Novel & Cerita Biggest Regret In Tagalog

That you have never had a sexual experience in your entire life, despite being twenty-three years old? Iyon ang naiisip ko habang nakapikit at hiniling na umalis na si Diego. I wanted to be alone! Kasalanan ba na until now, wala ka pang karanasan? Biglang tumahimik ang paligid. Nagmulat ako. The pain and regret were written all over Diego’s face. Nakaluhod pa rin siya sa may pagkababae ko, nakatitig sa akin. Bigla akong nakaramdam ng guilt.

"Magpapadala na nga lang ako sa nararamdaman ko, sa maling tao pa." "You don't deserve her," I whispered, my voice trembling. "Loving you... and being enticed by you... is my biggest regret." "M-Mifi..." he breathed, but I didn't let him speak. "Buong buhay ko, nangulila ako sa pagmamahal at atensyon mula sa mga taong mahal ko. Nakita ko 'yon sa 'yo... at masaya ako. Hindi ko plinano na mahalin ka o mapalapit sa 'yo para paghigantihan ang kapatid ko. Minahal kita sa maling panahon at maling pagkakataon. Naging masamang tao ako dahil sa love na gusto kong maramdaman. Pero ano? Sa huli, talo pa rin ako. Hindi pa rin ako ang pinili."

Regret is watching someone you once had… slowly learn how to smile without you. At iyon ang pinakamahirap panoorin. Minsan naiisip ko kung inayos ko lang ba noon… kung mas nakinig ako… kung hindi ako naging selfish… kung hindi ko siya hinayaang umiyak mag-isa… nandito pa kaya siya? Ako pa rin kaya ang inuuwian niya? Nakita Ko Sila Muli.... Hindi ko sinasadya.

Tanong ko "Kararating ko lang. Tatawagin ko sana kayo para kumain kaso saktong narinig ko yong sinabi mo." "I'm sorry mga anak. I was too selfish that time. Hindi ko kayo inisip, Hindi ko inisip yong apo ko. And I'm regretting everything I did anak. Kaya nga inaayos at itinatama ko. Na realize ko masakit yong ginawa ko. Naisip ko what if gano'n din sitwasyon ko? What if hindi rin ako nabigyan ng chance magpakatatay kay Pat? Sobrang sakit," Sabi ni daddy na nag ccrack ang boses

"I don't want to go through the same pain again, Angelo. I only asked you one thing before, don't hurt me...but you failed." He cried like a lost child burying his face in my stomach. But I was too hurt to feel his pain. Lahat ng sakit na gusto kong kalimutan ay muli na namang bumalik sa akin. Dapat hindi ko na ito maramdaman. Dapat wala na akong maramdaman pero tang-ina! Bakit sobrang sakit parin? "That's the biggest mistake I did my whole life, Angel. " he whispered painfully. " I'm sorry...I'm so sorry..."

may halo yung sakit. "And that was the biggest mistake I've ever done. Ang payagan kang umalis, nagtiwala ako masyado na hindi mo kami matitiis, na babalik ka rin pagkatapos ng ilang buwan pagkatapos mong magpahinga sa sakit na malayo saakin, saamin." "Eugene..."

Wala ako’ng karapatang umiyak at masaktan lalo na dahil sa krimen na muntikan ko ng magawa sa kaniya. Umiwas ako ng tingin because I can’t watched her leave me. My heart beats damn faster and harder that I thought it would jump out of my ribcage and out of my chest when I felt her softly kissed my forehead and whispered “I’m Sorry,” in my ears. “Huwag mong gawin sa sarili mo ito, John. Nakikiusap ako sa iyo. Hindi ikaw ito. Hindi ganito ang pagkakakilala ko sa iyo. Don’t use your unrequited love as an excuse to be evil, to do evil because regret is something that you will never forget. Regret would stick with you for a lifetime, no matter what you do, no matter how much you regret doing that

Kasalanan ko bang isinilang ako sa mundo, kasalanan ko ba kung bakit ako tanga at bulag sa taong nagparamdam sa akin ng pagmamahal na akala ko ay totoo, pero isa pala siyang mapagpanggap lang. Levi bakit? Diba nangako ka na mamahalin mo ako, na magpapakasal tayo, na aalagaan mo ako gaya ng mga ipinangako mo sa akin, na hindi mo na ulit ako iiwanan, na hindi mo na ulit sasaktan, hindi mo na gagawin yung ginawa mo sa akin dati. Ang tanga ko! Ang tanga-tanga ko, nagpaniwala ako sa walang hiyang katulad mo! Pinaniwala mo ako sa mga walanghiya mong mga pangako! You're the biggest mistake that comes into my life. My biggest mistake is loving you.

Inis dahil sa letching PSA na sobrang tagal dumating at kailangan ko nang lumipad papunta rito sa Manila, sakit dahil nareject ako, panghihinayang dahil hindi ako nakapasok sa dream school ko, hiya dahil nagpumilit pa ‘ko sa Mama ko na sa Maynila ako mag-aaral, at disappointment sa sarili ko. I failed. And my mind screams that I am a failure. Ano na lang ang sasabihin ko kay Mama? Magagalit kaya siya? Si Papa? Would they consider me as a disappointment? A failure? Mas lalo akong natakot. Ayaw ko pa naman sa lahat na nadidisappoint ko sila. Pakiramdam ko napakawala kong kwentang anak kapag nakita ko sa kanilang mukha ang pagkabigo.

Gumalaw ang kaniyang adams apple bago malungkot na nagbaba ng tingin, pero kalaunan tiningnan rin ako ulit. "During those years being alone, I was lost. Nagalit ako sayo. Sobra. But I regret it. I felt like you betrayed me because I trusted you so much." A small smile flashed and he planted a wet kiss on my bare shoulder. "But then when I lay down alone in our bed, I instantly regretted that I pushed you away. I felt weak and coward. Hindi ko matanggap na niloko mo ako pero hinahanap pa rin kita. Ayaw kitang makita noon kasi... hindi ko kaya." He rested his forehead on my shoulder.