Novel & Cerita Maria Clara Monologue

Sa titig niyang 'yon, pakiramdam ko ay nababasa niya ang bawat kasinungalingan na sinabi ko sa sarili ko. "Maria," sabi niya sa pangalan ko at tangina lang, ang sarap pakinggan ng boses niya. Parang mainit na kape sa umaga ng Disyembre. "Kailangan kita." "Para saan?" "Hindi ko alam," sagot niya. At sa unang pagkakataon, nawala ang lamig sa mukha niya. Pinalitan ng isang bagay na mas malambot na ekspresyon. "Hindi ko alam kung bakit kita kailangan. Pero gusto kong malaman."

pag mamaka awa ko parin sa kanya. After an hour, bumukas ang pinto ng office at inuluwa ng pintuan si Marcus .Salamat naman at makakaligtas na ako sa kagagahan ko, kahit kelan ikaw ang savior ko Marcus. "Samara bakit nakatayo ka lang diyan? " pagtatanong ni Marcus at binangit pa ang palayaw' ko na si Kira lang ang tumatawag. "Tulungan mo naman ako dito sa kaibigan mo, "pag pa pacute ko pa sa kanya habang nag niningning ang aking mata na nakatingin kanya.

Nanatiling blangko ang kanyang mukha, nakatitig lang sa bintana. "Aaminin ko... narinig ko kay Mateo na may babae ka raw na kasama. Kaya maaga akong pumunta rito para kumpirmahin," dugtong ni Clara habang mas humihigpit ang yakap sa braso nito. "Jaxon, alam kong wala akong karapatang mangialam sa buhay mo. Pero babae rin ako, nagseselos ako. Natatakot ako na isang araw... may umagaw na sa 'yo sa akin."

"Hindi ko kasi alam. Sobrang manhid ko na pala. Sobrang lamig na pala ng pakiramdam ko Clara. Na kahit saktan mo ako nang paulit-ulit. Hindi pa rin ako nagigising. Hindi ko pa rin nararamdaman." Mapakunot ako sa mga sandaling ito. Gusto kong matawa pero pinigilan ko. Nakipagtagisan ako ng mga titig sa kaniya. Nakikipaglaro siya sa akin. This is me. Clara Mondragon. Walang dapat sumira sa pagkatao ko. Walang sino man ang dapat bumangga sa akin. "You know Iris. Nababaliw ka na. Dapat nasa mental hospital ka na. Kasi baka makahawa ka pa ng ibang tao. Nakakatakot ka."

Ngunit hindi ko siya natanong, paano na lang kung may girlfriend na si Noah. Dahil sa naging reaksyon ko tumuloy si Ate Moira sa mga sermon niya. Mas sumasakit ang ulo ko, hindi siya tumitigil sa pagsasalita kaya mas nahihilo ako. "Ito na nga ba ang sinasabi ko sayo, noong isang araw ko pa napapansin na palagi kang nahihilo. Tama ako, Clara, hindi pa ako nagkamali sa mga haka haka ko. Sigurado ako na buntis ka nga."

Mahinang sabi ni Clara. --- Pero hindi ako ngumiti. --- Dahil may mali. --- --- "Too perfect." Sabi ko. --- Napatingin sa akin si Khaizer. --- "Alam mo rin?" --- Tumango ako. --- "Kapag walang pagkakamali..." --- Huminga ako. --- "May nawawala." --- --- Biglang lumitaw ang isang hologram. --- Isang babae. --- At nang makita ko ang mukha niya...

I feel that I will only forget everything that has happened to me if I kill myself. That's what she felt. Every time. Napatigil siya sa pag-iisip at napabaling sa pinto ng may kumatok doon. Then, the door opened showing Clara. "Kakain na raw," padaskol na sabi ni Clara sa kanya. Mukhang bad mood ito ngayong umaga. Tumango siya saka nagtanong tungkol sa kanina pa gumugulo sa isip niya.

“Huwag ka ngang madamot! Isang halik lang naman!” Itinulak nito ng daliri ang noo ni Yeonna habang nanghahaba ang labi. “Matulog ka na!” “Tabi tayo?” “Pinapauwi mo na ako kanina, hindi ba?” “Stay with me, My Prince! I need you!” “Sinabi mo pa ngang living proof ka ni Maria Clara.” "Sino si Maria Clara? Babae mo ba siya?" "Haist! Dapat sa 'yo hindi umiinom ng alak!"

saad ni Yñigo at biglang nadurog ang puso ni Marilyn nang may pumatak na luha sa mata ng binata. "Balak sana kitang hanapin ngayong buwan at nakita na nga kita ulit dito sa San Lorenzo. Naging abala ako nitong nakaraang buwan dahil inaatake sa sakit sa puso si Klariza at inaayos ko ang gulo at kurapsyon na ginawa ni Dad sa San Alfonso. Nalugi ang mga negosyo namin at ang pagpapakasal lang sa anak ni Congressman Lee ang natatanging paraan para mapagamot ko si Klariza at hindi mabigyan ng mahirap na pamumuhay sina Mom at Dad."

She is the air in my lungs, the beating of my heart, the only reason my eyes open to another day of agonizing survival. "You don't understand," I whisper, my voice cracking slightly before I force the heavy walls of my cold facade back up. "You have no idea what is out there waiting for you, Ciara. You have no idea how many monsters are watching every single move we make, waiting for the exact moment to rip you away from me."