Another Word For Patient Novels & Stories

Mabilis na saad ni Jehanne ay sinabihan niya ang kanyang mga kasamahan. Kumunot naman ang noo ng mga kasama niya. "Jehanne, walang sinabi ang mga doctor na gawin iyan. Bakit mo susundin ang sinasabi ng walang alam?" Disgustong saad ng isang nurse na ngayon ay abalang nangagamot ng pasyente. "Oo nga naman. Nilalamig na nga yung mga pasyente, tapos gagamitan pa ng yelo. Hindi nga sila pwedeng mabasa sa tubig." Sangayon naman ng isa. They are both busy attending a patient.

Kahit anong pagpipilit nito ay hinding-hindi sya sasama dito lalo na kung sa labas na ng ospital. “Oh, okay,” medyo nadi-disappoint na wika ng doktor. “Friends naman tayo, ‘di ba? So, pwede, uhm, for example, magkakasabay tayo ng uwi, tapos sasabay ka lang sa ‘kin. Gano’n lang. Nami-miss lang kita kasing kakwentuhan, puro medical terms na lang kasi ang topic natin palagi ngayon eh,” tumawa ang doktor pagkuway sumeryoso ang mukha na napatitig pa sa kanya. “No pressure.” Akmang hahawakan na naman nito ang kanyang pisngi pero nangilag sya. “Okay po, Doc. Kapag may pagkakataon,” napakamot na lang sya sa kilay.

A stranger in my life weeks ago who argued with me over a mere can of coffee turned out to be the man who would make my life breathable and livable. "Do doctors also do this to patients?" I chuckled in my softest whisper, raising a brow at him. Mabilis na umangat ang gilid ng labi niya at inilapat ang labi niya sa leeg ko. "Not for patients," He hardly said. "But with a woman we want."

Inis na hinubad ang apron. “She needs undergo in diagnose! Parang alam ko ang sakit ng babaing to!” Bakit ako? Sakit ko? Eh sakit niya? Di ba niya alam? “I don't want to jump in conclusion, ngunit I am sure na meron akong pasyente dito na may sakit na CIPA.” CIPA? Hahaha. Sinipa ko ba siya? Hay naku Cedrick. Loko-loko lang no? Nagagalit na di naman kailangan na maging concern sa akin.

"Yeah, sure. I guess we'll see each other next time?" "Of course, we'll do. Let's catch up more next time," pagpayag niya at iniwanan ako ng mas matamis pa na ngiti. "Thank you for your time." Hindi niya na inantay ang sasabihin ko at mabilis nang tumalikod. Pinanood ko ang mabilis na paghakbang ng paa niya. Mukhang marami nga talaga siyang pasyente ngayon dahil sa sobrang pag-uunahan no'n.

"You might be my last patient. Let me treat you. We have to make some arrangements para ma-cure natin iyan habang maaga pa ang mga sintomas." Napahilot sa sintido si Ponce. He's not expecting the outcome. "Did you come here alone? If you're not mentally stable, I need consent from your parents or guardians." "Mukha ba akong minor?" asik niya. "No. But you have an early sign of insanity. The patient with that -" "Hindi nga po ako pasyente rito," maagap na niyang putol sa iba pang sasabihin ng doktor. "I just want to ask your opinion on behalf of her."

Sa wakas ay naitanong ko sa head nurse. "Nasa waiting area lang po sila kanina doc." Sila? Ibig sabihin ay may kasama ito? "Ano ba ang history ng patient?" Nag-alala kong tanong sa head nurse. Alam kong sa lagay ni Manong Antonio ay may malubha itong sakit at hindi ito basta mararatay sa hospital bed na simpleng sakit lang ang iniinda nito. Binalikan ko siya ng tingin.

Sigaw niya habang tumatakbo patungog OR. Nakakahiya talaga tung lalaking 'to. Sinabi pa talaga na magbabar kami sa weekend. Pahamak na lalaki ka talaga Adam. Naglakad nako pabalik at nagsimula na magroom-to-room sa mga pasyente ko. May mga pasyenteng kailang ng medical attention at 'di rin biro 'to kase 'di lahat ng bata madadaan sa madaling usapan lalo na kung ang pag-uusapan ay ang karayom.

“Pero-“ Nabalik ang atensyon ko sa doktor nang may ihahabol pa ito. “Ano po ‘yon. Doc?” tanong ni Tita Matilda. “Kung mabubuhay man ang pasyente dapat maging handa kayo. Hindi lang sa financial kundi pati na rin sarili niyo,” “Ano pong ibig niyong sabihin, Doc?” “May posibilidad na maging parelisado ang buong katawan ng pasyente,” Napatakip ako ng bibig.