Vain Of My Existence Novels & Stories

“Hindi ko maaring ibigay ang dugo ko habang nireregla ako. Di rin stable ang blood pressure ko. Baka daw malagay pa sa panganib ang buhay ko.” @Death Wish

Napapikit ako. “Damn.” Tumaas ang isang kilay niya. “What?” “Nothing.” Napailing ako. Ilang segundo siyang nag-isip tapos ang isasagot sa akin ay vanilla. Tsk. Yeah, right. Vanilla. Sobrang plain. Bagay na bagay sa lalaking kaharap ko dahil napaka-plain ng buhay niya kahit napakayaman niya. Napakayaman.

“Hindi kita gusto, Valeriana at kahit kailan hinding hindi kita magugustuhan.” Pakiramdam ko tumigil ang pag-inog ng aking mundo. Pakiramdam ko ayaw ng magfunction ng aking katawan at hindi na makapag-isip ng maayos ang aking utak. Ang alam ko lang ay ang milyon-milyong punyal na tila nakatarak sa aking puso at unti-unti nitong pinipira-piraso ang aking puso. “Thunder…” ‘You’re insecure

Sobrang magulo ang takbo ng isip ko at sa pagkakataong ito hindi ko na kayang mag-isip. Lumipas ang isang oras, nanatili pa rin akong mag-isa sa balkonahe. Wala sa sarili akong nakatulala sa kawalan. Walang tigil sa pag-iingay ang isip ko pero hinayaan ko na lang ito. Ayokong isipin na patay na ang kakambal ko. Ayoko ring isipin na hindi ko magagawang iligtas ang kaibigan ko. At mas lalong ayokong isipin na masasayang lang ang buhay ko nang wala man lang akong nagawang iligtas. Tama si Vayne, hindi ako isang bayani kaya hindi ko dapat basta basta nilalagay sa alanganin ang buhay ko.

Halos mabaliw ako sa kaniyang panggigil sa aking katawan. Pabilis nang pabilis ang kaniyang pag-angkin sa akin. Naririnig ko na mismo ang pag-iisa naming katawan at hindi ko mapigilan na isigaw ang kaniyang pangalan. "You're always making me insane, mon trésor!" "Ahhh! F*ck Yvan. F*ck!" "That's it. Scream my name, like before!"

Wala akong ideya na sa tagal kong nawala, may mga bagay na pala—malalaking bagay na palang nagbago. At tuwing nakikita ko si Ruan na nasa gano'ng kalagayan, hindi ko maiwasang masaktan. Kakaibang sakit 'yon. Mas masakit pa kaysa sa sakit na naramdaman ko noong multo pa lang ako. It was a strange, paradoxical pain—the pain of existence intertwined with the pain of loss. I was alive, yet I felt empty. I was whole, yet broken.

Pinaglihi siguro sila lahat kay satanas. Tsk! Pairap kong binalik ang tingin kay Vandish, mabuti na lang hindi naisipang bawiin ni Vandeon sa Vandish sa akin. Akala ko nga magmamatigas ulit siya eh, pero hindi na, imbis na makipag skandalo sa akin niligtas niya pa ako mula kay Ark. pinikit ko ang mga mata sabay kuyom ng kamao. Kahit na niligtas mo pa ako, Vandeon, hindi parin magbabago ang pag tingin ko sa 'yo. Mamatay tao ka parin, kung ano man 'yung planong sinimulan ko? Tatapusin ko at sisiguraduhin kong luluhod ka mismo sa harapan ko. You killed my parents, friends, Manang at pinagtangkaan mo pa kami. Do you think mapapatawad kita ng ganu'n ka dali? Buo parin ang plano ko, I'll make him

Asta's Pov I'm in my deep thought ,I started to question my life existence .Joke it's a prank .Bakit ko naman kukwestiyunin ang life existence ko haler ang ganda , ganda ko kaya kung wala ako .Wala yung definition ng salitang maganda sa mundong ibabaw na to.Alam kong binubuhat ko ang sarili kong bangko pero pure honesty lang ang sinasabi ko .Dapat i-accept na natin ang katotohanan.

But somehow, I was thankful for a reason na walang nakabantay sa akin ngayon. Marahan kong sinara ang pinto at tinahak ang tahimik na hallway. Ang isang kamay ko ay pirming nakakapit sa bakal ng dextrose na tumutulong sa akin na makapaglakad ng maayos kahit dahan-dahan, habang ang isa naman ay nakalapat sa malamig na pader kung saan ako kumukuha ng balanse upang manatiling nakatayo. My knees and legs felt weak and jelly, alam kong kaunting tulak lang ay tutumba kaagad ako sa lagay na ito, that's why it was also in favor of me na walang tao ngayon kundi ako lang.

“Papuntahin mo dito agad bukas, sayang ang isang araw naming dito!!!” Galit na galit ito na nag-walk out muli. Ano kayang tumatakbo sa isip non? Naglakad lakad ako sa dalampasigan, dumadampi ang init ng araw sa balat ko. Tinitigan ko ang dagat at napabuntong hininga na lamang ako. Parang ang bigat ng utak ko. Naglakad pa ako nang sa di kalayuan ay natanaw ko si Sir.