Novel & Cerita Artemis Monologue

Pumasok naman ako at agad kong inaliw ang sarili sa panonood ng movie kasama ni Artemis. Artemis Moncuedo, 22 years old. Ngayon nasa 4th year college na ito at kinukuha nya ay BSBM. Mabilis naman na lumipas ang oras at pagtingin mo sa orasan ay alas singko na pala ng hapon. Tumayo ako at tutulungan sana sina manang sa kusina pero hindi nila ako pinayagan kaya umakyat nalang ako sa kwarto ni Denrick.

There’s really a dark energy surrounding him. “Huwag na huwag mong subukang mandamay ng ibang tao, Leonard Zelo. Wala siyang kinalaman dito!” malamig kong sambit sa kaniya dahil hindi ko kakayanin kung pati si Artemis ay madadamay rito. “The ruthless Artemis caring for someone right now is really a rare view. I wonder if what will be your reacting if I get my hand in that important person you are talking about.”

Tumingin sa'kin si Ate Artemis, "Ang tagal mo naman mag-ayos. We're waiting for you." Napataas naman ang kilay ko sa narinig ko kay Ate. "Yeah. You're so bagal talaga. Ano pa bang rituals ang ginagawa mo?" pang-aasar naman ni Ate Aphrodite sabay ngisi. "Let's go. Kumain na tayo. I need to go to office early," aya naman ni Ate Artemis tapos ay tumayo na siya at pumunta sa dining table. Kasunod naman niya si Ate Aphrodite.

pilit na nakangiting wika ko. Panandalian siyang natahimik at tila ba nangangapa ng salitang bibitawan. Ilang minuto ang lumipas bago siya muling nagsalita, "Artemis' Mom and I decided to walk on different paths." Seryosong aniya habang nakatingin sa buwan.

“Mukhang madali lang naman. Pero kung may tanong ho kayo o kailangan mo ng tulong, magtanong ka lang sa akin.” She clipped the small paper somewhere in front of them so it would be easier. Tahimik silang nagsimulang gumawa. Ang atensyon niya ay nakatuon dito kaya naman hindi niya napansin na umalis pala si Artemis sa kanilang harapan upang buksan ang speaker at magpatugtog. He looked up to see her holding her phone. “It’s too quiet in here,” she smiled.

"Huwag mong sisihin ang sarili mo, Stalwart. Ginawa mo ang lahat ng makakaya mo para ipagtanggol sila." Naramdaman ko ang maluwag niyang paghinga saka humarap sa akin upang humiwalay na kami sa pagkakayakap. "Ina, heto nga pala si Artemis, 'Di ba ang ganda niya tulad ng palagi kong sinasabi sa'yo?" nakangiting sambit niya sa puntod ng kanyang ina. Habang ako ay biglang natulala sa kanya.

Tanong niya at pinapasok ako. Dumiritso siya sa kusina at nag timpla ng kape. "Tulungan mo ako," pagmaka-awa ko. "Tulungan mo akong ipakulong ang sarili ko." Nabuga niya ang kape na ininom niya. "Nahihibang ka na ba? Bakit mo naman ipakulong ang sarili mo," natatawa na tanong sa akin ni Artemis. "May kasalanan Artemis, dalawang buwan na ang nakalipas, ngayon ko lang ulit na alala. Tol, tulungan mo naman ako."

“Okay ka lang ba?” “Okay lang ako, it’s nothing serious, okay?” Artemis answered, pero pakiramdam ko may bumabagabag pa rin sa kanya. “Huwag ka nang mag-alala, okay? Tapos na ‘yon,” Archer also said to her. “Sa susunod, huwag niyo na ‘tong gawin, okay?” Artemis said calm. “Sa bahay na lang kayo; huwag na kayong lumabas, ako na ang bahala. Hindi ako makapag-isip nang maayos, kanina. I am so careless a while ago fearing for your life outside tapos wala ako doon.” Artemis finally said na agad naming ikinatahimik habang dire-diretso pa rin siya sa pagmamaneho.

Ngumiti si Artemis at tinitignan ang suot niyang uniporme nang yayain siya ni Flower ” tara na tammy tayo'y mag trabaho na ” sabi sa kanya neto ”opo ate itatago ko lamang ito sa aking bag” wika niya dito ” sige ” sagot neto agad pinuntahan ni Artemis ang kanyang bag at linagay dito ang kanyang damit agad na bumalik sa kanyang ate Flower ” tara na ate” yaya niya dito ” sige halika na sa magiging Pwesto mo” sabi neto sa kanya Ngumiti si Artemis sa kanyang ate nag tunggo na sila sa Kanyang magiging Pwesto bang makarating na soya doon ay nag bilin ang kanyang ate sa kanya " ngumiti ka sa mga kostumer ah " wika neto " Opo ate " nakangiting sagot neto