Annoying Brothers の小説・ストーリー

Kaya kung makakasalubong niya ang isang tao na tulad ni Hogan, paniguradong magiging matindi ang pagdurusa niya. Dahil dito, hindi magiging hangal si Gerald na maglakad ng diretso sa bibig ng panganib. Pagkaraan ng ilang sandali, ngumisi ang sixth brother at sinabing, “...Hoy, bakit hindi ka naglalakad, ha? Kailangan pa bang pilitin ka namin?" “Mas mabuti kung sumunod ka! Kung hindi, papatayin ka na lang namin ngayon at itatapon ang katawan mo!" pananakot ni seventh brother.

Ang apat na Scope brothers ay nagkatinginan sa isa’t isa at kinamot ang kanilang mga ulo. “Gagawin ba natin ‘to? Nandito lang naman tayo para hanapin si Brother-in-law…” “Oo, kahit na siya ay brother-in-kaw natin, hindi naman natin siya master. Makikinig ba tayo sakanya?” “Pero siya ang ating brother-in-law. Kapag hindi tayo nakinig sakanya, malulungkot siya at malulungkot din si Junior Sister…”

Natawa rin pati ang iba pa naming kaibigan. Umalis ako sa pagkakakapit ni Karrius at umupo sa isang upuan sa tabi niya. Napatakip na lang ako ng mukha ko dahil sa kahihiyan na ginawa ko. Natatawang tinanggal ko ang takip ng mukha ko at saka ako tumingin sa mga kaibigan ko na hindi matigil sa pagtawa at pagtukso sa akin. They are my real friends. "Shit! Namumula ka Hyujin!" natatawang tukso ni Finnral.

Hindi naman kasi ibig sabihin na matapang at matigas ka lang tignan ay matigas na rin ang puso at personalidad mo. Monroe brothers are not. In fact, napakabait ng mga ito, maingat sa kanilang mga galaw at ni wala siyang matandaang nagreklamo ang mga ito sa ibang kapalpakang nagagawa niya. She feels secured with them because they are like overprotective brothers to her. Overprotective brothers my ass! Umamin na nga iyong tatlo na may gusto sila sa'yo tapos may overprotective brothers ka pang nalalaman dyan, Marilyn. Really?

NOAH ARKANGHEL I jolted awake to the sound of an obnoxious laugh, accompanied by the irritating sensation of someone poking my cheeks. Without a doubt, it was Chase. "What?" "Woah, don't you miss me, bro? You didn't even personally visit me in the hospital; you're a fake friend!" His words stung, and I winced at the truth they held. Chase had been sick for a week, a consequence of his unhealthy habits – excessive drinking, a disdain for vegetables, and a love for smoking. Sure, I had my vices, but I maintained a balance, always cautious of how my actions might be perceived by Mom and Dad. Dealing with an annoying brother who enjoyed getting on my nerves was an added challenge.

humalakhak ito may pakindat-kindat pa sa akin. "Ahmm, Kuya Van, mauna na ako ha. Wag ka ng magalit sa akin. Peace na tayo, sorry na. Alam mo naman na ikaw ang favorite brother ko, diba?" "I'm your only brother, asshole" "Ay! Oo nga pala."aniya saka ngumiti sa kapatid. Lumapit ito sa kuya niya at may binulong. Nakita kong tinaasan siya ng kilay ni Hendrick pero ngumiti lang ito sa kapatid.

Tumawa naman ang dalawang kaibigan pa nila. "Shut up you b@stards!" Madiing usal ni Shintaro na kina takot ko. "I'm not done with you yet." walang paalam itong umalis sa harapan ko kasama ang mga kaibigan nito, agad akong na taranta ng hindi nito isina uli ang bracelet ko, sh*t wag sana nitong sirain.

One was dressed in white cotton shorts and a simple white signature T-shirt, while the other sported black sweatpants and a matching sweater, both bearing the same brand logo. “Hi, sis-in-law,” one of them greeted with a soft smile. That gentle expression… Faith Zeican. I recognized him immediately. Sabagay, hindi na ako magtataka kung narito siya. Sa pagkakaalam ko kasi ay dito sila nag-s-stay ng wife niyang si Poppy kapag weekend. And beside him, with the colder demeanor, was clearly Love Andrei, na siyang nakasuot ng sweatpants at sweater. Yes, Hope and his brothers look practically identical, and if you didn’t know their personalities, you’d really struggle to tell them apart. But for me

Huminga ako nang malalim, pero halos hindi ko iyon magawa dahil sa bigat ng nadarama ko. “Si Daniel…” Napapikit ako bago ko tinuloy ang sasabihin ko. “He’s my brother.” Napatingin si Sebastian sa akin, halatang nagulat sa sinabi ko. “What?” Tumango ako habang pinipigilan ang luha ko. “Daniel and I… we share the same father.” Saglit siyang natigilan, pero imbes na lumayo, mas lalo niya akong niyakap. “Cassandra…”

The sound echoed faintly over the loud music. “They’re cousins, Yael! Damn it!” Hindi ko rin maintindihan kung bakit ako biglang nagagalit sa posibilidad na hinahawakan ni James ang dibd!b ng kapatid ko sa tuwing chine-check niya ito. Kahit pa sabihin na magpinsan sila, alam ko sa sarili ko na hindi naman sila magkadugo, at iyon lang ay sapat na para magdulot ng pagdududa sa isip ko.