Novel & Cerita Apat Na Uri Ng Damdamin

CHESKA LAURET POV: Naalimpungatan ako ng maramdaman ko na parang hinihila ako ramdam ko rin ang lamig na bumabalot sa katawan ko pero mas gusto kong ituloy ang pag tulog ko dahil baka na nanaginip lang ako pero parang hindi talaga parang hinihila talaga ako. Dahan dahan kong minulat ang aking mata at bumungad ang napakandang view sa aking mata kusang gumuhit ang ngiti sa aking labi pero agad din nawala ng ma realize kong hinihila nga ako.

Ayaw niyang mag-alala ito dahil baka may mangyaring masama. "Ayos naman ako. Medyo masama lang yata talaga ang pakiramdam ko. Lahat naman tayo may mga oras na wala sa mood, 'di ba?" tumango ang lalaki. Nakokonsensiya man siya, alam naman niyang ito ang kaniyang mas mabuting gawin. Dahil paano kung malaman ng mga ito? Paano kung bigla na lang mag-alala ang ina niya at mataranta? Medyo hindi pa naman ito naniniwala na maayos lang talaga siya. Alam niyang mahirap patigilin angpag-aalala ng kaniyang ina "Okay okay." Maya maya pa ay naramdaman nila ang yabag dahilan upang tumingin sila sa hagdan. Pababa ang kaniyang ina.

Mag pakipot ka naman Athena kahit ngayon lang. Pinulot ko ang mga gamit ko para maka alis na. When I'm sad I don't know what is happening around me. Ni hindi ko nga namalayan na wala na si Bobby at iniwan ako. Walang kwentang kaibigan! Humakbang na ako palabas ng room but I noticed something. There's an anemone flower lying on the floor begging me to pick it. So I crouched and feel the patterns that naturally embellished in each blue petals. At first I thought it's the anemone flowers alone but I'm wrong. Dahil sa gitna nito ay may maliit na papel na naka-ipit. I pulled out the paper and read the written message. The white paper has a writing with a hard strokes of pen. Sa bawat letra ay mah

Having him around gives off a strange feeling of normalcy. -wish11:11- "Masama pa din ba pakiramdam mo?" biglang tanong niya ng nasa daan na kami tungo sa bus station. Napansin siguro nito ang pana'y hilot ko sa sentido ko at maya't mayang pagbuntong-hininga ko. Hindi ko alam pero ngayong paalis na ako ng bahay, nahihilo na naman ako. Parang bumibigat ang pakiramdam ko.

Still on Uriah's POV: I lay in my room, my mind consumed by thoughts of my upcoming confrontation with Nabita, my elder sister. The weight of her wickedness and manipulations pressed upon me, fueling a malevolent fire within. My emotions swirled, transforming my once serene countenance into a visage of fury. My eyes burned with an intense red hue, mirroring the rage that coursed through my veins.

But now, it felt like we were adrift in a sea of uncertainty, our once-solid foundation crumbling beneath the weight of Natalia's relentless pursuit. As I stared out the window, lost in a whirlwind of emotions, I couldn't help but wonder if Damien saw the toll Natalia's presence was taking on me. Did he understand the depth of my pain, the magnitude of my fears? Or was I fighting this battle alone, drowning in a sea of insecurities and doubts?