Biggest Regret In Tagalog Novels & Stories

But i don't regret loving you Kevin, i regret for being your wife and choosing you over may bestfriend. And that's the big mistake na nagawa ko.

tanong nito. "Yes. A big regret." tugon ko agad rito. "You then also regret having our twin in your life right now?" mahinang tanong nito sa akin. "Of course, not. Sa lahat ng mali na nagawa ko,sila ang pinakamagandang nangyari sa buong buhay ko." After hearing that he slowly grinned. "Then I guess... you are not that regretful of our past relationships because you have them, Axel and Astrid. Am I right?"

Parehas na kaming sumisinghot, walang pake kung pagtinginan kami ng mga tao sa paligid. "God knows how much I regretted everything. How much I regretted being a weak and useless mother. I couldn't do much to look for you and your sisters. I'm sorry. I'm so sorry, anak. I'm so sorry for all of the things you've been through." Umiling-iling ako bago siya niyakap at humikbi.

“Hindi. Mas malala ka.” Dapat natakot ako. Pero hindi. May init akong naramdaman—hindi takot, kundi pagnanasa at isang kakaibang kalayaan. Sumandal ako sa balikat niya. “Minsan ba, pinagsisihan mo lahat? Power, choices, lahat?” “Ang regret,” sabi niya, “para lang sa mga taong umaasang kaya pa nilang baguhin ang nakaraan. Ako, palaging tumitingin sa unahan.”

mamatay siya ay hinding-hindi niya ako muling makikita. But I regret it all now. I regret that I hated him. I regret that I focused on my pain alone, without thinking about their own feelings, that it's just not me who's suffering. Na doble ang sakit at bigat na dinanas niya dahil dalawang pamilya ang minahal niya at ayaw niyang pakawalan.

Gaano kahirap? Anong sasabihin ko? Anong irarason ko? Desperado na akong makaalis dito. Hindi ko na kakayaning magtagal sa pamamahay na'to. Gusto ko ng umuwi sa totoong tahanan ko. Kaya naman ni Fiandro diba? Sa itsura at ugali pa lang ng mokong na 'yon, mas matibay pa siya sa bato o bakal kaya paanong hindi magiging madali sakanya?

That you have never had a sexual experience in your entire life, despite being twenty-three years old? Iyon ang naiisip ko habang nakapikit at hiniling na umalis na si Diego. I wanted to be alone! Kasalanan ba na until now, wala ka pang karanasan? Biglang tumahimik ang paligid. Nagmulat ako. The pain and regret were written all over Diego’s face. Nakaluhod pa rin siya sa may pagkababae ko, nakatitig sa akin. Bigla akong nakaramdam ng guilt.

"Magpapadala na nga lang ako sa nararamdaman ko, sa maling tao pa." "You don't deserve her," I whispered, my voice trembling. "Loving you... and being enticed by you... is my biggest regret." "M-Mifi..." he breathed, but I didn't let him speak. "Buong buhay ko, nangulila ako sa pagmamahal at atensyon mula sa mga taong mahal ko. Nakita ko 'yon sa 'yo... at masaya ako. Hindi ko plinano na mahalin ka o mapalapit sa 'yo para paghigantihan ang kapatid ko. Minahal kita sa maling panahon at maling pagkakataon. Naging masamang tao ako dahil sa love na gusto kong maramdaman. Pero ano? Sa huli, talo pa rin ako. Hindi pa rin ako ang pinili."

Regret is watching someone you once had… slowly learn how to smile without you. At iyon ang pinakamahirap panoorin. Minsan naiisip ko kung inayos ko lang ba noon… kung mas nakinig ako… kung hindi ako naging selfish… kung hindi ko siya hinayaang umiyak mag-isa… nandito pa kaya siya? Ako pa rin kaya ang inuuwian niya? Nakita Ko Sila Muli.... Hindi ko sinasadya.

Tanong ko "Kararating ko lang. Tatawagin ko sana kayo para kumain kaso saktong narinig ko yong sinabi mo." "I'm sorry mga anak. I was too selfish that time. Hindi ko kayo inisip, Hindi ko inisip yong apo ko. And I'm regretting everything I did anak. Kaya nga inaayos at itinatama ko. Na realize ko masakit yong ginawa ko. Naisip ko what if gano'n din sitwasyon ko? What if hindi rin ako nabigyan ng chance magpakatatay kay Pat? Sobrang sakit," Sabi ni daddy na nag ccrack ang boses