe, [Mukhang hindi natin alam kung sino ang hindi bahagi ng pamilyang ito, di ba?] Mula sa likod ng pinto, naririnig ko ang mga ingay ng away. Naglakad ako pababa, nakaramdam ako ng hindi inaasahang pakiramdam ng kaginhawahan, isang gaan na hindi ko naranasan sa mga taon.

Magalang na wika niya rito. “Alam mong hindi ako kabilang sa pamilya niyo, kaya mo nga ako pinakulong ‘di ba? At kakalimutan niyo nalang sana, pero nakita niyong pwede niyo akong gamitin ulit.” Galit na sagot niya rito.

Ano ba kase ang nangyari sa paligid ko? Ngunit sa kabila ng mga katanungang iyon, ang aking kasalukuyang kaligayahan at excitement para sa aming pamilya ay hindi nawala. Kasama si Thav, naramdaman kong walang pagsubok ang hindi namin malalampasan. Sa kabila ng mga lihim at mga panganib na bumabalot sa aming buhay, kami ay magkasama at handang harapin ang anuman ang darating. Lalim nun pwede na ako gumawa ng tula. Napagtanto ko rin na gumagaling ako sa wikang Tagalog yung medyo malalim siya. Sanaol diba? Ganito pala ako kapag buntis.

Maging noong pinag kakaisahan nila ako at walang kakampi. "Kahit na, mas maaalalagaan natin siya, 'cause we are family," diin ni Tita, hindi ako kumibo at nagpatuloy lang sa pakikinig sa kaniya. Wala naman akong masasabi dahil totoo naman ang sinasabi niya. Kami ang pamilya, matutulungan at maaalagaan din namin siya. Ngunit anong magagawa naming pamilya niya kung mas gusto niyang makasama ang ibang tao?

Hindi maiwasan masaktang sa tuwing makikita ang mga larawan ng aming pamilya na ngayon ay nalagas na. "G-Ginawa ko ito p-para saiyo k-kuya..sana mapatawad m-mo pa ako.." palaging humihingi ng tawad sa litratong yakap tuwing gabi. Buwan pa lamang ang nakalipas pero mukhang bibigay na ako. "H-Hindi ko na k-kaya.." iyak ko at niyakap ang litratong nakasilid ang larawan ng aming buong pamilya.

Chapter 109 Ngumiti ako nang malamig at hinaplos ang tiyan ko na lalong lumaki—walo na akong buwan. “Kailangan kaming tatawaging pamilya,” bulong ko sa sarili, halatang may bahid ng ligaya at pagnanasa. “Hindi si Solidad. Hindi ang anak nilang dalawang iyon.”

Nagmahal lang naman kami "Gusto kong maghirap ang pamilya mo!!..gusto kong maramdaman nila ang sakit na naramdaman ng Mommy ko dahil sa ginawa ng pamilya mo!" "You have no any idea how your father ruined my family... gustong gusto kitang saktan ngayon...kayo ng pamilya mo...but physical pain is not enough" D@mm it... "You're father killed my brother!!" I want to punch myself for shouting at her...

I mumbled Para akong binuhusan ng malamig na tubig. Hindi ko kailanman makakalimutan ang apelyidong iyon. Ang pamilya na sumira sa pantasya ko. Ang pamilya na nagbigay sa'kin ng matinding kahirapan anim na taon na ang nakalipas.