Bear This In Mind Novels & Stories

Umiiling na sagot ko. "Let's go." Si Zac. "Paano Besh, alis na kami. Mag-iingat ka dito ha. At ingatan din ang health para kay baby." Paalala ko. "Mag-iingat ka rin Besh." At niyakap niya ako sa huling pagkakataon. Medyo malungkot but this is life hayyy... Mag se-seryoso muna ang mga Lola ninyong Lukaret!

“Sige, mag-iingat ka” Ngumiti ako at nagpaalam na para umakyat na sa taas. Sumulyap pa ko ng huling beses kay Fourth bago tuluyang pumasok sa silid. Yes! Susubukan ko ulit mamingwit mamaya. Pero dapat mag-iingat na talaga ako. Baka mamaya mahulog na naman ako. Baka wala nang sumagip paniguradong lunod ang kahahantungan ko.

"Wag mo munang intindihin ija pero ito lang ang tandaan mo, pag may maramdaman kang kakaiba sa kanya wag mong pigilan at hayaan mo lang itong sumibol sa puso mo" "Wag mo munang intindihin ija pero ito lang ang tandaan mo, pag may maramdaman kang kakaiba sa kanya wag mong pigilan at hayaan mo lang itong sumibol sa puso mo" "Wag mo munang intindihin ija pero ito lang ang tandaan mo, pag may maramdaman kang kakaiba sa kanya wag mong pigilan at hayaan mo lang itong sumibol sa puso mo"

"never beg for a friendship or a relationship with anyone,if you don't receive the same effort thay you give,cut them off" truelala❤️ peace of mind po ang kailangan natin and we need to take care of our mental health ❤️

Sobra na para bang ikamamatay mo. Ngunit hindi tayo aahon sa kalungkutan na iyon kung hindi na'tin hahayaan ang sarili na mag-move on. Kailangan na'tin tanggapin na wala na sila para makausad tayo. Kailangan na'tin iyon para makapagpatuloy sa buhay. Natigilan ako at nawala ang atensiyon sa mga nag-iiyakan na kumpol na mga tao nang maradaman ko at narinig kong tumunog ang telepono na nasa bulsa ng bag na dala ko.

🎶 We keep this love in a photograph We made these memories for ourselves Where our eyes are never closing Hearts are never broken Times forever frozen still 🎶 Hindi ko alam kung bakit ganito ang pakiramdam ko.. na ako yung kinantahan niya na saakin siya nakatingin kahit madaming mga tao rito.. halos hindi ko na marinig ang mga sigawan nila dahil naka focus lang ako sa boses ni Zantyr 🎶 So you can keep me Inside the pocket Of your ripped jeans Holding me closer 'Til our eyes meet You won't ever be alone

Nanatili lang ito sa ganong ayos. “Sumuko kana Mayell, hwag kanang mag-matigas pa, Isipin mo si Tracy, kahit siya na lang. Isipin niyo ang anak niyo ni Trace. Tama na ang kahibangan na ito, Sobra na. Ang dami ng taong nadadamay. Just accept everything, forgive, and remove the anger from your heart. Think of Tracy.

I collected a big amount of air in my lungs before striding my way out of the parking area. I contemplated and realized that I should get used to this. Mangyayari at mangyayari talaga ito dahil marami siyang kailangang gampanan. I shouldn't be too dependent on him, too! He might get annoyed by it so I should try my best to understand his situation. Baon ang prinsipyong iyon, napatigil ako sa paglalakad. Isang pamilyar na boses ang tumawag sa akin sa kalagitnaan.

"We can solve this alright? We'll find a way. Don't overthink too much. Don't think about the consequences that might happen dahil sa pagkalat ng balitang ito. Don't think about that instead think of a solution, Q. We are in this together. Susuportahan kita kahit anong gawin mo." Gusto ko sanang maging matibay at lumakas ang loob galing sa mga sinasabi niya. But I'm slowly giving up, nanghihina na ako sa mga nangyayari. Pinanghihinaan na ako ng loob.

Pakiramdam ko mas masakit ang idudulot sa akin ng nararamdaman ko para kay Alex. There was a nagging voice in my head, urging me to tread carefully, to avoid anything that might bring me pain. It was as if my intuition was on high alert, warning me not to rush into anything that could potentially hurt both myself and him. It felt like a constant reminder to exercise patience and discernment, and not to force situations that weren't ready to unfold naturally.