Bearers Alongside Carry Novels & Stories

“Wala na akong oras para magpalit, Carrie.” “Walang problema. Maganda ka pa rin, Sarah.” Bola ni Carrie. “Tss. Binonola mo nanaman ako.” Natatawa kong sagot. “Sofia at Joshua, ito nga pala si Carrie. Siya ang magdadala sa inyo sa apartment. Pagkatapos i-drop off si Sofia, Carrie, hintayin mo ako sa lobby ng apartment.” Tumango silang pareho. “Carrie, ikaw ng bahala kay Sofia at ipakita mo sa kanya ang paligid.”

Bumuntong hininga ako at pinatong ang baba ko sa palad habang pinapanood si Peay na maglakad papunta sa area ko. "Pisan!" Bati niya nang makaupo sa upuan. Inismidan ko siya. "Oh?" "Napaka-sungit naman. Dito ako sa bandang likod mo mauupo para may makausap na rin ako." Naramdaman kong sinabit niya ang shoulder bag sa sandalan ng upuan ko. "Bahala ka kung saan mo gustong maupo." Nakita ko lang ang pag-iling niya bago naupo at binuklat ang binabasang libro. Inayos ang suot na salamin at ang pagkakaupo niya.

Ayin kasi sa mga ito ay hawak na nila si Garner at buhay itong dadalin sa kaniya. Naisip ni Karson na pakantahin ito, at kung kinakailangan niyang balatan ito ng buhay ay gagawin niya mapaamin lamang. "boss, andito na po si Garner." wika ng bagi niyang tauhan na si Miller habang sabu-sabunot ang nakapiring na si Garner. "sige, itali niyo siya sa upuan." ma awtoridad na utos ni Karson.

Lumingon kami sa kaliwa at may mga panibagong lalaki ang dumating. "Yohoo! Sweet meat!" maligayang anunsyo ng isang lalaking mahaba rin ang itim na buhok. He's carrying a dead boar. May katulong pa siyang isang lalaki sa pagbuhat, a semi-bald man. Hindi lang sila ang bagong dating. marami pa na may mga kanya-kanya rin mga dala. Some men gave them high five. "Nice hunt,"

CHAPTER 35: The SOP (Standard Operating Procedure) ​Bringing two babies home is not a vacation. It is a logistics operation. ​"Careful. Watch the doorframe. Watch the angle. Easy..." ​Atticus was directing Kuya Rodel and three other security guards who were carrying the twin carriers. Para silang nagbubuhat ng nuclear warheads. ​"Atticus," I sighed, sitting in the wheelchair (kahit kaya ko nang maglakad, ayaw niya). "Naka-seatbelt sila. Hindi sila sasabog."

I was scared, but Lisandro being there made me feel a little safer. He saved me... he saved my life. Dumating ang mga lalaki na pare-pareho ang kanilang mga suot na uniporme. Marahil bodyguard sila ni Lisandro. Tinulungan nila kaming dalawa. Nakasuporta si Lisandro sa bewang ko. I saw blood running down his forehead from a fresh cut—probably from the falling light. The red stain soaked his hair and slowly dripped down his face. I wasn’t sure if the cut was deep or shallow, but it was clear enough to see.

Agad ko itong niyapos pero nahihirapan ako dahil natatabunan ako ng teddy bear. Pero agad naman iyong naalis ng kunin sa akin iyon ni Vander. "I'll carry it." Usal nito dahil napansin nito na nahirapan ako sa pagkarga ng stuffed toy. Hindi man siya kabigatan pero hindi rin siya madaling kargahin.