Biggest Regret In Tagalog Novels & Stories

“Matagal na kitang gusto.” “Kung gusto mo ‘ko...” Kinagat niya ang ibabang labi. “Bakit sumuko ka agad? Bakit hindi mo man lang ako ipinaglaban?” A looked of regret crossed his face. “Pinakawalan kita dahil akala ko sa kanya ka sasaya.” Mas lalong gumuhit ang pagsisisi sa mata nito. “I’m sorry,” usal nito. “I was a fool because I let you go and did not try to win you back. That’s the greatest mistake I ever did. The one thing I’ll always regret.” Bumuhos ang luha sa mata niya at hindi na niya ito magawang pigilan pa. “Pero hindi naman ako sumuko. Kahit kailan hindi kita sinukuan. Tahimik lang akong naghihintay ng pagkakataon para makalapit ulit sa ‘yo. Tahimik lang akong gumagawa ng paraan p

“ Pwede bang wag ngayon Ang Dami ko na ngang iniisip ayuko ng dagdagan pa Ang iniisip ko ngayon” Tinawanan niya lang Naman ako at uminom na ng alak. Bumuntong hininga na lamang ako dahil sising sisi ako sa mga ginawa ko Kay astra. This is my greatest regret...di na ako aasa pa na mag kikita kaming muli ng Asawa ko.

Parang tubig ang aking pakiramdam, malayang umaagos, ngunit napakasakit sa pakiramdam. "I'm sorry...please... kasalanan ko lahat. Naging gago ako at pinili kitang saktan. I know I can never heal your pain in the past. You suffered more than I had, ngunit sana ay huwag mong pagdudahan ang nararamdaman ko dahil mahal na mahal kita Alessia. Nasasaktan ako sa bawat salitang binitawan ko ng araw na iyon. Pinagsisisihan ko bawat segundo ang lahat ng mga ginawa ko. Ngunit kahit anong sisi ko, hindi na mababago ang lahat ng iyon dahil iyon ang landas na pinili ko. Nasaktan na kita, at lumayo ka na. Sana ay bigyan mo ulit ako ng pagkakataon. Hindi ko man mababago ang nakaraan, ngunit may kakayahan ak

Matapos kong kumain ay umakyat na ako para maligo. Pinunasan ko ang moist sa salamin dito sa banyo para makita ang repleksyon ko sa salamin. “Do I regret it?” Tanong ko sa sarili ko habang nakatingin sa repleksyon ko. I must not regret my decision. Matapos kong magbihis ay napansin kong nawawala ang relo ko. I was wearing it last night. Hinalughog ko ang kwarto ko pati na rin ang kotse ko.

Tila kinalimutan niyang bigla niya akong iniwan sa ere. "Oo at iyon ang pinakamalaking pagkakamaling nagawa ko, Rafael." Buong tapang kung sinalubong ang kanyang mga tingin. Parang sasabog ang aking dibdib dahil sa poot na nararamdaman. Bumalatay ang sakit sa kanyang mga mata at iniwas ang tingin sa akin. "You know what? Falling in love with you is the biggest mistake that I've ever done in my whole life. Ikaw ang pinakamalaking pagkakamali at pinaka naging tangang desisyon ko," puno ng galit kong sabi.

I said. Kitang-kita ko ang panghihina sa mga mata niya. Kita ko ang sakit at pagsisi dito pero wala akong maramdamang awa sa kanya. Kung totoong mahalaga ako sa kanya, bakit niya hinayaang mangyari sa akin to? Kung totoong mahalaga ako sa kanya bakit niya ako iniwan? "I'm sorry, baby... I regret everything I did to you. I'm wrong... I'm very wrong." he looks so fragile. Bakas ang takot sa mga mata niya habang nakatitig sa akin.

Parang alam niyang darating ang tanong. “Wala,” sagot niya. “May mga bagay na masakit. Pero walang pagsisisi.” Tumango si Adrian. “Good.” “Why?” tanong ni Calestine. “Because regret weakens resolve,” sagot niya. “At hindi na tayo pwedeng maging mahina.” Hindi iyon banta. Hindi rin pangaral. Isa lang itong katotohanan na matagal na nilang alam.

biglang tanong ko sa kaniya. Tumango siya habang patuloy lang sa pag-iyak. “Yes, Farris! And loving you is the most regretful decision I ever made!” My heart felt uneasy. Nakaramdam ako ng kakaibang sakit na ngayon ko lang naramdaman. I felt how my heart was torn in to pieces. Gusto kong pigilan ang mga luha ko pero hindi ko ito magawa. Pinunasan ko ang mga luhang kusang lumalabas mula sa aking mga mata.

“Pearls…” “What do you want to talk?” tanong ko habang pinipigilan ang sariling mapikon. Huminga siya nang malalim, kita ko ang tension sa balikat niya. Then finally. “I’m sorry.” Mabilis akong napalingon sa kaniya. “Sorry for what?” tanong kong may halong pagtataka. “You know, nagsisisi na ako. I regret my decision. I'm so sorry. Hindi ko pala kayang magmahal ng iba,” aniya, may lungkot sa boses niya. Para siyang nagmamakaawa, desperado.

“You should try. Iyong sakit, laging nand’yan ‘yan, e. Pero ang mahalaga ay hindi mo pinagsisisihan ang isang bagay kasi sinubukan mo naman.” I just listened to him and didn’t even say anything. He just also continued. “Our biggest regrets are always those that we haven’t tried. Kaya nga sumusubok ako sa ‘yo ngayon.” |• Illinoisdewriter •|•