I Couldn't Ask For More Novels & Stories

Ito lang ang tanging paraan para maitama ang lahat ng pagkakamaling ito. "'Mmy, can you do me a favor?" I asked her without any hesitation. Desidido na ako at wala nang makakapigil sa akin. Kahit siya ay hindi na ako mapipigilan. "What favor, anak?" nagtatakang tanong naman niya sa akin habang nakatitig sa aking mga mata.

Felicity is one of the nicest person I've ever know--at ayoko sanang maging mahirap sa kaniya ang lahat. "'Wag na. I don't need it right now," sagot ko rito. "So, para saan ang paglabas na ganito? A farewell memory? O pampalubag loob para sa 'yo?" magkakasunod na tanong niya.

Napangiti ako dahil halata namang natigilan siya sa sinabi kong iyon. "Tama ka naman. Sabi mo nga ay lahat ng gusto ko ay nakukuha ko, 'di ba? Wanna know my the secret?" Ibinulong ko sa kanya ang huling katanungan ko. Hindi naman siya umimik o ni lingonin ako. "I don't give up easily. I work hard to achieve the things I strongly desire. When you give your best in something, don't you deserve to receive rewards? When you study diligently, you deserve to be at the top of the class, right? That's just the way the world works. It only ends when you give up, Faller."

Napatingin siya sa akin ng matagal bago tumango. “I always did my best to be an MVP kaya kahit anong mangyari ay ginagawa ko ang lahat upang mas lalo pang gumaling lalo pa at last ko na to.” “Wala ba kayong internship? Mukha kasing hindi ka busy.” Hindi ko naiwasang itanong iyon, hindi naman ako nag-iisip ng masama kagaya ng kung paano ako tingnan ng mga kaibigan ko sa naging tanong ko.

May posibilidad na ang araw na ito ang huli niyang makikita ang pinakamamahal. "I'M SORRY BABY, I DON'T THINK I CAN EVER MAKE IT UP TO YOU ANYMORE."

Hindi niya tinanong kung nami-miss ko siya. Hindi niya tinanong kung may chance pa. Mas matured na ang tanong. Huminga ako nang mahinahon. “I’m at peace.” At iyon ang totoo. Hindi araw-araw masaya. Hindi laging madali. Pero may kapayapaan. At ang kapayapaan ay mas mahalaga kaysa passion na nakakasunog. Tumango siya. Mabagal.

hirit ko. Ngumuso siya. "Meron na kaso mailap. Umaasa akong magkaroon din ng mga anak." "Can I ask a favor? Tutal mukhang gusto mo ang mga pamangkin mo." Lumapit ako sa mesita upang tanggalin ang abo ng sigarilyo. "What is it?"

Prove to me how you wanted to bring the old us back. Nag-iwas ako ng tingin dito at pasimpleng nilalaro ang mga daliri sa kamay ko. Hindi ako nagsalita. Wala akong masabi. Hindi ko alam kung anong sasabihin ko bilang sagot. I just wanted to hear him talking. "I want us to treat each others at least friends. Alam kong hindi ka pa rin handang ibalik iyong relasyon natin. I'm sorry if I am asking maybe too much from you——" I cut him.

I wanted more. Inubos niya lahat at agad ko 'yong kinuha para ilapag sa mesang nasa gilid. Hindi ko mapigilan na kintalan ng halik ang noo niya. "Now, can you tell me what happened?" ~SpadeLucker

“Promise.” Naramdaman ako ng grabeng pangungulila nang mga sandaling iyon. Kahit pa halos tuwing pagkaraan ng dalawang oras kung tawagan niya ako ay hindi pa rin nababawasan ang pagkasabik ko sa kanya. Sa gabi kahit pa nauubusan na kami ng pag-uusapan ay hindi niya ibinababa ang tawag niya sa akin. Nauuwi na lang ito sa kanyang pagkanta ng aming theme song na Everything I have at kinakanta niya ang mga linyang ito sa akin… If I could be the perfect man in your eyes