Because I Knew You Wicked Novels & Stories

At pati ba naman sa pag-ibig pakikialaman nila kung ano'ng desisyon ang gagawin ko? “Nay, Tay, hindi naman po puwede 'yon. Ni hindi ko nga siya kilala, tapos magiging asawa ko pa? At saka may sarili akong puso para umibig, hindi niyo puwedeng pakialaman 'yon,” pangangatuwiran na saad ko. Tinuro ko naman ang mestizong lalaki na nasa harap ko. “You. I don't even know you, get the fuck out of here,” walang respetong sambit ko habang seryosong nakatingin sa kaniya.

Ang taong nakakaalam ng lahat? "Shut up, Tanya! You just know the affair between me and Keishana, but you never know the reason why! You know me from the very beginning, Tanya. You know me very well—" "Noon yun, Tristyn! Noon! Pero ngayon? Hindi na kita kilala. Nagbago ka na simula nung kinalantari ka ng babaeng yan!" galit na galit na sambit ni Tanya saka niya ako binalingan ng masamang tingin. "Alam mo ba kung bakit ayaw na ayaw ko sa'yo? Dahil mahina ka! Palagi ka na lang nagpapanggap na mahina!You're always playing victim even if you're the one who's fucking villain in here! And not just that, because you're a bitch! Mang-aagaw—"

Ang tanging tumatakbo sa utak ko ay ang katotohanang pinagmukha niya akong tanga! Starting from the first night I knocked into his door… he knew who I was. He knew WHO I really was! At hindi niya ako mapapaniwalang wala siyang alam sa mga nangyari sa akin lalo na ngayon na sa kanya na mismo nanggaling na ayaw niya akong maalala. “That’s why you acted like you didn’t know me, huh?” I asked out of realization. “You wanted to play the perfect role for me?”

Dugtong nito at matalim ang mata na tumingin sa akin, habang nakangisi. Hindi na ako magtataka kung nakilala man ako ng matandang lalaki na ito. “Will, I know you bastard!” Anas niya ng lumapit sa akin at sinabunutan ako at nakipag titigan sa akin. Paano? Paano niya ako maki kilala ng ganun? Like. Alam kong maki kilala niya nga ako dahil kalaban niyang mortal si Hugo, natural na kilala nito ang mga tauhan ni Hugo, katulad ko. Ngunit iba ang pagkakasambit niya sa katagang, “I know you, bastard” bastard? Who? Naguguluhan ako.

umiiyak Kong wika. “Oo aaminin ko, nabuntis nga ako ni luhence...dahil sa kagustuhan ng mommy at daddy ko. I sold my self to that man because they want to save the company—Ikaw Ang mahal ko. I choose to be a villain dahil sa inyong lahat, I did everything because of this f*cking love but in the end ako parin Ang Mali, Ako parin pala Ang masasaktan.” humagolgol na ako ng iyak.

Klarong-klaro na ako talaga ang bad guy sa balita. "Why… Why does it make it seem like I’m the villain?" Medyo tumaas ang boses ko dahil sa inis. "Why am I the one being blamed when it was Marcus who cheated? Why does it say I had an affair when I didn’t?" Frustration at hindi makapaniwala ang lumukob sa akin. Humigpit ang hawak ko sa dyaryo dahilan upang malukot iyon. Napabuga naman ng hangin si Demetri.

bilin nito sa akin kasabay ng kanyang pag-abot ng durog na dahon sa kamay ko at tumayo na. “Ang kamuntik nang umatake sa inyo ay isa sa mga Wicked ones,” biglaan nitong anunsyo sa amin na ikinasinghap naming lahat. Ang wicked ones? Ang mga nilalang na tutol sa batas ng Gaaia Akedemia? Ang grupo na kumuha sa lahat ng Fairy? Bakit? Anong dahilan? Anong nagawa namin? At bakit si Morriban?

Bakit ba wala na siyang ginawang tama? “You are wicked, Ella. Do you know that?” basag ni Ardian sa katahimikan sa silid, ang mga mata nasa anak pa rin na mahimbig na natutulog. “When you craved for justice three years ago, ginawa ko lahat para maibigay sa ‘yo ‘yon. Because I thought you are worthy of our help—of my help. But here you are, three years later, only calling me to save my own daughter whom I have not met when she's now in critical health. Who does that? Clearly only wicked people. And you are one of them. Nagkamali ako ng pagkakakilala sa ‘yo, Arabella Apostol. Nagkamali ako,” anang binata, ang bawat salita, sumusugat sa puso ni Ella.

Kami na lang dalawa. Itinaas ko ang baba ko, tuwid ang likod. Malakas ang tibok ng puso ko—pero hindi dahil sa takot. Matagal nang sinunog ng kagubatan ang takot ko. Matagal nang namatay sa kulungan. Matagal nang nadurog noong akala ko hindi na ako aabot ng umaga. “I know what you’ve been doing,” sabi ko. Tumayo si Damian, mabagal, parang bagyong nabubuo.

wika ko. "Hayy nako para makalimutan mo yan may knock-knock ako sayo..".wika niya at sumubo nang orange. "Knock knock!".sabi niya. "Who's there?". "Gentle". "Gentle who?". "I can't tell the flower not to grow~ I can tell ya' one thing that I know~ We were meant tobe~ I've be losing sleep for far too long~ Singking in the deep of right and wrong..".