Novel & Cerita Apat Na Uri Ng Damdamin

lumabas ako ng kubo para maglakadlakad Maya maya lang ay nagpunta ako sa tabi ng puno kung san ako tumambay nung una pinagmasdan ko nmn ang chocolate hill ang saral tlga sa pakiramdam na ganto lang ang saya ang linis ng utak walang ibang iniisil yung tipong parang normal na bata na walang ibang pinoproblema.Pero hindi ko naranasan yun nung bata ako.Dalamhati at paghihirap ang lagi kong nararamdaman at ang laman ng pusot utak ko ay galit.Galit na hinding hindi na mawawala.Sakit den ang unang naramdaman ko nang akoy namulat sa mundong napaka daya. Hindi ko na malayang may tumulo ng tubig mula sa mata ko.tubig na ang kahulugan ay sakit at dalamhati.Agad ko iyong pinunasan..tumayo ako at tumakbo

“Ano mukha ko?” “Parang hindi ka galit sa mundo.” Napatahimik ako roon. First time ko lang kasi maramdaman 'yung gano'n. 'Yung hindi defensive, hindi naguguluhan at hindi laging naghahanda sa possibility na iwan. Kay Sean kasi, hindi ko kailangang hulaan kung may pakialam ba siya kasi ramdam ko. Sa bawat text niyang "Have you eaten?"

malamig ulit na sabi nya This time bahagya akong nairita. Siguro dala na rin ng pagod at nag halo halo na ang mga nararamdaman ko (Play the music above. Sa bandang chorus nyo simulan) "Wow ah. Kung makaangkin lang parang kanina nga hindi mo ako matignan o makausap ng seryoso. Na parang hindi mo ako kilala. Wade, huwag ka namang parang bata oh. Can't you see na kahit wala akong kasamood samood ngayong araw, pinipili kong hindi ibuntong lahat sayo. Wade, pumasok ako kahit nasaktan ako nung iwan mo ako nung gabi sa hospital matapos mo malaman ang lahat. Baka kasi nakalimitan mo na nag bitaw ka ng salitang hindi mo ako iiwan at nasa tabi lang kita minute before. Pero ano, sa isang iglap tinaliku

Absentminded Araw na naman ng Lunes pero pakiramdam ko ay napapagod na ako agad. Pagkamulat ko pa lang ng mata ay naalala ko na kasi agad ang lalaking 'yon. Nakakapanggigil talaga siya.

Nahahalata kaya ng ama-amahan ang atraksiyon na ipinahahalata ni Gringo sa kanya? Panakaw siyang sumulyap kay Gringo. Hindi niya maintindihan kung ano ang dapat maramdaman sa pagpapakita ni Gringo ng lantarang pagkakagusto sa kanya. Parang nababastos siya pero nai-excite din. His eyes were promising unknown promises of sensual delights whenever he looked at her.

Damien replied, resuming the mail he was typing. 'You miss her, don't you?' Hunter's interrogation made Damien pause and take a heavy sigh. His shoulders slumped and teeth sunk in his lips. "I miss her a lot. There was nothing I could do to avoid the extension. The deal is important." Damien closed his eyes only to have his lovely Aura's face flashing on the screen of his lashes. She was serene. Her touch was like the first shower of the monsoon. He so wished to bathe in it and achieve some peace. She could do what no other luxurious possession or a woman can do— which is to provide him peace and a healthy state of mind.

Tinapik ng dalaga ang sariling balikat. Hindi niya ito pinansin. Ang daming tumatakbo sa isip niya. Takot, pag-aalala, pagsisisi, at maraming “paano kung”. Hindi niya namalayan na may luhang tumutulo sa kanyang mga mata. Pinahid niya ‘yon bago pa dumiretso sa kanyang pisngi. Hanggang sa naramdaman niyang may yumayakap na sa kanya. Tinatapik nito ang balikat niya na parang isang bata.

Nakakalimutan ko ang lahat ng kaguluhang nangyayari sa mundo at sa tuwing nagigising na lamang ako sa katotohanan ay nahihirapan akong pakiramdaman ulit ang bagay na iyon. Sa dami ng problema sa mundo ay mahirap manatili sa kung saan ka masaya at natatahimik. It's not as if we can't but we would feel bad if we do. People will tell you that you were running away and you were being selfish. I am glad Ena was not afraid to be told like that. She knows what keeps her at peace and she held it tight. Please do not let go of it. "Pumasok na kayo!" boses ni Athelia mula sa pintuan ng bahay.

That single word was full of disappointment. Ramdam na ng babae na umakyat ang bigat ng dibdib niya sa bandang lalamunan at dahan-dahang nanlamig ang kanyang katawan. 'No, hindi puwedeng mangyari 'to! T-teka, teka lang...'

Tuluyan na siyang dinedma nito. ¤¤¤¤¤¤ MAAGA siyang umuwi, bigla kasing sumama ang pakiramdam niya kanina sa nakita sa coffee shop. Ang daming bumabagabag sa isip niya at pakiramdam niya masisiraan siya ng bait. 'Bakit sila magkasama? Sila na ba? Nagsisimula na ba siyang magmove on dahil sa nangyari kagabi?'