Carrying Bridal Style Novels & Stories

His kissing me with full of passion hanggang sa lumalim pa ng lumalim he carried me in a bridal style without breaking our kiss. And that's the happiest night I've ever had.

Ang makasama namin ang bawat isa. "You looks so elegant and splendid anak, Iris. You are so precious." bigkas ni mom habang nasa may gawi ko. Alam kong sobrang saya ni mom dahil heto na ako. Ikakasal na ang anak niya in a billionaire. Nakaayos na rin si mom. She is wearing a priceless white gown. Kumuha pa si mom ng magaling na designer para sa kaniyang gown. Nakaharap lamang ako sa malaking salamin habang inaayusan. Being a beautiful bride is once in a lifetime of a groom.

anito na titig na titig sa kanya. Hindi ako makapaniwalang napatitig sa mukha niya. Tulad ng dati meron pa rin siyang suot na maskara. "Kung ganu'n bakit mo pa rin gustong ikasal sa'kin?" "I can't break my promise to my brother. Promise is a promise." "Pero panghabang buhay 'yon!"

Mataas na ang araw nang dumating ang bridal car sa harap ng venue. Ang simbahan ay puno ng bulaklak na puti at blush pink, nakahanay mula pinto hanggang altar, na para bang dinisenyo mismo para sa isang fairytale. Sa labas, nagsimula nang magtipon ang mga bisita, ang ilan ay abala sa pagkuha ng litrato, habang ang iba naman ay tahimik na naghihintay, sabik makita ang bride.

Bahagya lamang kinulot ang mahaba niyang itim na buhok upang magkaroon ng volume. Matapos sila ay nakigamit na rin siya ng banyo upang doon magbihis. Suot ang nabiling white long sleeves na pang-itaas na sinadya niyang nakabukas ang dalawang butones sa itaas, itim na skirt na above the knee ang tabas at high heels na nagdagdag ng kaniyang taas mula sa 5'4" ngayon ay 5'7".

Magalang silang dalawa sa isa't isa, na para bang magroommate lang sila. Nilinisan ni Cordelia ang wedding dress at nilagay niya ito sa plastic, gaya ng itsura nito noong nakuha niya ito. Ilang bus ang sinakyan niya at nakarating lamang siya sa bridal boutique noong tanghali na.

Sa bridal car naman ay si Mendoza ang driver niya, suot ang pormal na barong at may malapad na ngiti sa mga labi. "Ma'am, tulungan na po namin kayo," anyaya ng mga makeup artist niya. Maingat nilang inalalayan ang mahaba niyang veil at ang train ng kanyang gown para hindi iyon maipit sa pinto ng sasakyan o magusot.

At iyon ay sa kabila ng suhestyon ng mga magulang niya na ang Kuya Julian niya ang gawin niyang best man. Nang biglang magkaroon ng komosyon sa bandang pinto ng simbahan ay dumoble ang kaba niya. Pero kahit nangangahulugan iyon na naroon na ang bride niya ay hindi pa rin mabawasan ang kaba niya. Duda niya, mawawala lang ang kaba niya kapag naisuot na niya sa kamay ni Doreen ang wedding ring nila. O kaya kapag umabot na sila ng fiftieth wedding anniversary nila.

“Come on! Naghihintay na sa ’yo sa simbahan si Midas. Ready na sila roon.” “Okay po, Ma.” Magkahawak kamay kami ni Mama na naglakad palabas ng kuwarto ko habang hawak-hawak naman ng isang kamay ko ang gown ko. At nang makababa kami sa mataas na hagdan at makalabas kami sa main door, naghihintay na sa amin ang bridal car. “Tutulungan ko na po kayo, Ma’am Jass Anne,” ani Weland at kaagad akong inalalayang makasakay sa backseat ng puting kotse.

Ako na ang bride. Ako ang muling ikakasal kay Drako Valderama. Nasa tapat ako ng salamin habang inaayos ni Mommy Celeste ang trailing veil na suot ko. Ang puting gown ko ay gawa sa French lace, bumabagsak sa sahig na tila ulap. “You look ethereal, hija,” sabi ni Mommy Celeste habang pinapanood ako sa salamin. “A goddess finally taking back her crown.”