Novel & Cerita Another Word For Patient

Sinipat ko agad ang pasyenteng naroon. "Doc! Doc! Tulungan n'yo ang asawa ko!" natataranta pang pakiusap sa akin ng kasama ng pasyente. From my bag ay inilabas ko ang stethoscope ko. "What's his history?" baling ko sa nurse na kasama ko. "He's a stroke patient. Madalas talaga siyang atakihin ng seizure, Doc."

At sa totoo lang, nakakainis siya pero parang nasasanay na rin ako sa pagiging ganito niya. Siguro nga, being a Registered Patient sa piling niya ay hindi naman pala ganoon kasama.

She's more lucky dahil nabiyayaan siya ng katalinuhang nagagamit niya sa field na tinatahak niya. But sometimes, there's a situation where she felt lonely for her patients. That's the time when a patient don't have his/her guardian. Nakakalungkot isipin ang mga pasyenteng ganoon sapagkat habang lumalaban sila para sa kanilang buhay ay walang taong nananatili sa tabi nila. Walang karamay sa oras na nasa malagim silang parte ng buhay nila. Ayaw niya na ulit makakita ng ganoong pasyente dahil parang dinudurog ang puso niya.

"May dumating kahapon na mga pasyente at hinahanap kayo. Mag-asawa po." "Mag-asawa?" Kinunutan siya ng noo. "But I handle children and I don't remember giving consults for adults malibang kasama sila ng mga anak nila." "'Yon nga rin po ang nakapagtataka, new patients daw sila pero kilala kayo. Weird." "What are their names? Baka mga magulang sila ng isa sa mga pasyente ko."

Hinanap ng mga mata nito sng famliy ng pasyente. "Sino rito ang pamilya ng pasyente? Come forward." Wika nito dahil marami siyang kasama sa maluwang na lobby ng hospital. Itinaas niya ang mga kamay at sinenyasan naman siya nito. Mabilis siyang lumapit at puno ng pag-alala ang mga matang kinausap ang doktor. "Doc, apo niya po ako." Agad na wika niya at inilahad ang isang pagkakakilanlan. "How is she, Doc? Please tell me that I don't have to worry about."

‘’Thanks, I really appreciate your kindness”, ganting wika ko kay Jasmien. Sabay-sabay kaming nagulantang nang marinig namin ang sigawan ng mga tao at pasyente sa hospital. Kanya-kaniya silang takbuhan kaya naman kahit masakit pa ang buo kong katawan ay pinilit kong sumilip sa pinto. ‘’What happened po?”, nag-aalalang tanong ni Jasmien sa isa sa mga tumakbong pasyente.

Mukhang pati asawa niya hindi kilala ng mga ito dahil minsan lang naman lumabas si Hera simula nang manganak. Ngumiti ito ng may panunuya matapos marinig ang sinabi niya. “Huh! Sir… Maraming pasyente sa loob. Malay ko kung saang room doon ang kapatid mo. Paano naman kita paniwalaan na totoo ang sinasabi mo gayong kahit patient ID wala ka.”

sabi ko na lang para mapagtakpan ang hiya na nararamdaman ko. Pero imbes na mawala ang hiya ko. Mas nahiya pa ako. Malakas na tawa ba naman ang sagot niya. “Seryoso ako; sagutin mo,” humaba-haba naman ang nguso ko, habang sinabi ‘yon. Alam naman niyang nahihiya na ako, pinagtawanan pa. Wala din siya sa ayos. “Bedridden ang patient ko, kaya required ang malaki ang katawan.”

Ang kanyang mga salita ay nagpaunawa sa lahat. Natahimik ang lahat, at napatingin sa pasyente sa entablado. Oo, hindi na umuubo ang pasyente. “Ito…” Labis ang pagkalito ng lahat.

He answered sarcastically as if he knew everything. "At dapat hayaan na lang sila? One of my patients nearly died! We must still be mindful to our patient's clinical needs, not by the patient's finances. Even when I'm not here, I'm aware in everything. Maybe you're right, dapat nga siguro gawin natin 'tong pampublikong ospital. Hindi naman ako naghihirap and I'm still a businessman."