Blurred Lines Novels & Stories

Dito'y pilit at marahan kong ibinuka ang mga mata ko dahil gusto kong masilayan si Luciana. Gladly ay naimulat ko naman pero hindi ganoon kalinaw ang imahe nito gawa marahil ng mataas kong temperatura. It seems blurry. Sinundan ko lang ito ng tingin at agad na sumilay ang ngiti sa labi ko nang makitang tumama ang tuhod nito sa isang upuan dahil sa pagkataranta.

Parang ako ‘yong na-s-stress kay Ate. Umiwas ako ng tingin para lingunin ang kanan ko, may nakita akong sasakyan na sobrang bilis ng pagpapatakbo, mukhang walang balak huminto. Bumalik ang tingin ko sa pedestrian lane pero ‘yong babae nandoon pa rin. Nakayuko at nakaupo pa sa gitna at mukhang may pupulutin. Bumalik ulit ang tingin ko sa sasakyan na mabilis magpatakbo, hindi talaga siya bumabagal. Bumalik na naman ang tingin ko sa babae at nandoon pa rin siya. Anak ng baboy? Hindi niya ba alam na nasa gitna siya ng daan?

May nakita akong blur image na lumapit sa'kin. But before I could able to recognize the image everything went black.

Isinayaw niya rin ako sa saliw ng tugtugin na slow ang atake. At first it felt perfect. His hand rested gently on my waist and we moved together like we had done it a hundred times before. But sa gitna ng pagsasayaw namin a sharp pain suddenly started behind my eyes. It was not just a little ache it felt like something was pressing hard against my head. When I blinked to clear my vision I froze. May nakikita akong dalawang imahe ng tao transparent and blurry dancing in the same spot where we stood. They moved exactly like us following the same rhythm but they looked like they belonged to a different time.

"Whatever you're doing, just get it over with, Fi. This shit is really fucking uncomfortabl–" Naputol ang sasabihin ko when she suddenly pushed her two fingers upward. My dick twitched, and my whole body jerked. For a second, I genuinely forgot how to breathe. Kumawala ang daing sa lalamunan ko habang nagdidilim ang paningin ko. What the hell–

Halos mabingi ako dahil paulit-ulit ko iyong naririnig. My eyes are starting to be blurred and my knees are trembling. Wala sa sariling naglakad ako papunta sa upuan. Parang unti-unti nang lumilinaw lahat ng malabo… iyong mga tanong… nabibigyan na ng sagot.

mahinang tugon niya. Dahan-dahan niyang inilapit ang labi niya sa labi nito at habang unti-unting naglalapit ang mga labi nila ay para ng isang blurry image ang nasa paligid nila. Hindi nila ininda ang mga mata na nakatingin sa kanila hanggang sa tuluyang magdikit ang mga labi nila para sa isang halik na puno ng pagmamahal.

Sa kalagitnaan ng pagbabangayan ay napatingin ako kay Zillan na tahimik lang sa gilid at walang ganang pinapanood ang nangyayari. Napaawang ang bibig ko nang bigla siyang tumingin sa akin dahilan para magtagpo ang mga mata namin. Pinagdikit niya ang labi at hindi natinag. His relentless eyes remained on me for seconds and I could hardly stand it. Mabilis akong nag-iwas ng tingin at halos mapahawak sa dibdib dahil sa kaba. This is my first time meeting his eyes and obviously, I don't like it

Tinutukan siya nito sa sentido habang isinasagawa sa kanya ang karumal-dumal na panghahalay. “Anata no oishī! Anata no oishī!” Takot na takot siya noon. Pinangangambahang sa kanyang bawat maling pagkilos ay sasambulat ang buong laman ng kanyang utak! Hindi siya makatanggi. Hindi makapanlaban. At ngayon ang kanyang masaklap na paghihiganti! Pinadaan sa unan ang mga bala ng nakuhang pistol na may nakakabit na silencer sa tabi ni Mr.Suzuki. At… nangingisay na humandusay sa sahig ang Hapon!

“At lalong hindi ko siya sinaktan.” “Then explain this,” sabat ng una, sabay turo sa isang larawan kung saan tila hawak ni Zamarha ang isang matulis na bagay. Napailing siya. “Blurred ‘yan… at edited,” diin niya. “Hindi malinaw ang object. At kung papansinin niyo, may jump cut sa oras—hindi tuloy-tuloy ang frame.” Sandaling natahimik ang dalawang imbestigador.