Ang Nabawing Rosas Mga Nobela at Kwento

Siguro, dahil na rin sa hindi agad mapapansin dahil natatabunan ng matatayog na sunflower ang parteng ito. Nang makarating sila, nakita ni Aeverie ang isang hardin ng mga rosas na may kakaibang kulay. Hindi ito ang karaniwang rosas na pula, rosas, o puti. Ito ay isang rosas na kulay lavender, isang kulay na hindi pa niya nakikita dati. Napaawang ang kaniyang bibig, nagulat siya sa ganda ng bulaklak.

Nagmamadali akong bumaba na halos matumba ako sa pamamaraan ng aking pagtakbo, umawang na lamang aking bibig ng makita ang buong sala. Dalawampu't bouquet na rosas ang nakapatong sa sofa at mesa na iba't ibang kulay. Mayroon rin nakakalat na tsokolate sa buong kusina na sa pagkakaalam ko sa rami nun ay tama si 'ate. Mukhang hindi lang isang sako 'to kundi mga dalawa.

Lalong lumakas ang tibok ng puso ko nang iniangat niya ang kanang kamay at inutusan muli ang kanyang mga rosas. "Ilabas niyo ang babaeng yan." Nagmistulang mga tapat na kawal ang kanyang mga rosas. Gumapang ito patungo sa kinalalagyan ko kaya't lumayo ako hanggang sa maramdaman ko na ang dulo. Wala na akong maatrasan! Sinipa ko ng paulit ulit ang mga rosas niya. Hindi pwede! Ayaw ko sa mga rosas na 'yan!

Hindi naman gaanong kalawak ang hardin—sakto lang, katulad ng sukat ng fountain. “Kaya pala kanina ang bango ng sumalubong sa akin. Kayo pala ’yon?” sabi ni Elvis sa mga rosas. Iba’t iba ang kulay ng mga ito—may black rose pa na ngayon lang niya nakita nang personal. “Ang ganda mo, at ang bango pa. Alagang-alaga talaga kayo, no? Ang sarap niyong pagmasdan,” masayang wika niya.

Tuwang tuwa na may sumulpot na isang putahe sa harapan nila. Halos mabingi ako ng sabay sabay silang umatungal sa harapan ko habang pinalilibutan nila ako. Bago pa nila magawang sumugod sa akin ay kaagad na may matitinik na mga halamang rosas ang pumulupot sa buong katawan nila. Pinagsamantalahan ko kaagad ang pagkakataon na iyon para tumakbo palayo sa kanila.

“Ikaw ‘tong ‘di makatwiran.” Pagkatapos no’n, nagsimulang sabihin ni Rose nang may nasaktan na ekspresyon, “999 na mga rosas ‘yon. Hindi pa ako nakakatanggap ng ganoon karami buong buhay ko! Hindi ako makapaniwala na tinapon mo lang ang mga ‘yon. Hindi mo man lang tinanong ang opinyon ko tungkol doon.” “Opinyon mo?”

Maswerte na lang siya kung hindi tatalon ang kaluluwa niya palabas ng katawan kapag nilabasan siya. May mga talulot ng rosas na nakaayos sa hugis ng puso. Hindi lang siya basta nagpa-book ng upuan, nagdagdag siya ng extra at nag-iwan ng mga eksaktong instruksyon kung ano ang dapat gawin. Kaming dalawa lang sa isang maliit ngunit puring-puring romantikong espasyo, madilim dahil sa kawalan ng natural na liwanag ngunit nagliliyab sa dami ng mga kandila at dim lights.

agad na bungad nito sabay kindat sa kanya. Tinaasan niya na lang ito ng kilay sabay ngisi, napalitan lang iyon ng malapad na ngiti nang bigla nitong ilabas ang isang bouqet ng red roses, napakagat labi na lang siya habang pinagmamasdan itong maglakad papalapit sa kanya habang iniaabot ang mga iyon. "Anong meron ha?" pabiro niya itong pinaningkitan ng mata habang inaamoy ang mga rosas.

SOFT MORNING SUNSHINE WARMED THE ROOM. A sweet floral scent, light and fresh, hung in the air. Tulad kahapon nagmulat ang inaantok pang mga mata ni Alexa sa kumpol-kumpol ng mga rosas. But unlike yesterday, this time iba’t iba ang kulay ng mga rosas. “Good morning, Baby!” Mula sa pintuan ay umere ang boses ni Sebastian na katulad sa kulay ng mga rosas ay buhay na buhay.

Datapuwat nabalot silang lahat sa pagtataka dahil sa mga pabulaklak effect ay sumidhi naman ang pagkasabik nila na malaman ang supresa sa likod ng mga rosas. "Kung sino man sa inyo ang nagnanais na maging kabahagi sila ng event.." patungkol ng propesora sa mga nakahanay na iskolars ng bayan. " Sa pamamagitan ng mga rosas na ito ay maaari kayong mamili ng taong nais tulungan. Just simply put the roses on the palm of a person you chosen," patuloy ng propesora.