Another Word For Patient Mga Nobela at Kwento

Sabay pa silang napatingin sa walang malay na pasyente. Ilang saglit lang ay nagpaalam na ang Doctor at tuluyan ng lumabas ng kwarto. Mahabang katahimikan ang namayani sa amin habang nakatitig kaming tatlo sa pasyente. Maraming katanungan ang tumatakbo sa isipan namin

As far as I remember, dalaga akong tao. "Sorry? dalaga ka pa ba? Pasensya ka na kung ganon. Oo nga pala, hindi naman ng lahat nang nagdadalang tao pwede kong tawagin na misis. sorry, nakasanayan ko na kasi na tawaging misis ang lahat ng pasyente dito."

Muling katahimikan. “Nagsalita ako ngayon hindi lang bilang doctor, kundi bilang survivor. At bilang isang taong pinili ng mga patient na pagkatiwalaan. Sana, bigyan natin siya ng fighting chance. Kasi minsan, isang surgery lang ang pagitan ng buhay na nakatago — at buhay na may pag-asa.” Tahimik pa rin. Ngunit sa mga mata ng ilan, unti-unting lumambot ang paninindigan. Isa sa mga panel, isang babaeng consultant, ay napatingin sa kanya at bahagyang tumango.

“A-Ano ho?” “Pasensya kana hija, iyon lang ang tanging paraan. Kung hindi naman, masasabi kong hindi narin magtatagal ang panahong makakasama mo siya. Maiwan na muna kita, may ibang pasyente pa ako,” pagkasabi noon ay iniwan na siya ng manggagamot. “Anong sinabi niya?” nang makalapit sa kanya si Liam at nakita ang kanyang anyo.

Pia pouted. “Sino na naman ba ‘yang pasyente na iyan?” Palagi namang ganiyan si Pia kapag nakakakita ng pasyente. Huhulaan niya kung hindi ito asawa ng manganganak, paniguradong biktima ng isang car accident.

Maraming tumatakbo sa aking isipan na hindi ko masagot sagot. Napasandal ako sa may wall at napa upo na rin habang nag hihintay ng resulta at hindi ko namalayang naka idlip pala ako. Mga ilang minuto lang nang ako'y maalimpungatan sa paglabas nang doctor at agarang nilapitan ako para sabihin na; "I'm really, really sorry, we did our part, but the patient is gone." wika nito sa malungkot na boses.

"Sino po ang pamilya ng patient? Tanong doctor, lahat kami ay sabay na sumagot sa doctor. Kaya napatingin ito sa aming lahat. Siguro ay naguluhan ito saglit dahil halos kami ng lahat nandito ay sabay na sumagot. "Okay, since lahat kayo ay family ng patient don't worry maayos na ang pasiyente. Sa ngayon wala pa itong malay. Antayin nalng na maging stable na Ang patient. Maiwan ko na kayo." Saad nito sa amin. Tila nawala ang kaba ko dahil sa aking narinig. Napanatag ako na okay lang si Ate, habang si daddy naman ay pilit na kausapin ako, di naman ako galit kay dad.

"Marami ka bang pasyente ngayon?" I asked habang tinitignan ang patients' records na pinahawak sa'kin ni Doc Zephyr. He placed his hands in his coat's pockets before he nodded his head. "Yes, especially students who are in need of my company." "Ano 'yon? Kinakausap mo lang sila?" Umiling siya. "Nope, I intend to listen more, than talk. Mas kailangan kasi ng mga pasyente ko ang isang listener kaisa adviser."

wika nito Tumango lang ako at umalis na ito dahil may aasikasuhin pa daw itong mga pasyente. Nagtungo Naman ako Kay master at tiningnan ang kalagayan niya. " Stable na Ang kambal" wika ko sakaniya. Bahagya lamang siyang tumango. Bigla Naman siyang napatayo ng lumabas Ang doctor. " Ikaw ba Ang Tatay ng pasyente ?" Tanong Ng doctor sakaniya. Tumango naman siya bilang tugon sa doctor. " The patient is in critical condition, pwede mo siyang dalhin outside the country" wika ng doctor.

Bigla ay lumaki ang boses niya, bumalik sa nakakatakot nitong tono. "So what if he sees us like this?" He clarified that made me swallowed hard before laughing awkwardly. "A-Ano, n-nakakahiya?" Kwestyon ko. "Why are you shy about it?" Ngumuso ako sa sunod niyang tanong, walang katapusang tanong! It feels like he's interrogating me. "Because he's my patient," wika ko. "So what if he's your patient?" His brows furrowed and his lips were pursed.