Buod Ng Mabangis Na Lungsod Mga Nobela at Kwento

Kinagabihan, pagdating ko sa massage center, nabangga ko ang boss ko. "Matthew, sumunod ka sa akin." Malungkot ang mukha niya. Nadurog ang puso ko nang sabihin ko, "Saan tayo pupunta?" Nagkunwari akong nakikiramdam sa mga pader na parang bulag ako. Ngumuso ang boss ko at sinabing, “Huwag na kayong magpanggap! Alam ko na hindi ka bulag!" Nanginig ako.

Ba-bakit kailangan kong ma-magpabuntis sa ibang lalaki? Bumuntong-hininga ng malalim si Angelo. ‘’Hindi mo ba naiintindihan kung bakit?! Patuloy akong kinukulit ni Mommy na magkaanak para magkaroon na ng isang tagapagmana ang pamilyang ito! Sawang-sawa na ‘ko sa pangungulit niya dahil sa paulit-ulit na tanong niya kung kailan ka ba magdadalang-tao!’’

"Babalik pa ako agad at isasama ang aking kapatid." Mabilis ang lakad ni Manuel, bagamat may tali ang kanyang mga paa. Malamig ang amihan buhat sa hilaga. Noche Buena noon, ngunit ang bayan ay malungkot. Kahit isang parol na papel ay walang nakabitin sa mga bintana. Walang kasiglahan ang mga bahay gaya ng mga taong nagdaan.

“Pera lang ba ang nasa isip mo, ha?” Napangiti si Alex at pinagmasdan ang paligid, saka niya lang napagtanto na isa pala itong lungsod sa kabundukan. Napapaligiran sila ng mga hanay ng mga bundok, at ang siyudad ay nakakagulat na malaki, kung saan may matataas na gusali kahit saan sila pumunta.

Sa halip ay inatake siya sa may valley pa lamang! Ang valley ay binabalot ng makapal na kagubatan na ang lawak ay kasing laki ng isang city. Binabalot ito ng makapal na na miasma at ito ang dahilan kung bakit nagiging mapanganib ang lugar...

"Ang liit lang pala ng City na'to noh? But it's nice." "Yes. Wanna walk? Sabi ni Gov may magandang pasyalan dito." "Saan?" "Mangrovetum ang pangalan. Kumakain ka naman ng streetfoods diba? Kumakain ka ba ng balut?" "Oo naman. Bakit?" "Gusto kong kumain eh. Ang sarap ng balut nila rito." Tumaas ang isa kong kilay. "Magkaiba ba ang lasa ng balut ng Masbate sa balut sa Manila?"

Marami ang gustong subukang sumakay sa bagon at tumitig sa kalawakan ng lungsod ng Seoul. Wala kaming magawa kundi maghintay sa pila, gusto ko talagang subukang sumakay. Lalo pa ngayong madilim ang paligid at puno ng mga nagniningning na ilaw ang paligid. Gusto ko kung gaano kaganda ang lugar. "Mommy, gutom na po ako." Hinanap ko kung saan nanggagaling ang boses kaya nilibot ko ang paningin ko para tignan kung kaninong maliit at matinis na boses ang nagmamay-ari.

Chapter 96 – Laban sa Apoy ng Lungsod Mainit ang hangin sa lungsod nang dumating ang hatinggabi. Sa malayo, kita na nila ang makapal na usok na tumatakas mula sa ilang gusali. Ang mga tao ay nagsisigawan, nagtatakbuhan, dala ang kakaunting gamit na kaya nilang buhatin. May mga bata na umiiyak, matatanda na hirap humakbang, at ilang mga armadong tauhan ni Ramos na nagkakalat ng takot sa bawat kanto.

Ang hangin sa rooftop ng bagong Fendi-Holmes Hotel ay malamig, pero ang dibdib ko ay parang nasusunog. Nakatingin ako sa lungsod, sa ilaw ng siyudad na kumikislap gaya ng mga bituin, at naramdaman ko ang bawat paghinga ko na mabilis at mabigat. Ang lahat ng pinaghirapan ko—mula sa probinsya hanggang sa masalimuot na mundong ito—ay narito ngayon sa harap ko.

Buong bilis ang biyahe ng airship. Makalipas ang mga sampung araw, nakarating sila sa panlabas na bahagi ng isang lungsod. Ang lungsod ay medyo katulad sa ilan sa mga ancient city sa Earth. Mayroon itong high city walls at mga building na nakapagpapaalaala sa mga sinaunang kastilyo. May napakalaking salita na nakaukit sa city gate—ang Labhstead.