Novel & Cerita Ang Aking Pamilya Tula

Wala na ang mga tanikalang nakagapos sa leeg ko't mga paa. Malaya na ako. Malayo na rin. Malayo sa mga taong naging sanhi ng paghihirap ko. Malayo na ako sa kanilang lahat. Ngayon, may pagkakataon na akong bumuo ng sarili kong pamilya. Pamilyang masaya at tanggap ang isa't isa. Pamilyang iingatan ko ng buong puso, mamahalin hanggang sa abot ng aking makakaya, at proprotektahan hanggang sa huling hininga.

Hindi niya mapigilan na mapangiti. “Ang totoo ay masaya ako na kasama sila tita. Ni minsan ay hindi ko naramdaman na minaliit nila ako. Kahit hindi nila sabihin ay naramdaman ko ang pagtanggap nila sa akin bilang miyembro ng pamilya.” Natawa siya ng maalala nung inamin niya na pera lang ni Adius ang habol niya. imbes palayuin siya kay Adius ay pinagtulakan pa siya ng mga ito sa binata. At kahit minsan ay hindi rin pinaramdam sa kanila ng kuya niya na pabigat sila. “Masaya ako dahil mapapabilang ako sa mabuting pamilya na kagaya ninyo. Masaya ako at nagpapasalamat dahil tinanggap niyo kami ng kuya ko.”

"A f-family i-is h-home, a-anak. A h-home where we f-find peace a-and s-security." "See, mom? See the absence of peace and security in our family now? It's no longer home, Mommy. Pero kung iyan ang gusto niyo. . .I won't file a case for her any more. Pero lalayo na kami ng tuluyan sa pamilyang sinasabi niyo."

Si Tatay Arman naman. Tango at ngiti lang ang sagot ko. Hindi ko kasi alam kung ano ang sasabihin ko. Nakakaiyak 'to, nakakataba ng puso. Marami na akong pamilya, hindi na ako nag-iisa. Ang laki na ng pamilya ko. Nakaka-overwhelm naman ang mga tagpong ito. Nawala lahat ng pangamba ko na baka hindi ako gusto ng pamilya niya.

Hinalikan niya ang ulo ko at bumulong, "I'm here. Hindi kita tatratuhin na estranghero. Dahil para sa'kin ay pamilya kita." Animo drum na bumuhos ang luha ko. Bakit ba palagi na lang sa ibang bibig ng iba ko naririnig ang mga ganitong salita? Mahirap ba talaga sa magulang ko na sabihin na pamilya nila ako? Na anak nila ako? "Habang narito ka sa tabi ko ay isipin mo na ako ang pamilya mo."

Ngumiti ako at marahan kong tinuyo ang pisngi niya na nabasa nang luha. “Hindi ka mag-iisa. Hindi lang ako ang pamilya mo, Abuela. Nandiyan si Carli, si Daddy, ako at ang magiging mga anak namin ni Rev. Kaya ay huwag na huwag mong ipaparinig sa akin ang hindi magagandang salita na sinabi mo. Pamilya tayo, Abuela.” Ngumiti si Abuela at agad niya akong niyakap.

Napangiti ako habang pinupunasan ang namuong luha sa aking mga mata. Hindi lahat ng taong kadugo mo ay magiging pamilya. At hindi rin lahat ng pamilya ay kadugo mo. Minsan, ang tunay na pamilya ay iyong mga taong piniling manatili kahit wala silang obligasyong gawin iyon. At para sa akin at isa si Mrs. Ang sa mga taong iyon. Kaya naman hanggang ngayon, siya ang tinuturing kong pangalawang ina.

Parang may humigpit sa dibdib ko. Hindi ko alam kung bakit. Pero mas masakit marinig iyon kaysa sa lahat ng galit na naramdaman ko noon. Dahil habang kami ay abala sa mga pagkakamali namin... May batang nangangarap lang pala ng simpleng pamilya. “Kuya.” Napatingin ako sa kanya. “Kapag naging family tayo...” Bigla siyang nag-isip.

At ngayong araw, may Family Day sa School ni Tala. “Mommy, look! My drawing won first place!” masayang hiyaw ni Tala habang tumatakbo palapit sa amin ni Nikolai. Ipinakita niya ang isang makulay na crayon drawing kung saan may tatlong taong magkakahawak-kamay sa ilalim ng malaking bahaghari. May nakasulat sa ibaba: My Family. “Wow, ang galing naman ng munting prinsesa ko!”

buong pusong tugon. Sabay na rin kaming naghapunan. Wala nang masmagandang pang sukli sa mga tawa at sayang pinapakita ng lahat. Lahat ng naitulong ko ay masasabi kong worth it. Ito ang maituturing kong pamilya.