Beckett Mga Nobela at Kwento

Matapos ang ilang hakbang ay narating na nila ang bungad ng memorial chapel. “Okay ka lang?” tanong ni Enzo nang makitang napahawak si Adriana sa kaniyang dibdib. “Hanggang ngayon ay hindi pa rin nagsi-sink in sa isip ko na wala na si daddy. Hanggang ngayon ay kinukumbinsi ko pa rin ang sarili ko na isang panaginip lamang ang lahat. Na isang malaking prank lang ito. Mula sa kabaong na ‘yon ay babangon siya at hihingi ng paumanhin sa akin dahil kinailangan pa niyang mag-effort na palabasin na namatay siya para lang umuwi ako.””

Baka mamaya ay makasalubong pa ni Stacy ay mahirap na, mainit pa naman ang dugo sa kanya ng Babe ko. “Nandoon sa loob ng ObVan. Hindi daw niya ma-take ang amoy at ingay ng mga duck.” Tumingin ako sa paligid, marami ngang bibe at pato sa paligid dahil ito naman talaga ang location na kailangan sa eksenang kukunan rito. “Rekdi, bakit nandito iyon? Lalo lang maba-badmood si Stacy nito.”

Carmella Muntik pa nyang malagla ang hawak na cellphone ng makita ang lalaking nakatayo sa may pintuan ng kubo. Nakakunot ang noo nitong nakatingin sa kanya. Napalunok sya habang titig na titig sa lalakeng ang buhok ay aabot sa batok na nito na may pagka wavy at magulo. Nakasuot ito ng itim ng t-shirt at maong na halos punit na sa magkabilang tuhod. Wala itong sapin sa mga paa. May hawak itong malaking baril na ginagamit sa panghuhuli ng mga ibon. Matapos nyang masuri ang kabuuan nito, bumalik ang mga mata nya sa mukha nito. Napalunok sya muli ng mapagmasdan mabuti ang gwapong mukha nito. Iniisip nya kung sino ito at bakit tila ngayon lang nya ito nakita sa San Miguel. Well, nasa dulo na ng

“Kani-kanina lang binangga mo ko tapos ngayon, umaarte ka na parang walang nangyari?!” “A-Alice. So-sorry.” Namula sa kahihiyan si Ash. “You, stu—“ “Alice!” Sigaw ng isang lalaki. Si Greg Carbonell, CEO ng REB-RSN. “Direk Coco is waiting for you.” “Yes, daddy.” Tinignan pa ng masama si Ash saka lumakad paalis. Maluha-luhang minasdan ni Ash ang idolo. Nilapitan siya ni Jane.

“Ayoko pang mamatay, Beel, natatakot akong mamatay pero hindi mo kailangang magalit ng ganiyang para sa isang tao at alipin na gaya ko. Hindi ko alam kung anong mangyayari sa akin dahil nakakabit ang buhay ko kay Victoria, pero ang isang gaya ko ay hindi mo na dapat pinagtutu—“ Hindi natuloy ni Rana ang sasabihin niya ng humarap si Beelzebub sa kaniya at hawakan ng kanang kamay nito ang ilalim ng baba niya at bahagya iyong itaas upang magtagpo ang mga mata nila habang nakatingin sina Endemion sa kanilang dalawa, maliban kay Zeldris na abala sa pagbabalik sa ayos ng nawasak na bahay.

At nang malaman iyon ng ama ay grounded siya ng halos dalawang linggo. She was Brooklyn Marie Guevarra but her friends call her Brooke. Pangalawa siyang anak nina Brian at Maricel Guevarra—ang may ari ng malaking food of chain sa Pilipinas. Para sa amang si Brian ay sakit siya ng ulo. Sa kanilang tatlong magkakapatid kasi ay siya lang ang matigas ang ulo. Hindi siya katulad ng ate at kapatid niya na laging sumusunod sa sinasabi at gusto ng ama.

Bakit ba kailangan kung magtiis na makasama ito kahit na dapat ay ang CEO namin ang gumagaya ng bagay na ito. Sa totoo lang ay ayaw ko talagang kaharap si Ethan kaso hindi ko pwedeng tanggihan ang ang isang Hernandez dahil hindi pa siya nakakapirma ng kontrata sa Montreal baka mamaya ay bawiin niya pa 'yon. Nasaan na kaya si Belle kanina ay kasama pa siya namin pero bigla namang nawala. Psh! Hindi ko din alam sa sarili ko kung bakit ako naiinis.

tanong niya, napalingon pa ako sa kanya at napansin ko na titig na titig siya sa mukha ko. “Ako o ang mga bituwin?” may halong pagbibirong tanong ko. “Ikaw,” walang pag-aalinlangan na sagot niya. “Echos neto!” “What’s echos?” “Ay, ang hirap naman ng tanong mo. Basta parang… expression lang ng mga beki,” sagot ko, kahit na halatang nalilito ay tumango naman siya. “Ang dami mong naa-adopt na expression ng mga beki. Beki ka rin ba?” tanong niya kaya ako naman ang natawa.

Kitang kita ko rin kung paano kabakat sa black slacks niya ang pag-aari niya na para ring halimaw na gusto na kumawala sa kulungan. Hindi niya pinansin ang pagmamakaawa ko at mabilis lang akong pinatungan. Pagkapatong niya sa akin, tinitigan niya ulit ako ng puno ng pananabik. "Sorry Kylie, but just like you said... I am beast. And what the beast wants, what the beast gets," dikta niya bago mabilis na siilin ang labi ko ng isang malalim at gutom na gutom na halik.

Sabi ko at tumalikod na. Palinga linga ako habang tinatahak ang hallway. Hindi ko inalintana ang pinaghalong amoy ng gamot at alcohol na nanunuot sa ilong ko. Hanggang sa makarating ako ng parking area at nagbabaka sakaling makita ang taong may kaugnayan sa kriminal na gustong pumatay sa amin. "Yñigo Alejos." Nagtatagis ang bagang na nilingon ko ang tumawag sa akin. Mula sa isang kotse ay bumukas ang pinto at niluwa ang taong kanina pa gustong dapuan ng kamao ko..