Novel & Cerita Ang Tangi Kong Pag Ibig

nauutal kong tanong habang nakatingin sa kaniya. Inialis n'ya ang tingin n'ya sa'kin at ibinaling 'yon sa papalabas na araw. Bumuntong hininga muna s'ya bago tumingin sa'kin. "Yung totoo, inihanda ko na ang sarili ko na darating talaga ang araw na mawawala na 'ko. Pero sa likod ng mga ngiti ko, sa kabila ng mga sayang pinapakita ko, nagtatago ang takot at lungkot. Ayoko pa talagang lisanin ang mundong 'to. Ang dami ko pang pangarap at gustong marating pero ganito talaga siguro ang buhay. Kailangan ko nalang tanggapin na darating ang araw na magdidilim din ang liwanag sa paligid ko." malungkot n'yang sabi kasabay ng pagbagsak ng mga luha sa pisngi n'ya.

Pero maya maya lang biglang may isang butil ng luha na tumulo sa pisngi nito na mabilis din nitong pinalis "Umiiyak ba kayo Nay?" "Tears of joy lang ito anak. Hindi lang ako makapaniwalang kay bilis dumaan ng mga araw. Tignan mo naman, sino ang mag aakalang ang masungit at makulit na batang babaeng inalagaan ko noon ay lumaking maganda at mabait ngayon? Kung hindi lang mahigpit ang Daddy mo sigurado akong marami ang manliligaw sayo."

“Any last words, darling?” Hindi ako makapagsalita. Nanatili akong nakatitig sa kanya. “Alright. Have fun in heaven, little lamb.” The side of his lips curved into a vile grin as his eyes darkened with mischief. “One,” he started counting and my knees almost gave out. Mom and Dad, I’m sorry if I’d have to go first. “Two,” he continued. Amadeus, please take care of our parents. I love you guys. I’ll see you all someday.

Kakaiba ang ekpresyon pero napaka ganda parin niya. Ano bang iniisip ko? Ako lang yata ang taong pumupuri sa taong papatay sa 'kin. Tama talaga siya dahil kakaiba talaga ako. ""Masarap ba?"" Tumango ako. Gamit ang kamay niya inabot niya ang kamay niya tungo sa'king kanang mata at- hinila ng marahas. Pinakita niya saking kinain niya iyon.

"E-engineer na ako.. N-natupad ko po ang pangarap ko." Pakiramdam ko puso ko ang nagsalita. At nang kumalas ako sa yakap ni Bingo para tanawin ang litrato ng tatlong taong mahal ko sa kaniya kaniya nilang lapida ay umihip ang malakas na hangin.

Just after both of them got into bed. The lights went out. That night, Britney felt that Manuel was particularly positive. Not a word was mentioned, but she could feel that he had something on his mind. But in the end, Manuel said, "Britney, I love you, till death do us part." She was particularly eager to ask him, what is love after all? She did not get an answer from Conrad. Conrad's so-called love, he talked about love with her, but his body was entangled with someone else!

tanong niya kay Jamie. “Blue, ang pag-ibig ay hindi nakabase sa tagal na ninyong magkakilala. Walang pinipiling oras, status, o standards. Kapag tinamaan ka, tinamaan ka walang pero pero. Malalaman mo rin ang ibig kong sabihin kapag dumating na sa’yo ang babaeng tatamaan ka talaga,” sabi nito sa kanya.

Iniisip kung gaano kadaling sirain ng pag-ibig ang pagkakaibigan. Kasi si Sean… matagal na siyang kaibigan. Isa siya sa mga taong ayokong mawala pero habang tumatagal, mas nararamdaman kong hindi na sapat ang salitang kaibigan para ilarawan siya at siguro 'yun ang pinaka nakakatakot, kapag minahal mo ang kaibigan mo dahil isang maling hakbang lang, pwede mong mawala lahat pero habang iniisip ko 'yun, biglang nag-vibrate phone ko. Jedrick:

Ipinatong niya ang ulo sa dibdib ko at yumakap sa akin pabalik. “Hindi ako naniniwala sa gano’n at kung totoo man ‘yon, kung totoo man na may parallel universe, ikaw ang mahal ko sa mundong ‘to. Another world or another universe will never matter to me, as long as you are mine right here, right now. And if there’s a reality about past lives, it all stops there. Kung hindi ikaw ang minahal ko nang ganito noong panahong ‘yon, ikaw at ikaw na lang ang mamahalin ko nang ganito sa panahong ito, at sa mga susunod pa.” Tumango siya bago nagbuntonghininga. “I’m sorry, Con. I love you.”

I wonder how can he manage to say those word without getting attached and unaffected. "Lets get inside" tango lang ang naisagot ko at naglakad na kami papasok sa loob. The huge door open by itself slowly as we enter inside. I don't know what to say, umawang ang labi ko dahil sa sa ganda ng loob ng bahay. Kong ano pa ang gandang bumungad sa akin sa labas ay doble ang ganda dito sa loob.