Novelas y relatos de The Beast Of Gévaudan

Tuwing gabi, kapag tahimik na ang barrio at humuhuni pa rin ang kuliglig, tumitibok sa dibdib ko ang lumang alamat ng gubat — at sa aking mga labi, nagiging kuwento. Sinasabing nagsimula ang alamat mula sa isang napakalaking pagtitipon ng mga tao at espiritu noong unang panahon: may isang batang mangangalakal na nawala, natagpuan ng isang malaking punong kawayan na parang buhay, at mula noon ay may binhi ng pag-iingat na ibinubuga ng hangin tuwing gabi. Ang mga matatanda raw ang unang nagkwento ng mga aninong naglalaro sa ilalim ng mga ugat, at dahil sa paulit-ulit nilang pag-uusap, ang kuwento ay lumaki — napuno ng mga detalye ng pag-ibig, pagtataksil, at paghihiganti.

Habang tumatagal, napaghalo ang katotohanan at pantasya: ang mga tunay na pangyayari tulad ng pagkasira ng kagubatan at paglilipat ng mga tao ay naging mga elemento ng mito. Naging paraan din ito para magturo ng batas ng baryo—huwag mag-iiwan ng apoy, respetuhin ang mga matanda, at huwag pasukin ang dilim nang mag-isa. Mas madaldal ang aking lola sa bawat ulit, kaya sa akin ang alamat ay hindi lang kuwento ng takot; ito rin ang paalala ng ating pinagmulan at ng pananagutan sa kalikasan. Sa huli, kapag nakikinig ako sa hangin na sumisipol sa mga dahon, ramdam ko na buhay pa rin ang alamat sa puso ng komunidad namin.