Biggest Regret In Tagalog นิยาย & เรื่องราว

Damn it! Naalala ko bigla ang nangyari kagabi. I gave myself to Perfi. And I don't have regrets. Dahil kahit ilang ulit na pabalikin kami sa nangyari kagabi. I will choose to do it again with him. Sa kaniya ko lang ibibigay ang sarili ko ng buong buo.

Is it just a pure lust? Sa lahat ng sinabi niya ay iyon ang pinakamasakit. Nagpatuloy na siya sa paglakad. Mabilis kong tinakpan ang aking bibig upang pigilan ang paghikbi. Parang gripong sunod-sunod na umagos ang luha mula sa aking mga mata. That was one of the most unforgettable memories that I will cherish yet... he was regretting it. Napahawak ako sa tiyan ko.

“I know what you’re feeling. And I know you have been having a hard time ever since your Papa sent you to New Zealand. Kaya hindi kita masisisi kung nasabi mo man iyon sa akin. I understand. And even if I don’t, I will still try my best to understand you.” Something burst inside my heart that my tears started to well up. “But I cheated… I’m a disgrace to our family, Ma. But I regret it. I feel so ashamed of myself, kaya hindi ko magawang pumunta rito. Nahihiya ako na magpakita sa inyo.”

Bakas sa boses nya ang lungkot. Pinahiran ko naman kagad ang luha ko. Na miss ko tuloy bigla ang mga magulang ko, miss ko na ang yakap at halik nila pala at mama. "You know what, I r-realize one thing. God already planned it all, I mean, lahat ng mangyayari ngayon at bukas nakaplano na and you can't just change it because you regret it. Kahit bali-balikatarin pa ang mundo hindi na magbabago ang nangyari." Wika ko. Ilang segundo lang ay napatingin ako sa kamay ko ng makitang hawakan nya 'yon.

Ano ba ang nangyari dito sa loob ng pitong taon? “Not being with you during your pregnancy, not witnessing the journey of you carrying our children, and not taking care of you and our kids, and above all hurting you, are the biggest regrets of my life, Destiny. Patawad, patawarin mo ako!” umaalog ang mga balikat nito at ang hagulhol ay namayani sa loob ng silid. “A-Andres!” Maging siya ay napahagulhol. Sa isang iglap ang lahat ng takot at pangamba na nararamdaman niya sa loob ng pitong taon ay tila bulang bigla naglaho.

"I came back here to the Philippines para tulungan ka." "What?" Binitiwan ko ang kan'yang leeg at lumayo. Umalis ako sa kama at alertong tumayo habang pinapanood ko si Cayer na hinawakan ang kan'yang leeg. Bahagya akong nag-iwas ng tingin nang makita na bahagya itong namumula dahil sa aking ginawa. "I'm sorry," usal ko. I suddenly regretted what I did. Para lang akong nang-away ng isang mabait na pusa.

Don't know what to do whenever you are near Don't know what to say my heart is floating in tears When you pass by I could fly Every minute every second of the day I dream of you in the most special way You're beside me all the time Every minute every second of the day I dream of you in the most special way You're beside me all the time All the time... All the time... All the time... And somehow I regret na pinilit ko syang magpakasal and minsan di ko rin nire regret. Ang gulo ko diba?

“Are you having regrets?” tanong nito nang sundan siya nito sa balkonahe ng condo ahbang nakatanaw siya sa kadiliman ng gabi. Halos alas onse na silang nakabalik. “I will never regret today,” sinsero niyang sagot. Yumakap ito sa kanya habang pareho silang nakatanaw sa iisang direksyon. “Ikaw?” “The only regret I have is not giving you the proper wedding that you deserve. Aayusin ko lang ang problema namin ni Dad –“

Napatigil ako at sinapo ang mukha ko, why do I feel lonely? "Lauren." But then I heard his voice, I heard his voice calling me by my name. "Why did I waste so much time?" Tanong ko. "Bakit g-ganito ako? I only regret things after i've done them. I only regret things after I lose them." Narinig ko ang pagbuntong hininga ni Zai.

Makalipas Ang dalawang taon Finally, masasabi na ni Diego sa kan'yang sarili na tuluyan na s'yang nakapag hilom. Nakalimutan na nya ang mga tao na nakasakit sa kanya. He is totally recovered in pain that's why he decided to go back in the Philippines. Kung mayroon man syang namimiss Yung ay Yung kan'yang mga magulang. Wala ng iba!