Samahang Walang Katulad Novels & Stories

Masaya lang at walang problemang gumagambala sa nananahimik na naming buhay. Ito ang buhay na pinangarap ko. Ang makasama ang babaeng mahal ko nang walang kahit na anong sumusubok sirain ang kung anong mayroon kami. After all the hardships and heartaches that we have been through, i can tell that mas naging matatag ang pagmamahal namin sa isa't isa even though may tao kaming nasasaktan ng hindi sadya. But knowing my bestfriend she can through this in a short of time just like her past relationships before. SANA.!

"Anim na taon na tayong kasal. Hindi ka magtatagal kung hindi mo mahal ang isang tao." Suminghal ako. “Huwag kang makonsensya. Dapat kang magpatuloy at maging masaya kasama si Ruby. Hindi ako gagawa ng eksena o magsasabi ng kahit anong masakit. At ang iyong mga kaibigan na sumasamba sa iyo at kay Ruby ay walang anumang tsismis na ikakalat."

“Matagal na kaming nangangarap ng ganitong uri ng pagkakataon. Sa loob ng mahigit isang daang taon, kami ay nabubuhay sa pagitan ng dalawang pagpipilian: magpasakop sa mga makapangyarihan o manatiling maliit at hiwalay sa isa’t isa. Ang resulta? Mabagal ang pag-unlad, madalas ang gulo sa hangganan, at ang yaman ng dagat ay lalong nauubos dahil walang maayos na pamamahala.” Tumingin siya sa aming direksyon at itinuloy ang kanyang saloobin. “Ngunit paano namin kayo lubos na pagkakatiwalaan? Sa mundo ng kalakalan, marami ang nagsasabi ng magagandang salita sa simula, ngunit kapag nakuha na ang gusto, magbabago rin ang ugali. Paano namin malalaman na hindi kayo magiging katulad ng Samahang Silan

Biglang napatahimik si Dawn. "Tama iyan. Pero Dawn, mayroong isang kasabihan. Ang isang tao na pangit ang ugali o walang class ay hindi magkakaroon ng maayos na ugali o class. Gaano man sila kayaman, hindi na sila magkakaroon ng anumang class! Tingnan mo lang si Samuel. Hindi lamang siya mayaman sa bahay nila, ngunit mayroon din siyang napakahusay na ugali at klase. Ahh! Tingnan mo naman si Gerald. Nanalo siya sa lotto pero wala naman siyang kwenta.”

Kahit kailan talaga napaka-atat nito ni Sam basta tsismis. At minsan napapaisip din ako, mas tsismosa pa talaga ang mga mayayaman kaysa sa mga mahihirap. Kahit mayaman itong dalawang ito kung umasta ay parang mga hindi sosyalera. Sabagay kaya ko nga sila nakasundo dahil wala silang kaere-ere sa katawan kahit na mga tagapagmana sila.

sigaw niya na muling nakapagpatawa samin. "Bakit ang sama mo sakin?" malungkot na ani niya. Ngumiti si Angela bago nagsalita. "Hindi, joke lang 'yon ano. Walang pangit sa mundo, lahat tayo ay magaganda at gwapo. We are unique in our own ways. Siguro nga ay may mas lamang sa itsura at sa ano pa man pero hindi ibig sabihin non pangit na yong nalalamangan diba? It's just that we have different traits. We have different strengths and weaknesses." nakangiti niyang sabi.

" Hindi ka puwedeng sumama saakin dahil magiging pabigat ka lang. Maiiwan ka rito dahil magiging maganda ang buhay mo rito. Tandaan mo, isa ka pa ring Castellano. May dugo ka pa ring Castellano kaya kahit na ano'ng mangyari may karapatan ka pa rin dito sa mansyon, naiintindihan mo?! " Iyak lang ang naging tugon ni Samara, walang ideya sa gulong nangyayari sa paligid niya subalit batid ng bata na sa mga sandaling ito, tuluyan ng nasira ang pamilyang mayroon siya.

Lahat ng pangyayari na dumaan at dadaan pa sa ating buhay, mahirap man o madali ay hindi natin dapat takasan, pwede naman tayong magpahinga ngunit paghandaan ang pagdating ng panahon na masasabi na nalagpasan natin ang lahat ng pagsubok na nagpahirap sa buhay natin. Nagising si Samantha na ang puting kisame ang bumungad sa kanya. Marahan siyang kumurap ngunit ang mga katawan niya ay hindi niya agad maigalaw.

Walter's Point of View Kahahatid ko lang kay Samantha nang maalala kong may nakalimutan pala akong bilhin. Mabuti na lang at hindi pa ako pauwi kung kaya'y dumaan muna ako sa isang supermarket. Maraming tao nang pumasok ako at napakahaba rin ng pila. The only good thing here is that I won't be going against a huge number of people dahil hindi naman consumable ng tao ang bibilhin ko.

"Nevertheless, money can't buy happiness nor can it buy life." "It's true." pag sang- ayon ko. Mayroon pala kaming common denominator ni Adrian. Iyon ay ang pagdaramdam dahil sa kamatayan, parehong masakit ang mawalan ng magulang, whether it's the mother or the father. Paano pa kung pareho?