Novel & Cerita Blood And Love

Naramdaman ko na lang na nasa dulo na ako ng sofa at wala nang maaatrasan pa. Napalunok ako nang hawakan ni Fana ang pisngi ko. Isang maling galaw ko lang, siguradong lalapat ang mga labi namin. “I love the smell of your blood,” inamoy niya ang mukha ko—or should I say, ang dugo sa mga sugat ko. “I’m not a big fan of human blood, pero dahil sa’yo, unti-unti nagbago ang panlasa at pang-amoy ko sa dugo ng tao.”

"I know this is just the beginning of a bumpy road we have to face together. But I promise to never lose the faith as long as I have you by my side. Because what I know is I love you more than anything, more than the blood that binds us and I will continue loving you until death take me away from you." Bumukal ang mga luha niya. Parehas sila ni Louven. Parehas pala sila nang nararamdaman. Dahil sa pagsabog ng emosyon niya'y hindi na siya makapagsalita nang maayos. Sinisinok siya. Nasasamid sa kaniyang laway.

And I won't repeat the same mistakes, kasi ayoko silang mawala. I learn that, it's not the love who hurt us. It's the person we loved. Love is emotion, everything is emotion. I believe that, if you wanna be with that person until the end. Then, you need to choose that person day by day even if you're in the hardest situation. Venus and I chose in each other's arm. Despite of everything we went through, despite of all the hurt and everything. Hinding-hindi ako magsasawa na piliin s'ya sa bawat araw ng buhay ko.

“Mas masaya kung mahal ka rin ng taong mahal mo. Mas masarap gumising sa umaga na katabi mo ang taong mahal ka rin, at mas magaan sa dibdib na salubungin ang bawat araw kasama ang taong mahal ka. Mas magandang gumawa ng plano para sa kinabukasan kasama ang taong gusto ring kasama ka hanggang sa huli. This is how I feel with Jack. And this is what I want you to feel with Cayson, Rome. Love is a two-way traffic, not just one.” Mapait siyang ngumiti. Gusto niyang umiyak sa mga salitang binitiwan ng kapatid, pero ayaw niyang abutan siya nina Baron at Selena na luhaan ang mga mata kaya nagpigil siya. “Unrequited love really sucks, huh?” she said, her voice shivering from trying not to cry. Pait n

“I have to find a way to save us.” Napailing sa kanya ang lalaki. Napabuntonghininga bago nag-iwas ng tingin. Lumagok ito ng shot ng vodka. “Love . . .” Pumalatak ito. “I’ll be damned.” #

"Love, gustuhin ko man pero parang hindi ko pa rin kaya. Alam mo naman kung paano ako naghirap noong pinapanganak ko si Theo, 'di ba? Minura pa nga kita ng todo, eh." Sa totoo lang, gustong-gusto ko rin naman makipag-'make love' sa asawa ko. Pero parang hindi naman namin kailangan pang abutin pang muli ang langit at hintayin ang pagbuga ng bulkan lalo na ngayon... "I won't mind, love. Kahit pa murahin mo ako nang murahin. Hindi ako magrereklamo. Promise, love," pagsusumamo niya nang maupo kami sa dulo ng kama.

Masaya ang kanyang puso sa kanyang mga narinig at hindi niya napigilan ang kanyang sarili humarap siya kay Vladimir at mahigpit na yumakap. Nagulat si Vladimir sa kanyang ginawa gayunpaman ay niyakap din niya ng mahigpit si Lyka. Unti-unting pumatak ang mga luha ni Lyka ang sakit na kanyang nadarama ay napalitan ng kasiyahan. “I love you Lyka.” Hinalikan siya ni Vladimir sa kanyang labi. Walang patid ang mga luha ni Lyka luha ng kaligayahan sa mga sandaling ito, “Please stop crying sweety.”

"Hey, Bato! Emerald! Emerald!" Nagkagulo silang lahat habang hawak-hawak ni Aireen iyong isa kong kamay. Naririnig ko sila pero parang napakalabo ng mga boses nila. Nang tingnan ko ang kamay kong hawak ni Aireen ay napakunot-noo ako. Dugo? Bakit may dugo iyong kamay ko? Pero, wala akong nararamdamang sakit.

Pati ng malamig kong balat sa mukha at katawan na buong magdamag nang naka lapat sa malamig na simentong binàgsakan ko kagabi. " Kagabi... " Mabilis na kumabog ang dib-dib ko nang maalala ang nangyari kagabi. " They took her... " Nakaramdam ako nang matinding galit kasabay ng pag kuyom sa kamay. " They took the girl i love... "

nagtatakang tanong niya sa akin. "mmm pano ko ba sisimulan, ganito kasi Love, hindi ba tinanong mo ako noon kung saan ako nagtago nung mga panahong nawala ako?! hindi ako sumagot sayo kasi hindi ko alam kung pano ko sasabihin. Si Luisa ang saksi sa lahat. Noong panahong umalis ako, tatalon sana talaga ako sa tulay sa may batuhan kung saan nakita ang sasakyan ko, pero dahil siguro sa kakaiyak at pagod ay hinimatay ako ng magising ako nagulat ako nasa isang bahay na ako. Hindi ko kilala ang kumuha sakin. Nagpakilala sakin si Senyora Carolina isang matandang babae na Pilipino. (tahimik na nakikinig sa akin si Riley) Si Luisa ay tagasilbi sa mansyon na iyon. Doon ko siya nakilala siya talaga ang