Novel & Cerita Another Word For Patient

- me this time my voice switched to a pleading tone. "Sa lahat ng naging pasensya ko at magiging pasyente ko pa... I don't want you to be one of them... Isa ka sa ayokong maging pasyente Justin. Kapalit ng mga bagay na hindi mo pwedeng sabihin sa akin, don't be a patient again"- pagpapatuloy ko.

“Iyon lang hindi ko matagalan na makita kayo, mga manloloko, na manlinlang ng miyembro ng pasyente at bigyan sila ng pekeng pagasa!” “Ang mga taong tulad mo ay mas malala pa kaysa mga pekeng doktor!”

saad ko habang hindi makapaniwala sa nakikita "Yes po ma'am. "Anong nangyare sakanya" saad ko "Ah ma'am pwede ko pobang malaman kung kaano ano niyo yung patient? Tanong nito "A-ah kaibigan, kaibigan niya ko" saad ko "Ganon poba" saad naman nito "Pwede kobang malaman kung bakit siya napunta dito sa mental hospital" saad ko

Nagpapa-cute na sabi nito ay diniinan pa ang salitang 'Doktora'. Saglit lamang niyang nilingon ang kaibigan bago ibalik ang mga mata sa screen ng laptop niya. "Wala ka bang pasyente? O 'di kaya ay mag-rounds ka." "Itataboy mo na naman ako." Kunwa'y irap pa nito sa kanya.

this time ako na nagtanung. "Pasensya wala na po talaga. Maari nyo na po kausapin ang patient,kanina pa siya nag hahanap sa anak niya na si Fimescar kaya kung sakali kilala mo siya paki-contact mukang sya nalang inaantay ng pasyente. So may I excuse myself" Nakatungo lang ako. 'Anak niya na si Fimescar' muli nag eco sa pandinig ko ang sinabe ng doctor.

Napangiti naman ako habang pinapanood silang lumabas ng hospital. "Now I'm the only patient" bulong ko at mahinang natawa saka naupo sa upuang mahaba na para sa mga pasyente. "Next--" natawa ako sa itsura ni Jehiel nang makitang wala na ang mga pasyente niya. "Bakit?-- nasan na sila?" tanong ni Jehiel. "May nagpaalis sakanila" sabi ko. "Sino?" tanong ni Jehiel kaya natawa ako.

Wala pa naman siya kaya mas makakabuti siguro kung mag-ikot muna ako, kunwari ay nasa mall ako nagw-window shopping. May iba’t ibang uri ng pasyente sa Ospital na ito, para silang mga dishes na organized kung saan dapat ang posisyon nila according sa usage. Dito naman ay nakaayon ang mga pasyente sa kung ano ang sakit nila kung bakit sila naririto. At ang mas nakakadurog nga ng puso ay ang mga bata na nadaanan ko sa isang ward. My umiiyak at ang iba’y kalong ng kanilang mga magulang. Hindi ko alam kung ano ang nangyari sa kanila ngunit kung kikilatisin ay mukhang malala ang kanilang mga sakit. “Sana ay gabayan pa sila ni Lord,” bulong ko.

— na nakahiga sa kama ng ospital, ang maliit niyang katawan ay payat at maputla. Marami na akong pasyenteng nakita sa aking propesyon, ngunit walang naghanda sa akin para sa tanawing ito— si Aiden, ang kanyang mukha ay bakas ng sakit kahit sa kanyang pagtulog.

Tsk. "Oo nga pala hindi mo pa sinasagot ang tanong ko. Kumusta yung pasyente mo... achoo! Lumayo-layo ka muna ng konti sa akin dahil baka mahawaan kita." Pulang-pula na ang ilong nito kakabahing. "You're already sick and yet you're still concern about the patient, you don't need to worry about her, she's still under observation, but I assure you that she will wake up soon," I said in a plain tone. I cross my arms and legs while staring at her.

Hindi ko maaaring personalin ang ugali ng isang pasyente. Bahagi ng propesyon namin ang maintindihan na hindi lahat ng masasakit na salitang maririnig namin ay talagang para sa amin. Madalas, ang pinanggagalingan niyon ay ang sakit, takot, at desperasyong nararamdaman ng pasyente. Hindi rin nagbago ang ekspresyon ni Dr. Nazario. Mukhang sanay na sanay na talaga siya sa ganitong klaseng pagtanggap.