Blind In Tagalog Novels & Stories

pagpapaumanhin sa'kin ng isang lalaki na ngayon ay nakalahad ang kamay upang tulongan akong makatayo. Hinsi ko 'yun inabot syempre, tumayo akong mag isa at pinagpagan ang sarili dahil sa mga alikabok. “Tss, are you blind? I'm not a needle para hindi mo mapansin!” singhal ko dito, at nakita ko naman sa mu'ka n'ya ang pagkunot ng noo.

Hinila ako ni Mama palapit sa kanya and I somehow feel relieved after knowing that he was blind- na hindi naman pala totoo. Kung nagpapanggap lang pala siyang bulag, baka nagpapanggap lang rin siyang hindi nakakalakad? Posible kaya yun? "You're beautiful, baby. Remember that." Nanlaki ang mga mata ko sa narinig kasabay ng biglaang pagbilis ng tibok ng aking puso. S-shet... ************

Halos malaglag ang panga ko nang makita kong may dalawang guhit doon. Tumulo ang mga luha ko nang hindi ko namamalayan at ramdam ko ang panlalamig ng buo kong katawan habang nakatingin doon. Humagulhol ako nang iyak at napahawak sa tiyan ko. Iba't-ibang emosyon ang nararamdaman ko at pakiramdam ko ay para akong masusuka. "Z? Are you alright? Can you open the door?" sabi ni Lexy sa labas.

"How you say so, na umiiyak ako? Hindi mo naman ako nakikita?" "My eyes are blind right now, pero hindi bulag ang puso ko para malaman kung ano ang nararamdaman mo ngayon. Alam kong malungkot ka, sa tono pa lang ng boses mo..." Paliwanag pa niya. "You're unbelievable..." nailing ako sa sandaling iyon. "Kung ano man 'yan, handa akong makinig." Sabi pa niya. "I'm fine..." i smiled bitterly.

Pinakahuli pero pinakamatandi rin. I wept uncontrollably, my vision blurred, and a sea of never-ending tears obscured everything before me. Nawala ang village, ang karatagan at kinalalagyang cliff sa paningin ko. The agony within my heart was unbearable, as each tear carried the weight of indescribable pain. At this moment, my world dissolved into an agonizing blur, suffocated by the unending stream of tears that refused to cease. Ang mahalaga, masaya na rin si Sheids ngayon...

sagot nitong hindi pa rin makatingin sa kan'ya. "My God Kiah! Kaya ka naloloko kasi mabilis kang magtiwala!" inis niyang saad habang masama ang mukha na nakatingin dito. "'Di lahat ng kaharap mo ay mapagkakatiwalaan mo, okay? Matuto kang makiramdam!"

sabi niya sabay tawa at nagpatuloy naman sa pagsasalita, "Kaya siya open kasi may mga pagkakatao mo na alam mo na alam ko rin. Gaya nito, alam ko na Captain ka ng basketball team, alam mo rin na Captain ka ng basketball team. Gets mo?" Tumango naman ako sa kanya at nagpapatuloy na naman siya sa pagke-kwento, "Tapos ang pangalawa naman ay tinawag na hidden or close. Kaya siya tinawag na hidden is because may mga pagkakatao mo na alam mo pero hindi ko alam kung ano 'yun. Ang pangatlo naman ay ang Blind Area —" "Grabe 'no? Ang bintana, blind na pala ngayon?"

Kasabay nang pagpunas ko sa mga luha ko ay siyang pag-ikot naman ng paningin ko. Nahilo ako habang nagb-blur ang paningin at naramdaman ko ang unti-unting pagbagsak ng katawan ko. "Kali!" Mukha ni Roswell ang huling nakita ko bago tuluyang nag-black out ang paningin ko.

Huminga ako nang malalim. “Akala ko, kahit ganito ang itsura ko, makikita mo ang kabutihan sa pinakaloob ko. Dahil ako, kahit nakita ko na kung gaano ka kasahol, minahal pa rin kita. Sadly, you’re blind. Bulag ka sa totoong nagmamahal sa’yo, at handang tumanggap sayo.”

Hindi ako pamilyar sa lugar at parang gubat pa ang nasa likod nun. "Oh Manang kayo na ang bahala dito ah. Paliguan nyo tapos turuan nyo na kung anong gagawin". Bilin naman nito sa dalawang mejo mau edad ng katulong na lumapit para alalayan sya. "At yung blindfold nya ah wag nyong kalimutan baka mauhanan pa kayong mamatay nyan pag nakita nya si pinsan". Pahabol pa nito.