Beckett Novels & Stories

"I am Thaddeus Ambrosio, 24 years old. Galing ako sa hinaharap sa taong 2018 at itong Mansyon na ito, ang buong Belle Veu Manor ay ipinamana ng lola ko sa akin." Napasinghap si Maria sa sinabi ni Thaddeus, hindi siya makapagsalita. Ayaw niyang maniwala sa mga sinasabi nito pero nakikita niya sa hitsura nitong seryoso ito. "Unti-unting mamamatay ang mga taong nakapaligid saiyo dahil sa demonyo mong kaibigan. He is obsessed with you Maria! And i am so confused and frustrated why i am here!" Sabi ni Thaddeus sa naguguluhang boses.

"Honestly. I already know my life limit. The doctor told me na hindi na tatagal pa ng isang taon ang buhay ko. So I made a disicion. Kung mamamatay lang din naman ako. Gusto kong gawin na ang bagay na gusto kong gawin. At isa na roon ang tuparin ang pinangako ko kay Rexx. Ang maalagan at bantayan ka habang wala siya. Because for me. That's the only I could do for him. Sa laki ng kasalanan ko sa kanya, gusto kong kahit sa pagbabantay lang sayo hanggang sa magising lang siya. Kahit yun lang magawa ko bilang kaibigan niya." "Napaka-swerte niyo ni Rexx na naging kaibigan niyo ang isang tulad ni Cynthia. Alam kong nasasanay kana sa kanya Janna, Kaya naman you should listen to her." Ani Maureen na

Matapos ang ilang hakbang ay narating na nila ang bungad ng memorial chapel. “Okay ka lang?” tanong ni Enzo nang makitang napahawak si Adriana sa kaniyang dibdib. “Hanggang ngayon ay hindi pa rin nagsi-sink in sa isip ko na wala na si daddy. Hanggang ngayon ay kinukumbinsi ko pa rin ang sarili ko na isang panaginip lamang ang lahat. Na isang malaking prank lang ito. Mula sa kabaong na ‘yon ay babangon siya at hihingi ng paumanhin sa akin dahil kinailangan pa niyang mag-effort na palabasin na namatay siya para lang umuwi ako.””

Baka mamaya ay makasalubong pa ni Stacy ay mahirap na, mainit pa naman ang dugo sa kanya ng Babe ko. “Nandoon sa loob ng ObVan. Hindi daw niya ma-take ang amoy at ingay ng mga duck.” Tumingin ako sa paligid, marami ngang bibe at pato sa paligid dahil ito naman talaga ang location na kailangan sa eksenang kukunan rito. “Rekdi, bakit nandito iyon? Lalo lang maba-badmood si Stacy nito.”

Hindi tulad ng public beach na tila masasabi nyang natural beauty walang kung anu-ano pero malakas ang atak. Matapos ang duty nya ayaw pa nyang umuwi kaya naglibut-libot muna sya kung hindi nga lang sya gagabihin pupunta sya sa dulo ng San Miguel eh. Nais kasi nyang masilayan muli ang tahimik na karagatan. Papalabas na sana sya ng Resorts ng mamataan ang pamilyar na lalaking pasakay sa magarang sasakyan. Si Mr. Del Castillo ang Papa ni Aiden. Matagal-tagal na rin mula ng huli nya itong makita at masasbi nyang hindi nagbago ang itsura at pangangatawan nito. Kahit may edad na ito mukhang alagang-alaga parin nito ang katawan. Pasimple syang nagtago sa pader at sinundan lang ng tingin si Mr. Del

“Kani-kanina lang binangga mo ko tapos ngayon, umaarte ka na parang walang nangyari?!” “A-Alice. So-sorry.” Namula sa kahihiyan si Ash. “You, stu—“ “Alice!” Sigaw ng isang lalaki. Si Greg Carbonell, CEO ng REB-RSN. “Direk Coco is waiting for you.” “Yes, daddy.” Tinignan pa ng masama si Ash saka lumakad paalis. Maluha-luhang minasdan ni Ash ang idolo. Nilapitan siya ni Jane.

“Ayoko pang mamatay, Beel, natatakot akong mamatay pero hindi mo kailangang magalit ng ganiyang para sa isang tao at alipin na gaya ko. Hindi ko alam kung anong mangyayari sa akin dahil nakakabit ang buhay ko kay Victoria, pero ang isang gaya ko ay hindi mo na dapat pinagtutu—“ Hindi natuloy ni Rana ang sasabihin niya ng humarap si Beelzebub sa kaniya at hawakan ng kanang kamay nito ang ilalim ng baba niya at bahagya iyong itaas upang magtagpo ang mga mata nila habang nakatingin sina Endemion sa kanilang dalawa, maliban kay Zeldris na abala sa pagbabalik sa ayos ng nawasak na bahay.

At nang malaman iyon ng ama ay grounded siya ng halos dalawang linggo. She was Brooklyn Marie Guevarra but her friends call her Brooke. Pangalawa siyang anak nina Brian at Maricel Guevarra—ang may ari ng malaking food of chain sa Pilipinas. Para sa amang si Brian ay sakit siya ng ulo. Sa kanilang tatlong magkakapatid kasi ay siya lang ang matigas ang ulo. Hindi siya katulad ng ate at kapatid niya na laging sumusunod sa sinasabi at gusto ng ama.

Bakit ba kailangan kung magtiis na makasama ito kahit na dapat ay ang CEO namin ang gumagaya ng bagay na ito. Sa totoo lang ay ayaw ko talagang kaharap si Ethan kaso hindi ko pwedeng tanggihan ang ang isang Hernandez dahil hindi pa siya nakakapirma ng kontrata sa Montreal baka mamaya ay bawiin niya pa 'yon. Nasaan na kaya si Belle kanina ay kasama pa siya namin pero bigla namang nawala. Psh! Hindi ko din alam sa sarili ko kung bakit ako naiinis.

tanong niya, napalingon pa ako sa kanya at napansin ko na titig na titig siya sa mukha ko. “Ako o ang mga bituwin?” may halong pagbibirong tanong ko. “Ikaw,” walang pag-aalinlangan na sagot niya. “Echos neto!” “What’s echos?” “Ay, ang hirap naman ng tanong mo. Basta parang… expression lang ng mga beki,” sagot ko, kahit na halatang nalilito ay tumango naman siya. “Ang dami mong naa-adopt na expression ng mga beki. Beki ka rin ba?” tanong niya kaya ako naman ang natawa.