Buod Ng Ang Matanda At Ang Dagat の小説・ストーリー

pagpapalakas-loob ko rito. Kumalma naman ang matanda ngunit naroon pa rin ang galit. "Sana nga, hijo. Sa ngayon, iyon lamang ang nais ko." Bumuntong-hininga pa ang matanda pagkatapos ay tumayo na. "Oh siya, maghahanda ako ng pagkain ninyo ni Alexandria. Ipanhik mo iyon sa taas para sabay na kayong makapag-almusal," anang matanda at tumalikod na.

Nakasiklop ang mga kamay nilang dalawa. "Alam mo ba sayo ko lang to sasabihin promise wag kang tatawa ha?" Agad namang humarap ito sa kanya at tumango tango. "First time ko pa lang maka gala sa dagat at maligo kaya nga kahapon nilubos ko na baka kasi hindi na tayo maka punta dito ulit." Nakangusong sabi niya. "No way." Saad nito na hindi makapaniwala. Lumabi siya, pano ba siya makakaligo eh laki siya ng bundok. Sapa oo nakakaligo siya.

--- Sa Tabing-Dagat Ang dagat ay kumikislap sa ilalim ng araw, tila isang dagat ng mga bituin sa umaga. Si Anchali ay abala sa paggawa ng sandcastle habang si Aurelia ay nakaupo sa ilalim ng payong, pinagmamasdan ang mag-ama. “Mommy, look! Daddy helped me make a tower!” sigaw ni Anchali habang hinahagis ang buhangin gamit ang maliit na balde.

Required ba na dapat marunong lumangoy kapag naliligo sa dagat? Mas kumunot ang noo ko ng makitang dahan-dahan syang lumalapit sakin. "Vee! Wag kang gagalaw kapag umatras ka pa mag tiwala ka--"

May nilapitan siya kaagad na ale at nagtanong kung may alam ba itong mauupahan. "Sakto! Mayroon! Kaalis lang ng dating umuupa kahapon. Sa tabing dapat iyong bahay. Ayos lang ba sa iyo? Mayroon naman na medyo malayo sa dagat pero ang alam ko medyo mataas ang singil," wika ng ale na pinagtanungan niya. "Ayos lang po na sa tabing dagat. Mas gusto ko nga po iyon para lagi akong maliligo sa dagat," tugon niya sa matanda.

Tapos na siya nitong punasan at muli itong umayos ng upo at tumanaw sa dalampasigan. “May dalang pagkain sila Mommy galing Manila. Inutusan ko na si Manang na dalhan tayo dito para makapag-miryenda din tayo. Tsaka, grabe, ang ganda ng panahon. Parang gusto kong maligo sa dagat lalo na at high tide pala.” Narinig niyang wika nito. Wala sa sarling napatitig siya dito sabay ngiti. “Maliligo sa dagat? Bakit, marunong ka bang lumangoy?” nakangiting tanong niya. Napansin niyang kaaagd itong napangiti

Ngunit… “Ang sabi ng Ate, Mamang dagat, marami kayong kabebeng maganda. Maari ba akong humingi?” Kinakausap niya ang dagat? “Sabi ng ate kapag nagpaalam ako sa inyo, malaya na akong makakuha ng kabibe na hindi man lamang nalulunod. Kaya Manong dagat, mangunguha na po ako ha.” Hangang sa lumusong ang batang babae. Baliw ba siya? -

I love you so much" madamdaming bulong nito. Pasimple naman akong kinilig, pero hindi ko pa kayang sagutin ang sinabi niya. Maya- maya bigla itong natahimik at seryosong nakatingin sa karagatan. Palubog na rin pala ang araw, 'dito kasi kadalasang matagal lumubog ang araw. Kaya tuwang tuwa kaming pag-masdan ng sabay ang pag lubog ng araw..

Bukod sa ngayon ko lang napansin ang napakalaking yate sa dulo ng kinaroroonan namin ay nanginginig na ako sa isiping babyahe kami sa dagat gamit iyon. Napabaling ako saglit sa malawak na kagagatang kumikinang sa bawat pag galaw. Napakaganda kung pagmasdan ngunit alam mong matindi ang bawat alon na iyon sa kabila ng pagkinang ay nakabadya ang malaking panganib. Ang karagatan ay pook ng posibilidad. Ang mga sasakyang pandagat naman ay parang mga tao, ligtas kung nasa pampang ngunit sa marahas na karagatan mas may pakinabang.

Inangat ko ang tingin sa aking nagawa. Isang maliwanag na buwan sa gabi at isang malawak na karagatan. Humahalik ang anino ng buwan sa madilim na karagatan. Tila tinatanaw ng karagatan at sinasamba ang liwanag na nagmumula sa buwan na siyang nagpapatingkad sa karagatan. "Excellent miss Sandoval." napakislot ako ng marinig ang boses ng aming maestra.