Bear This In Mind Novels & Stories

Umiiling na sagot ko. "Let's go." Si Zac. "Paano Besh, alis na kami. Mag-iingat ka dito ha. At ingatan din ang health para kay baby." Paalala ko. "Mag-iingat ka rin Besh." At niyakap niya ako sa huling pagkakataon. Medyo malungkot but this is life hayyy... Mag se-seryoso muna ang mga Lola ninyong Lukaret!

“Sige, mag-iingat ka” Ngumiti ako at nagpaalam na para umakyat na sa taas. Sumulyap pa ko ng huling beses kay Fourth bago tuluyang pumasok sa silid. Yes! Susubukan ko ulit mamingwit mamaya. Pero dapat mag-iingat na talaga ako. Baka mamaya mahulog na naman ako. Baka wala nang sumagip paniguradong lunod ang kahahantungan ko.

"Wag mo munang intindihin ija pero ito lang ang tandaan mo, pag may maramdaman kang kakaiba sa kanya wag mong pigilan at hayaan mo lang itong sumibol sa puso mo" "Wag mo munang intindihin ija pero ito lang ang tandaan mo, pag may maramdaman kang kakaiba sa kanya wag mong pigilan at hayaan mo lang itong sumibol sa puso mo" "Wag mo munang intindihin ija pero ito lang ang tandaan mo, pag may maramdaman kang kakaiba sa kanya wag mong pigilan at hayaan mo lang itong sumibol sa puso mo"

I collected a big amount of air in my lungs before striding my way out of the parking area. I contemplated and realized that I should get used to this. Mangyayari at mangyayari talaga ito dahil marami siyang kailangang gampanan. I shouldn't be too dependent on him, too! He might get annoyed by it so I should try my best to understand his situation. Baon ang prinsipyong iyon, napatigil ako sa paglalakad. Isang pamilyar na boses ang tumawag sa akin sa kalagitnaan.

"We can solve this alright? We'll find a way. Don't overthink too much. Don't think about the consequences that might happen dahil sa pagkalat ng balitang ito. Don't think about that instead think of a solution, Q. We are in this together. Susuportahan kita kahit anong gawin mo." Gusto ko sanang maging matibay at lumakas ang loob galing sa mga sinasabi niya. But I'm slowly giving up, nanghihina na ako sa mga nangyayari. Pinanghihinaan na ako ng loob.

Pakiramdam ko mas masakit ang idudulot sa akin ng nararamdaman ko para kay Alex. There was a nagging voice in my head, urging me to tread carefully, to avoid anything that might bring me pain. It was as if my intuition was on high alert, warning me not to rush into anything that could potentially hurt both myself and him. It felt like a constant reminder to exercise patience and discernment, and not to force situations that weren't ready to unfold naturally.

Ngayon, ang nananatili ay ang matalim na kaisipan at ang pangako. "Kailangan kong hanapin ang tumapos sa iyo, Billie. Kailangan kong hanapin ang ugat ng Lazarus. At gagawin ko iyon sa katahimikan, malayo sa iyo, para hindi ka na makasali sa digmaan. Kung sino man ang naglagay ng bomba sa iyo… sisiguraduhin kong hindi na siya aabot sa iyo ulit."

"At hindi rin ako isang lalaking marunong maghintay. Pero sige… pagbibigyan kita." Umatras ako at humarap sa bintana, nakangiti nang bahagya. "Pero tandaan mo ito, Kara. Wala akong pasensya sa mga bagay na hindi sigurado. Kung gusto mong gawin ito sa paraan mo, siguraduhin mong hindi ka aatras sa gitna ng laban."

Hahanapin lang at pagtityagaan para sa huli eh malagpasan nang hindi natatanggal ang ganda at hindi nagmumukhang kulubot na ampalaya. Always be happy and be strong. Drink Enervon C para healthy. Always pray and don't be sad, and stop worrying. For worry cannot change anything. What will be will be, always remember that. Di natin kayang baguhin ang nakatadhana kaya kung bungi yan at walang ipin—gora na gurl! Kiss mo na yan!

Mabuti na iyong mag-ingat sila sa sandaling ito at maghintay ng tamang tyempo. “Bye…”