Maria Clara Monologue Novels & Stories

Sa titig niyang 'yon, pakiramdam ko ay nababasa niya ang bawat kasinungalingan na sinabi ko sa sarili ko. "Maria," sabi niya sa pangalan ko at tangina lang, ang sarap pakinggan ng boses niya. Parang mainit na kape sa umaga ng Disyembre. "Kailangan kita." "Para saan?" "Hindi ko alam," sagot niya. At sa unang pagkakataon, nawala ang lamig sa mukha niya. Pinalitan ng isang bagay na mas malambot na ekspresyon. "Hindi ko alam kung bakit kita kailangan. Pero gusto kong malaman."

ano bang nagyayare sakin bakit bigla akong naging intresado sa kanya, gusto ko na ba siya? "Ano bang nangyare sa kanila? " I ask him curiously. "That's not my story to tell. Even me 'di ko pa nakita iyong si Serenity, At ikaw naman saksakan ka ng chismosa" sa sinabing iyon ni Marcus binatukan ko siya ng pagka lakas-lakas ',.Iyong tipong maaalog ang boung pagkatao niya. Nagtatanong lang chismosa na agad?

Nanatiling blangko ang kanyang mukha, nakatitig lang sa bintana. "Aaminin ko... narinig ko kay Mateo na may babae ka raw na kasama. Kaya maaga akong pumunta rito para kumpirmahin," dugtong ni Clara habang mas humihigpit ang yakap sa braso nito. "Jaxon, alam kong wala akong karapatang mangialam sa buhay mo. Pero babae rin ako, nagseselos ako. Natatakot ako na isang araw... may umagaw na sa 'yo sa akin."

"Hindi ko kasi alam. Sobrang manhid ko na pala. Sobrang lamig na pala ng pakiramdam ko Clara. Na kahit saktan mo ako nang paulit-ulit. Hindi pa rin ako nagigising. Hindi ko pa rin nararamdaman." Mapakunot ako sa mga sandaling ito. Gusto kong matawa pero pinigilan ko. Nakipagtagisan ako ng mga titig sa kaniya. Nakikipaglaro siya sa akin. This is me. Clara Mondragon. Walang dapat sumira sa pagkatao ko. Walang sino man ang dapat bumangga sa akin. "You know Iris. Nababaliw ka na. Dapat nasa mental hospital ka na. Kasi baka makahawa ka pa ng ibang tao. Nakakatakot ka."

Namumuo ang luha niya sa mga mata ng maalala si Maria. Hindi tayo pwede Pinagtagpo pero 'di tinadhana Hindi na posible Ang mga puso'y huwag nating pahirapan Suko na… Walang araw at gabi na hindi niya ito iniisip. Hindi man lang siya nakapagpaalam dito, hindi man lang niya ito nayakap sa huling pagkakataon. Gusto niyang bumalik sa Mansion baka sakaling makita niyang muli si Maria baka sakaking bumalik siya sa nakaraan at makita niya ito sa huling pagkakataon.

ang pagtawag sa akin ni Magwayen. Nanlaki naman ang mga mata ko nang makita kong nasa harapan ko na si Clara at halos isang ruler lang ang lapit ng kanyang mukha sa akin. Umiiyak siya ngunit ramdam ko ang sama ng loob na kanyang dala-dala. "Huwag kang makialam rito. Hindi mo gugustuhing madamay ang mga mahal mo sa buhay," ang sambit sa akin ni Clara.

Muli akong bumaling sa aking ginagawa na nangingiti. "Ang ganda mo kaya Mara, lalo na no'ng inayusan ka nila Donya Melissa. Akala nga namin no'n hindi ikaw dahil sobrang ganda mo talaga," giit ni Ate Clara. Lumingon ako sa kanila. "Oo nga, sobrang ganda mo no'n, Mara. Nakakainggit ka nga no'n," segunda pa ni Andrea na halatang gusto talaga niyang maranasan iyon.

Ngunit hindi ko siya natanong, paano na lang kung may girlfriend na si Noah. Dahil sa naging reaksyon ko tumuloy si Ate Moira sa mga sermon niya. Mas sumasakit ang ulo ko, hindi siya tumitigil sa pagsasalita kaya mas nahihilo ako. "Ito na nga ba ang sinasabi ko sayo, noong isang araw ko pa napapansin na palagi kang nahihilo. Tama ako, Clara, hindi pa ako nagkamali sa mga haka haka ko. Sigurado ako na buntis ka nga."

saad ni Yñigo at biglang nadurog ang puso ni Marilyn nang may pumatak na luha sa mata ng binata. "Balak sana kitang hanapin ngayong buwan at nakita na nga kita ulit dito sa San Lorenzo. Naging abala ako nitong nakaraang buwan dahil inaatake sa sakit sa puso si Klariza at inaayos ko ang gulo at kurapsyon na ginawa ni Dad sa San Alfonso. Nalugi ang mga negosyo namin at ang pagpapakasal lang sa anak ni Congressman Lee ang natatanging paraan para mapagamot ko si Klariza at hindi mabigyan ng mahirap na pamumuhay sina Mom at Dad."

Naging kalmado ang itsura niya ngunit hindi ko maikaila ang galit sa tono ng pananalita. "May iba ka pang bisita. Naghihintay din yung-yung Mariane mo." Napapikit ako sa kahihiyan. Hindi ko kayang makipagtitigan sa kaniya. "Uh-hmm." Halos magdikit na ang kilay ko sa sinabi niya. Para bang 'di niya narinig ang sinabi ko. "Bumalik ka na roon. Hinahanap ka na ni Donya Corazon p-pati Mommy mo. Baka magtaka na rin yung Mariane mo b-bigla ka na lang nawala."