Novel & Cerita Another Word For Patient

Nagpapa-cute na sabi nito ay diniinan pa ang salitang 'Doktora'. Saglit lamang niyang nilingon ang kaibigan bago ibalik ang mga mata sa screen ng laptop niya. "Wala ka bang pasyente? O 'di kaya ay mag-rounds ka." "Itataboy mo na naman ako." Kunwa'y irap pa nito sa kanya.

this time ako na nagtanung. "Pasensya wala na po talaga. Maari nyo na po kausapin ang patient,kanina pa siya nag hahanap sa anak niya na si Fimescar kaya kung sakali kilala mo siya paki-contact mukang sya nalang inaantay ng pasyente. So may I excuse myself" Nakatungo lang ako. 'Anak niya na si Fimescar' muli nag eco sa pandinig ko ang sinabe ng doctor.

Wala pa naman siya kaya mas makakabuti siguro kung mag-ikot muna ako, kunwari ay nasa mall ako nagw-window shopping. May iba’t ibang uri ng pasyente sa Ospital na ito, para silang mga dishes na organized kung saan dapat ang posisyon nila according sa usage. Dito naman ay nakaayon ang mga pasyente sa kung ano ang sakit nila kung bakit sila naririto. At ang mas nakakadurog nga ng puso ay ang mga bata na nadaanan ko sa isang ward. My umiiyak at ang iba’y kalong ng kanilang mga magulang. Hindi ko alam kung ano ang nangyari sa kanila ngunit kung kikilatisin ay mukhang malala ang kanilang mga sakit. “Sana ay gabayan pa sila ni Lord,” bulong ko.

— na nakahiga sa kama ng ospital, ang maliit niyang katawan ay payat at maputla. Marami na akong pasyenteng nakita sa aking propesyon, ngunit walang naghanda sa akin para sa tanawing ito— si Aiden, ang kanyang mukha ay bakas ng sakit kahit sa kanyang pagtulog.

Tsk. "Oo nga pala hindi mo pa sinasagot ang tanong ko. Kumusta yung pasyente mo... achoo! Lumayo-layo ka muna ng konti sa akin dahil baka mahawaan kita." Pulang-pula na ang ilong nito kakabahing. "You're already sick and yet you're still concern about the patient, you don't need to worry about her, she's still under observation, but I assure you that she will wake up soon," I said in a plain tone. I cross my arms and legs while staring at her.

Hindi ko maaaring personalin ang ugali ng isang pasyente. Bahagi ng propesyon namin ang maintindihan na hindi lahat ng masasakit na salitang maririnig namin ay talagang para sa amin. Madalas, ang pinanggagalingan niyon ay ang sakit, takot, at desperasyong nararamdaman ng pasyente. Hindi rin nagbago ang ekspresyon ni Dr. Nazario. Mukhang sanay na sanay na talaga siya sa ganitong klaseng pagtanggap.

Sumagot si Tanner, “So ibig mong sabihin ako ang matutulog sa sofa?” “Edi sino pa?” “Ako ang pasyente rito. Lagi mong sinasabing kailangan kong magpahinga nang maayos. Tama bang patulugin mo ako sa sofa?” ginagamit na naman ni Tanner ang pagiging “pasyente” niya para makalamang.

wika ni Daddy " Makakaasa kayo Mr. Perez. Gagawin namin ang lahat ng aming makakaya.. Pero kailangan pa rin nating tangapin ang mga posibleng mangyari. Ilang buwan na din nagtitiis ang pasyente sa kanyang karamdaman. Masyadong mahina na ang kanyan katawan. . . ." sagot ng doctor. " Kung hindi lang nagdadalan-tao ang pasyente baka nagawa na namin ang operasyon noon pa." dagdag na wika ng Doctor.

Palagi itong nakabunganga at masayahin at maingay. Kaya nagtataka s'ya kung paano nagkasundo ang dalawang ito na kung tutuusin ay they are totally different sa pag-uugali. Kung sabagay kapag itinadhana sayo ay wala ka ng magagawa kahit ano pang klaseng tao ito. "Pasyente n'ya ako, ng minsan akong nagkasakit," busangot na sagot nito. "Wow ha! From pasyente to sweetheart," tukso n'ya sa kaibigan.

“Kailangan mo pa ng pahinga.” “Babalik ka pa?” tanong niya, na para bang dapat ay nandito ako palagi para sa kaniya. “Oo. Pero mamaya pa,” sabi ko, hindi lang kasi siya ang pasyente ko ngayon, may iba pa. “May pupuntahan lang ako.” “Sige, magpapahinga muna ako ulit. Salamat sa pagpunta para asikasuhin ako.”