Ang Tangi Kong Pag Ibig Novels & Stories

“Anong parang?” "Tulad ng kapag nami-miss mo ang isang tao kapag hindi mo siya nakikita. Pagkatapos mong makita siya, magiging sobrang saya at kuntento ka. At gugustuhin mo talagang maging malapit sa kanya at gusto mong gawin ang isang bagay na intimate sa kanya. Kapag masaya ka, gusto mong ibahagi ito sa kanya kaagad, at kapag hindi ka masaya, ang unang bagay na gusto mo ay ang kausapin siya. Kung gusto mo ang isang tao, mamula ka, mamumula ang iyong puso kapag nakita mo siya..."

Biglang lumungkot lalo ang mukha ni Lucas at mabilis na umiling. "Hindi! Huwag mong isiping ginawa ko iyon upang linlangin ka. Natuklasan ko lamang ang katotohanan nang mahalin na kita nang lubos. Nang malaman ko na... huli na. Hindi ko na kayang alisin sa aking puso ang pag-ibig na nararamdaman ko para sa iyo. Kahit alam kong bawal, kahit alam kong masasaktan tayo... hindi ko magawang lumayo."

One Night with the Boss SYNOPSIS Naranasan mo na bang umibig nang hindi mo nalalaman? Iyon bang pagmamahal na nakatago sa puso… Kung mayroon kang inililihim na pag-ibig, huwag mong isiping hindi mabubunyag iyan. Ang pag-ibig daw ay katulad ng isang halaman. At ang iniiibig naman ay ang araw, tubig, at hangin. Sa tuwing nasisilayan mo ang iyong minamahal, ang halaman ay yumayabong nang yumayabong…

Pangungulit pa nito. Bahagya lang akong tumango, ngunit hindi pa rin ito nakuntento. Pinilit pa talaga ako nitong magbigay ng komento tungkol sa papuri niya kay Thana. "Ano, pag tango lang talaga? Hindi mo man lang dudugtungan ang papuri ko?" "Tsk! Anong gusto mong gawin ko, gumulong sa sahig para lang ipakita sa'yo na sang-ayon ako sa mga sinabi mo?"

Halos mabingi siya sa tibok ng kanyang puso. "With his words, he triggered another doubt and produced a knife that directly pierced into my heart. I was hurt even just imagining about the possibilities. I'm in the verge of crying, but I stay calm and composed, not to show weakness infront of Enrico. Ayaw kong magmukhang talunan sa pagibig."

Pero maya maya lang biglang may isang butil ng luha na tumulo sa pisngi nito na mabilis din nitong pinalis "Umiiyak ba kayo Nay?" "Tears of joy lang ito anak. Hindi lang ako makapaniwalang kay bilis dumaan ng mga araw. Tignan mo naman, sino ang mag aakalang ang masungit at makulit na batang babaeng inalagaan ko noon ay lumaking maganda at mabait ngayon? Kung hindi lang mahigpit ang Daddy mo sigurado akong marami ang manliligaw sayo."

Umiiyak noon ang kanyang ina. Naglalakad siya papunta sa kanyang ama na naghihintay. "Jin... anak. Kapag ibinigay mo ang puso mo sa iba... Mamatay ka...Jin." Mamatay...dahil sa oras na yun... Mamatay din ang kaibigan niya...higit sa lahat ang mahal niya. "Master Jin." Naibaba niya ang picture frame. "Lupoz..."

"pero bakit naman po..?" "ang tawag dun pagpag kapag namatay na ang isang tao dapat sinusunog lahat nang mga gamit na naiwan nya.. hindi ko rin alam kung bakit nga ba pero ang alam ko eh bawal yun saka pag papagpag daw ang tawag dun" "ganon po ba.. pero-" "wag nang pero pero sige na dalhin mo na yung ibang mga gamit mo para maka alis na tayo"

I love you babe, I hope you will finish your matters early. I already miss you, babe. Till we see again, babe. I love you. Love, Zykiel Ibinalik ko ang papel na huling alaala kay Zykiel. Halos araw araw ko iyong binabasa dahil parang pinapatay ako sa pananabik sa kanya. Gabi gabi akong umiiyak dahil namimiss ko na ang boses niya. Ang yakap niya. Ang amoy niya at ang comfortableness I felt whenever he hugged me.

"Nakakainis naman! Naghanda pa naman ako ng two piece!" "Panira naman ng bagyong iyan!" Panay ang reklamo ng mga classmates ko habang nasa van. Nayayamot na sana ako kung hindi lang nagmusika ang radyo. ~Nitong umaga lang Pagkalambing-lambing Ng iyong mga matang hayop kung tumingin~ I smiled when I understood the lyrics. ~Oh, kay bilis namang maglaho ng pag ibig mo, sinta