Digmaan Sa Karagatan Novels & Stories

Bumukas ang likurang pinto ng deck at ang dambuhalang alon ng dagat ay marahas na pumasok sa loob, nilamon kaming lahat patungo sa madilim, malamig, at walang katapusang kailaliman ng karagatan. Ang lamig ng tubig-dagat ay tila libo-libong karayom na sabay-sabay na bumaon sa balat ko. Nawalan ako ng direksyon; ang itaas at ibaba ay naghalo sa isang madilim, maalon, at nakatutunaw-hiningang kawalan. Pilit kong ibinubuka ang aking mga mata ngunit tanging bula at naglalakihang anino ng gumuhing speedboat ang nakikita ko. Ang baga ko ay nagmamakaawa na para sa hangin.

🌊 Ang Dagat ng Kamalayan ni Juan Sa loob ng isip ni Juan, ang kanyang Dagat ng Kamalayan ay isang malawak na ginintuang karagatan. Pero halos buong dagat ay natatakpan ng makapal na abong ulap, maliban sa isang maliit na bahagi na nananatiling malinaw. Sa bahaging iyon, may mga tinik ng itim na liwanag na pumipigil sa pagkalat ng abong ulap. At sa gitna nito— nakabaon ang isang tatlong pulgadang espada, nag-iisa, naglalabas ng mga sinag na siyang humaharang sa ulap.

Billionaire's Possession Chapter 17 Part 9 Napakadilim na sa karagatan. Itim na ang kulay ng tubig dahil sa nababalutan na ng kadiliman ang buong beach. Nakakarindi pa rin ang hiyawan dahil sa mga bandang tumutugtog. Kitang kita ni Barielle na marami pa rin ang mga taong nakahawak ng lead light at iwinawawagayway ang mga iyun kasabay ng tugtog.

Kahit na ilang beses akong mag praktis sa pool sa mansyon ni Tito Elio, e hindi ko parin makuha-kuha ang paglalangoy na iyon! Namangha ako sa ganda ng karagatan. Sa sobrang tingkad ay halos makita na ang mga isdang nagisislanguyan sa tubig, mga coral stone na animo’y sobrang lapit. Tinitignan ko palang ay nalulula na ako. Gaano kaya ito kalalim? Pagkakaalam ko kung ganitong katingkad na ang kulay ng dagat ay sobrang lalim na iyon. Hindi ko inaasahan na ganito pala kaganda ang dagat dito sa Batangas.

Pera ang pangunahing resource para mabuhay. Tiningnan ni Raia ang malawak na karagatan sa kanyang harapan. Ang papalubog na araw ay tumatama sa dagat, na nagpapakinang sa ibabaw nito na parang isang makapal na layer ng nadurog na ginto, nakasisilaw at mapanukso.

bulong ni Javi, ang kaniyang mga luha ay hindi mapigil. “Sabi ko sa iyo, hinding-hindi kita iiwan,” ngiti ni Ria. Ngunit habang nagdiriwang sila, ang dagat sa paligid ng lagoon ay biglang nagkulay itim. Isang dambuhalang barko ang lumitaw mula sa abot-tanaw—isang barkong may tatak na hindi kailanman nakita ni Javi o ni Maria.

Sita ni Akesha sa ngingisi ngising si Berting. "Ah so, nasa mood mang inis ang shokoy ng karagatan ha?" Sabi ng dalaga. "Ah ka din mukhang may mapipikon na namang babaeng cute at tatakbo na naman sa dagat" Sabi ni Berting.

Samantala. Mula sa malawak na karagatan ay tahimik na tinatanaw si Miles ang mala crystal na tubig ng dagat habang nakaupo sa maputing buhangin. Kasing lalim ng dagat ang iniisip ng dalaga kaya hindi nito naramdaman ang paglapit ni Xavien mula sa kanyang likuran.

Pagkatalon ko pa lang ay ramdam na ramdam ko na ang lamig ng tubig. Hindi ko maiwasang mamangha habang pinagmamasdan ang karagatan, asul na asul ito. Kung iniingatan lang sana ng mga tao ang dagat paniguradong lahat ay ganito pa rin. Nalibang ako sa mga nakikita kong isda kaya hindi ko namalayan na napalayo na pala ako sa yate pero wala namang problema dahil kayang-kaya ko namang bumalik doon at lumangoy.

I let a small laugh, this man a little bit naughty. Isinara kong muli ang mini Kubo at pareho kaming naglalakad sa gilid ng dagat, maaliwalas ang panahon, kaunting ulap na bahagyang humaharang sa sikat ng haring araw kaya hindi masyadong masakit sa balat ang sinag nito, malamig din ang hangin at fresh amoy dagat. Maraming tao ang kasalukuyang naliligo sa dagat at nag surfing maganda rin 'yon dahil medyo may malalaking alon din.