Novel & Cerita Broken Screen Prank

Ang isa sa mga screen ay namula, ibig sabihin ay may bagong mensahe na dumating. Lumapit siya at nakita ang bagong mensahe sa teleponong may namutlang screen: I missed you, I come to find you. Hindi na nabasa pa ni Sierra ang ilan pang mensahe dahil namatay na ang telepono. Agad na kinuha ni Sierra ang telepono, pinindot ang power button, at namula ang screen, ngunit nawala na ang mga mensahe sa notification bar, kailangan ng password o fingerprint para mabuksan.

Makalipas ang tatlumpung minuto, muli na namang nag-vibrate ang phone niya habang nasa doctor’s lounge siya at umiinom ng tubig. Trevor: Nag-break ka na ba? Trevor: Or kailangan pa kitang sermonan? Napatawa siya nang mahina. Nag-reply siya. Samantha: Five minutes break. Happy? Ilang sandali. Trevor: Very. Miss na kita agad. Napahinto ang daliri niya sa screen. Miss na kita agad. Masyado bang mabilis? O sadyang ganito lang talaga ito kapag desidido?

Sa sandaling ito, halos lahat ng tao sa NorthHill , kabilang ang isang buwang gulang na bata ay nasa screen ang kanilang mga mata. Lumapit pa si Broderick sa screen, tumunog ang kanyang telepono sa sandaling iyon at sinagot niya ito, "may sinusubukang magdulot ng iskandalo sa iyo, tapusin na ba natin ang video?" "No, hayaan mo, gusto kong panoorin," sabi ni Broderick kay Brett na muntik nang mag-utos na ibaba ang video.

Iniwan niya ang mga plato sa lababo at tuluyan akong hinarap. “No, baby. I won’t give this to you. This phone is now useless,” saad niya sa seryosong tinig. Mahigpit niyang hinawakan iyon at walang alinlangan na ipinukpok sa may lababo. The screen cracked—I saw it clearly, namuti na lang bigla ang phone ko. “What the hell!!!” singhal ko at mabilis na umabante para turuan siya ng leksiyon sa ginawa niya. Pero nailagan niya ang bawat bigwas ko.

sabi ko pero malungkot pa rin itong tumango sa akin. Nakonsensya naman ako kaya sinama ko ito sa malapit na mall. Hinayaan ko itong pumili bago ako tumawag sa taong pinapasunod ko kay Donna. Masakit para sa akin makita si Jarred na araw-araw nito kasama si Donna. "Boss. Nawalan po kami ng trace kay Maam Donna" "WHAT! Paano nangyari yun? Sinong kasama niya"

What a joke. Kumurap ako at saka pinulot ang cell phone, at pinindot ang screen. Hindi ko na ma-access ang screen dahil basag na ito. Ayaw na gumana. Kasalanan ko rin dahil hindi ko pa isinuot ang case at screen protector. "Shit." "Shit? Why, what happened?" Ellena rattled in the line. "I broke my phone, Ellena…ouch!"

Isang maikling pangungusap lamang: “Nagsimula na ang laro. Sa pagkakataong ito, ako na ang magtatakda ng mga patakaran.” Nakatitig ang lalaki sa mensahe at agad na nawala ang antok niya. Bahagya siyang kumunot ang noo. Ilang segundo niyang pinatong ang daliri sa screen bago pinindot ang reply. “Sino ka?” Hindi naipadala ang mensahe. Lumabas na invalid ang numero. Lumamig ang kanyang tingin. Ang sinumang nakakuha ng kanyang pribadong numero at nakagamit pa ng teknolohiya para itago ang pinanggalingan nito ay hindi simpleng prankster.

“HIndi ko alam kung ano ang disenyo talaga dahil kanina lang din namin ito nalaman nang ianunsyo ito ng dalawang miyembro ng Ice Breakers.” Nailing naman sa dismaya si Prince Justine. Mukhang wala siyang makukuhang sagot sa matanda. Ayaw pa naman niya sa lahat ay ang sabihing walang alam. At sa isang iglap lang ay pinindot na niya ang gatilyo ng baril na nakatutok sa noo ng matanda. Bumagsak naman agad ang matanda. Napahiyaw pa ang ilan sa mga kababaihan ngunit hindi sila naririnig dahil soundsproof ang basement na pinagtataguan nila.

Lalo lang nag-init ang katawan niya, at bago pa siya tuluyang mawalan ng kontrol dahil sa ginagawang pang-aakit ni Sandara kahit hindi nito alam, pinatay na ni Kleinder ang phone at inilapag ito sa lamesa. Ilang minuto lang umupo si Kleinder sa upuan, pero hindi pa rin nawawala sa isip niya ang nakita sa screen kanina. He even tried to take a sip of water, pero hindi no'n napakalma ang pagkakalaki niya. "With Sandara Vernace, really?" wika niya habang nakatitig sa umbok ng kan'yang shorts, tila hindi makapaniwala. "Damn it."

Malalim pa rin ang gabi, at imposibleng text ‘yon galing sa opisina. Puno ng kuryosidad niyang binuksan ang screen. Sa kaniyang gulat, napaigtad si Venice—hindi dahil sa takot kundi tuwa. Kumurba ang maliit na ngiti sa kaniyang labi, sinasantabi ang nangyari buong maghapon. “Guess the world doesn't hate me,” umaasang turan niya sa sarili. “We meet again…”