Novel & Cerita Biggest Regret In Tagalog

I looked at him with so much regret in my eyes. "That's my biggest regret Dude. Nawala na sa isip kong humingi ng tulong sa inyo dahil ilang doktor na ang nag-eksamin sa akin. Sobrang liit na ng tingin ko sa sarili ko. Pakiramdam ko para akong hayop na pinagpasa-pasahan. Hindi ko na alam kong anong tamang gawin."

Sagot ko rito. "Are you sure bestie? Wala ka bang magiging regret?!" Ano naman ang magiging regret ko? Bigla ko tuloy naalala yung moment na magkasama kami ni Ghia at inaasikaso niya ako. Ngayon may iba na siyang.... Hmmm.. Nevermind. Kung san siya masaya.. Edi dun siya.. "Anong regret, Bestie??" Tanong ko. Kumapit pa siya sa balikat ko habang naglalakad kami.

“Hindi. Mas malala ka.” Dapat natakot ako. Pero hindi. May init akong naramdaman—hindi takot, kundi pagnanasa at isang kakaibang kalayaan. Sumandal ako sa balikat niya. “Minsan ba, pinagsisihan mo lahat? Power, choices, lahat?” “Ang regret,” sabi niya, “para lang sa mga taong umaasang kaya pa nilang baguhin ang nakaraan. Ako, palaging tumitingin sa unahan.”

malakas na bagyo na sinalanta ang lahat ng meron ako. Bumalik ako sa Bicol ng bigo. I didn't tell Kyle, I didn't tell anyone. I lost faith in that man, and I lost faith in myself at the same time. I can't keep this child. I don't want it. I will get rid of it and I will pursue my studies. I have decided. Ibabalik ko sa dati ang buhay ko. When is this child gone? Maipagpapatuloy ko na ang pangarap ko. Wala na siyang maiiwan sa akin na bakas ng kaniyang kasinungalingan. This is the biggest mistake I made, and I am starting to regret my impulsiveness. Sa huli, ako 'yong naiwang talo.

Chapter 60 Tumawa nang malakas si Astrid, isang tawa na puno ng pait hanggang sa magsimula nang manggilid ang mga luha sa kanyang mga mata. Wala na siyang pakialam kung magmukha siyang baliw sa harap nito. "My biggest regret is marrying you!" sigaw ni Astrid habang diretsong nakatingin kay Santi. Naningkit ang mga mata ni Santi. Sa isang iglap, hinablot niya ang braso ni Astrid at pilit itong hinila palapit sa kanya.

Humawak ako sa paanan n'ya and hugged his toes, halos mabasa na ng mga luha ko ang pantalon n'ya dahil nakadikit doon ang mga mata ko. Humalakhak s'ya sa sinabi ko at umaagos na rin ang mga luha n'ya. "Being you as my wife is one of the things that I regretted and loving you is the biggest mistake I did in the past, I wish I never met you." Tinanggal n'ya ang kapit ko sa paa n'ya at pumunta sa taas. I'm just here, crying. Crying for the lost love. Crying for something I never did. Ang sakit, sobra. Yung halos hindi kana makahinga kasi ang sakit sakit.

Parang alam niyang darating ang tanong. “Wala,” sagot niya. “May mga bagay na masakit. Pero walang pagsisisi.” Tumango si Adrian. “Good.” “Why?” tanong ni Calestine. “Because regret weakens resolve,” sagot niya. “At hindi na tayo pwedeng maging mahina.” Hindi iyon banta. Hindi rin pangaral. Isa lang itong katotohanan na matagal na nilang alam.

I said again. "He broke up with you?" Tanong niya pang muli. Napabuntong – hininga ako. "Yes." "Oh, that's terrible, Alele. How do you feel?" "Of course masakit." Sabi ko pa. Naupo na ako sa sofa nila. "I love Sabi pero kapag nakikita ko siya naaalala ko iyong guilt. Lisha, hindi ko sinadya iyong gabing iyon, no matter how much I wanted it that night, no matter how much we enjoyed each other, hindi dapat nangyari ang bagay na iyon. I am very sorry." Napahikbi ako. Hindi ako dapat umiyak but then I couldn't help having these emotional thoughts. I am really regretting the fact that something happened between us. Nanghihinayang ako sa mga pinagsamahan namin ni Sabino. We've been together for de

"Sabagay, tama ka. Pagkatapos ng maraming taon, saka lang natin nakilala ang isa't isa. Tama, nagsisisi rin pala ako." "Babe..." "So? What are we gonna do with these regrets? Or rather, ano pa ang mga regrets natin? Ilabas na natin lahat. Nakakapagod ka kapag sinasabayan ng pag-o-overthink at sisi na iyan ang pagseselos mo." Para siyang sinaksak sa lalamunan sa mga sinabi ni Miguel. Ni hindi man lang nito dinahan-dahan ang pananalita. Hindi rin nababakas na nagbibiro ito.

Ba’t ba ako biglang nahihirapan huminga? "Do you regret it?" Mahinang tanong ni Trevor. Napakunot-noo ako. "Regret what?" "Being part of this experiment." Sandali akong natigilan. Kung tinanong niya ako nito ilang linggo na ang nakakalipas, mabilis kong masasagot ng oo—dahil wala naman talagang sense ang lahat ng ito para sa akin. Pero ngayon… hindi ko na alam.