Brief Na Butas Novels & Stories

Nauna ako. Nakagat ko ang ibabang labi ko bago tumayo. Lumapit ako kung nasaan ang mga gamit ko at kinuha ang isang baril. Lumapit ako kay Nike at inapakan siya sa ulo bago walang awang pinagbababaril. Kasalanan niya 'to! Kasalanan niya ang lahat ng 'to!

Anong mali sa damit ko? “Magbibihis lang ako Butler Nazi. Teka lang. Relaxs lang po.” Saka nga pumasok na ako sa walk in closet para magpalit ng damit. Kung dati ang silid na ito puno ng gamit namin ni Sean. Ngayon damit ko na lang ang siyang makikita mo. Nang makapagpalit ako. Di talaga lumabas si Butler Nazi na di dala yung damit na hinihingi niya. Saan naman niya dadalhin? Na insecure ba si Sean sa akin? Baka nga…

Pero ngayon… iba na ang lahat. "Nandito na ako sa Charles de Gaulle Airport. See you soon." Ito ang huling text ni Nathan kagabi—maikli, diretso, pero may bigat. Napatitig si Apple sa salamin habang inaayos ang buhok. Simpleng coat lang ang suot niya, kulay beige, at itim na boots. Wala siyang suot na makeup maliban sa light blush sa pisngi. Gusto niyang maging simple—tulad ng pagkatao niya.

Bagot na sabi niya Naningkit naman ang mata ko. "Yes, you are now wearing a proper uniform but you didn't wear it properly." Malamig kong sabi tsaka ibinaba ang sleeve ng blouse niya at kinuha ang Coat na nakasabit sa kanyang balikat at isinuot iyon sa kanya Napatingin ako sa blouse niyang nakabukas ang dalawang butones. Should i close it too? Pero baka m-mahawakan ko ang boo-tsk!

Inisa-isa pa nitong pasadahan ng basa ang bawat pahina ng hawak nito. He's now wearing a white cotton t-shirt paired with a cotton boxer shorts. Basa pa ang buhok nito at waring pantulog na ang suot ngayon. Dahil doon ay hindi niya pa maiwasang mapatanong sa kanyang sarili. Doon ba magpapalipas ng buong gabi ang binata?

Bitbit pa niya sa kaniyang basang balikat ang blue Jansport backpack niyang may lamang limang piraso ng dark-colored shirts, isang faded blue jeans, at tatlong pirasong underwear, hindi na siya nakapgdala ng school uniform. Ang mga mata ni Neal ay ay lalo pang nanliit dahil sa takot at pagka-inis sa kaniyang Mommy. Basang-basa ang kaniyang t-shirt sa pinaghalong ulan at pawis kasabay ng mapapit na luha na dumaloy sa kaniyang mukha. "Saan ako pupunta? Ayaw ko ng umuwi sa bahay." Ito ang gumugulo sa isip si Neal habang pinagmamasdan niya ang mga taong nagtatakbuhan sa kaniyang harapan.

Nagulat si Nora sa kalagitnaan ng kanyang pangungusap. Saan napunta ang butas ng tiyan niya? Ang laki-laki nung sugat. Bakit... Bakit wala siyang maramdaman? Hinubad ni Nora ang butones ng kanyang kamiseta para mailahad ang kanyang tiyan. Medyo maraming bakas ng dugo, pero gumaling na talaga ang sugat. Bukod sa medyo mapula at malambot ang balat niya, normal ang lahat. Wala rin siyang maramdamang sakit.

Mabuti at hindi niya naisipan, nabatukan ko sana siya kung nangyari 'yon. "'Wag ka na ngang mambola." Feeling ko nga'y namumula ang pisngi ko sa sinabi niyang 'yon e. "Bagay din naman sa 'yo 'yang hawaian outfit mo." Kulay orange 'yon at may print ng maraming bulaklak. Naka unbutton ang isang butones sa itaas na bahagi niyon kaya lumilitaw ng bahagya ang itinatago niyang katawan.

“Potato… Potato, nasaan ka…?” Habang nakayuko ang babae— Ang mahabang asul na damit, parang binalatang lychee, ay dahan-dahang dumulas mula sa kanyang mga balikat, inilantad ang makinis at makinang na balat. Tuluyang nahulog ang damit sa sahig. Lumabas si Yda at kiniskis ang ilong sa pisngi ni Naomi. Niyakap siya ni Naomi.

Kabanata 90 "Hindi mo ba sinabi sa amin na uuwi ka na?" Nagsalita ang ina ni Nathan nang ipaalam sa kanya ng isa sa mga kasambahay na kararating lang ni Nathan Tiningnan niya ang mga gamit nito at napagtantong wala itong dalang bagahe. "Oh, bumisita ka lang ba! Wala kang dala," napakalambot ng kanyang bag .