Novel & Cerita Another Word Of Sick

Sana naman hindi. Napapansin niya noon, kapag may sakit ang isa sa kambal, nanghihina din ang isa. Kagaya nang minsang magkasakit si Niccolò, kahit wala naman lagnat si Athalia ay hindi rin ito makabangon sa higaan. Pagod na pagod daw ang katawan niya kahit kagigising palang ng umagang iyon. Ganoon din nang minsang magkaroon ng flu si Athalia, matamlay din si Niccolò at walang gana. Kaya minsan, pareho silang dinadala sa ospital.

Mainit ang kamay nito, kabaliktaran ng malamig nitong titig sa kanya na para bang sumusuri lang ng isang laruan. “W-Wala naman akong lagnat,” bulong niya, pilit iniiwas ang mukha. “You’re warm,” maikli nitong sabi. “But not feverish. Rest. I can’t afford you getting sick.” Hindi nakapagsalita si Solenne agad. Ang paraan ng pagkakasabi nito ng “I can’t afford you getting sick” ay parang negosyo lang. Parang empleyado lang siya.

“I’m sorry.” “No, it’s okay. But come to think of it, nakakainis kapag may isang bagay na pumasok sa isip mo pero hindi mo maalala.” Natatawa niyang sinabi habang nakatingala pa rin at nakatingin sa kisame. “They said, I’m sick. But trust me, I’m not.”

Hindi nga ako sigurado baka may sakit siya at mahawaan ako kahit na may proteksyon kaming ginamit. Siya ang mas marumi, ako? Ako 'yong lugi sa amin! Bwisit siya! "For sure meron na 'yan! Nagsisisi nga ako kasi sa 'yo ko pa binigay ang bataan ko! Baka mahawaan pa ako ng sakit na nakuha mo sa mga babae mo!" "Oh damn it... How can you be sure that I am not a healthy man?"

Hindi ko alam kung anong meron sa aming dalawa, pero iba ang pakiramdam ko sa tuwing ganito siya sa akin. “You're sick.” Seryoso ang kanyang tono. Nagbaba ako nang mukha nang maramdaman ang pag-aalala niya. Hindi ako sanay. Umabot ako sa edad na ito, pero ngayon ko lang naranasan magkasakit ng inaalala ako— nang ibang tao.

“Ano?! Saan ka pupunta? Tapos na ang gawain mo dyan diba?” “Mambabae?” “Cedrick!” Saka narinig ko itong tumawa ng sagad. “Selos ka Monina?” “Hindi. Paano na lang kung mambabae ka tapos nakakuha ka ng mayroong sakit.” “Anong sakit?” “AIDS?” “Sira. Di ko hilig mambabae. Ikaw itong ayaw akong pauwiin sa sarili ko namang bahay.”

sigaw nya habang namimilipit parin sa sakit napakagat labi naman ako "S-sorry"sabe ko habang nakayuko sinamaan nya naman ako ng tingin "I swear Shy kapag nabaog ako i will make your life miserable"sabe nya habang namimilipit parin sa sakit mukhang napalakas ata sipa ko "Pero paano kapag hindi?"tanong ko napatigil naman sya at tumingin saakin ng seryoso bago unti-unti ngumisi

Hindi ako sanay nang ganitong katahimik ang paligid ko. “You’re sick,” sagot niya na para bang obvious na obvious na ang sagot sa tanong ko. Umiling ako. “Hindi, ah. Baka mamaya o bukas ay magaling na ako. Saka sa isang araw pa naman ang uwi nila, ‘di ba? Makakahabol pa tayo sa kanila. Saka bakit naman kasi nagpaiwan ka pa. Kaya ko naman ang sarili ko rito. Mukhang may pagkain naman—“

Mariin ang titig niya ngunit may kung anong dumaang emosiyon sa mukha niya nang matitigan ako. “You sick.” It's not even a question. “Are you okay? Bakit bigla kang nagkasakit? I'll bring you to the hospital.” Mabilis akong umiling sa huling sinabi niya ngunit iyon naman ang naging dahilan para lalong mahilo ako.

“Was she sick?” Bahagyang natawa si Marco, ngunit malamig iyon at walang emosyon. “Sick?” ulit niya habang iniikot ang baso sa kamay. “Maybe.” Bahagya siyang sumandal sa upuan bago muling nagsalita. “Kapag masyado mong inasa ang buong buhay mo sa isang tao tapos bigla kang iniwan… isn’t that a kind of sickness too?”