Biggest Regret In Tagalog Mga Nobela at Kwento

Bakas sa boses nya ang lungkot. Pinahiran ko naman kagad ang luha ko. Na miss ko tuloy bigla ang mga magulang ko, miss ko na ang yakap at halik nila pala at mama. "You know what, I r-realize one thing. God already planned it all, I mean, lahat ng mangyayari ngayon at bukas nakaplano na and you can't just change it because you regret it. Kahit bali-balikatarin pa ang mundo hindi na magbabago ang nangyari." Wika ko. Ilang segundo lang ay napatingin ako sa kamay ko ng makitang hawakan nya 'yon.

Ano ba ang nangyari dito sa loob ng pitong taon? “Not being with you during your pregnancy, not witnessing the journey of you carrying our children, and not taking care of you and our kids, and above all hurting you, are the biggest regrets of my life, Destiny. Patawad, patawarin mo ako!” umaalog ang mga balikat nito at ang hagulhol ay namayani sa loob ng silid. “A-Andres!” Maging siya ay napahagulhol. Sa isang iglap ang lahat ng takot at pangamba na nararamdaman niya sa loob ng pitong taon ay tila bulang bigla naglaho.

Don't know what to do whenever you are near Don't know what to say my heart is floating in tears When you pass by I could fly Every minute every second of the day I dream of you in the most special way You're beside me all the time Every minute every second of the day I dream of you in the most special way You're beside me all the time All the time... All the time... All the time... And somehow I regret na pinilit ko syang magpakasal and minsan di ko rin nire regret. Ang gulo ko diba?

“Are you having regrets?” tanong nito nang sundan siya nito sa balkonahe ng condo ahbang nakatanaw siya sa kadiliman ng gabi. Halos alas onse na silang nakabalik. “I will never regret today,” sinsero niyang sagot. Yumakap ito sa kanya habang pareho silang nakatanaw sa iisang direksyon. “Ikaw?” “The only regret I have is not giving you the proper wedding that you deserve. Aayusin ko lang ang problema namin ni Dad –“

Makalipas Ang dalawang taon Finally, masasabi na ni Diego sa kan'yang sarili na tuluyan na s'yang nakapag hilom. Nakalimutan na nya ang mga tao na nakasakit sa kanya. He is totally recovered in pain that's why he decided to go back in the Philippines. Kung mayroon man syang namimiss Yung ay Yung kan'yang mga magulang. Wala ng iba!

Ngumiti ako na parang bata at humalik agad siya sa labi ko. "And I'm glad you did that, or else I will have the biggest regret in my life." Ulit na halik niya sa akin. "Hinanap kita. Matagal na matagal, hanggang sa bumitaw na ako. Naisip ko, kung ikaw ang babae para sa akin ay gagawa ang tadhan ng dahilan na magkita tayo. But I got bored searching for nothing, and ended up doing a lot of mistakes along the way. I forgot my purpose. . . I forgot my heart. . . I'm sorry."

Niyakap naman siya nito ng mahigoit at hinalikan ang kanyang buhok. "Noong umuwi ako at sinabi kong hindi kita mahal, that was the most painful feeling I've ever felt in my entire life. I cried the moment, I turned my back to you, there's no time that I wasn't thinking of you and ended up hurting and regretting. Pero kailangan kong maging lalaki eh, dahil maaring mawala ang walang kamuwang muwang na bata kung hindi ko iyon gagawin. I mean, paano ako magiging masaya ng lubusan if everytine I close my eyes I am being haunted by my conscience na may hindi akong napanindigang bata?", ang binata na napangiti ng mapakla habang inalala ang pinakamasakkt na parte ng kanyang buhay.

Ako naman ay nanatili lang na nakaupo sa may hapag-kainan. "Why are you doing this, Regalado?" tanong niya. "Let's say, binabayaran ko lang ang kasalanan ko sa 'yo. Look, I was young then. My competitive spirit was so strong. Honestly, I love you friend. You were my bestfriend. I regretted losing you. Lance, hayaan mo akong bumawi."

"Years of staying abroad hindi ko alam kung may babalikan pa ba ako. Pero kahit anong pilit ko sa pusong magalit at kalimutan ka, sayo ko pa rin gustong umuwi. Ilang taon, Calyx. Ilang taon kung sinubukang maging masaya pero hindi ko magawa dahil alam kung may kulang." "I'm sorry baby, that's the biggest mistake I ever did my whole life at buong buhay ko itong pagsisisihan." Muli siyang umiyak at sinubsob ang mukha niya sa aking dibdib habang nanginginig ang balikat at patuloy sa paghikbi.

sabi ko habang naiyak. I remember how my Mama cry herself alone when I am faking my sleep when I was a kid, I remember how hard for her to tell me where is my Dad when we are being hopeless in Cebu because we lack of money to buy foods. "I-I'm sorry, I was coward to face you for all those years because of what happened. I'm sorry if I left you and your Mom because of another girl. I regret it," bigla nalang siyang lumuhod sa harapan ko habang naiyak tapos hinawakan ang dalawa kong kamay.