By The Shore Novels & Stories

sabi nito bago umalis at nagpaalam. Habang yakap ako ni Uri ay parang may kuryenteng pumapaloob sa amin na di ko maintindihan. Agad naman akong humiwalay dito at nagmadaling umahon sa dagat at isinuot ang cover ko. Uri sat beside me on the shore and right now we are the only people here. Well may tao naman sa malayo, pero sa pwesto namin ay kami lang.

Sa litrato, lalong namukod-tangi ang matalim na profile ni Shawn sa ilalim ng araw. Ang mapupula niyang labi ay dumikit sa kaniya, sa likuran ang kumikislap na dagat at mga tumatalong dolphin—sobrang romantic. Binuksan niya ang social media app, mabilis na naglagay ng caption, at pinindot ang send. Sa tabing-dagat, magkatabing nakaupo sina Clifford at Sunshine sa ilalim ng payong. Ang mga kasamahan nila ay tapos nang magswimming at nagpapahinga na sa buhanginan.

Ngayon ko lang kasi naramdaman na gustuhin pabalik. Muling nag hari ang katahimikan. I didn't know what to say to break this silence between us so I just leaned my head against his shoulder. He didn't move an inch, I smiled. As the waves gently kissed the shore, I discovered an unexpected serenity in the rhythmic dance of the sea. His presence, like a reassuring melody in the background, became the missing note that harmonized with the soothing cadence of the ocean. In that moment, I realized the profound calm that emerged from the perfect union of the sea's embrace and his reassuring company.

Mas humigpit lang ang kapit niya. Ilang minuto pa ang lumipas, walang salita, walang ingay. Hanggang sa marahang bumangon si Rafael. “Lakarin natin ang shoreline,” aya nito. Magkahawak-kamay silang naglakad sa buhangin. Walang usap. Walang tanong. Ang tunog lang ng alon at yabag ng paa nila. Minsan, may dumadaang seagull. Minsan, may maliliit na alon na sumasabay sa paa nila.

She doesn’t deserve this kind of living, she deserves well in life “Maaga pa,” nakangiti niyang tugon. “Dito muna tayo. Ang ganda ng sunset oh!” Sera grabbed my hand and gently pulled me closer to the shoreline. The waves crashed softly against the shore, creating a soothing melody that blended perfectly with the warm hues of the setting sun. The golden light reflected in her eyes, making them shine even brighter. I watched as the wind played with her hair, strands dancing freely with the breeze. “Nakakarelax dito,” she murmured, squeezing my hand. “Parang ayoko nang umalis.”

Mula sa ekspresyon ni Adee alam ni Justin na may kwento pa sa likod ng simpleng dahilan ni Adee pero hindi na siya nagtanong pa. "I see… Wag ka nang sad! I know! Doon naman tayo sa may shore maglakad lakad ‘kay" Ngumiti si Adee. "Sure!" *** MASAYANG NAGPIPICTURE TAKING SILA ROBIN AT ANG MGA KASAMA NIYANG BABAE SA BEACH SHORE. Nakaswimsuit ang lahat ng kasama ni Robin. At panay ang dikit ng mga ito sa kaniya.

Bigla niya tuloy itong na-miss. Tumayo na siya at pinagpagan ang kanyang suot na maxi skirt. At nang matapos ay inilibot na niya ang tingin. The waves crashing against the seashore looks so enticing. Kusang naglakad ang kanyang mga paa papunta rito at tinitigan ang tubig. Sobrang linaw ng tubig kahit na medyo may kadiliman na dahil papalubog na ang araw. Konting-konti na lang ang sumisilip dito.

Palubog na ang araw sa mga oras na yun. Ang dating mala-paraisong cove ay nagiging isang malungkot na bilangguan. Ramdam ni Shelly ang pag-atras ng tubig, ang buhangin ay humahaba, at ang yate na inaasahan nilang sasagip sa kanila ay naging isang maliit na tuldok na lang sa gitna ng horizon.

Doon siya dumaan, umaasang hindi siya madaling makita. Sumiksik siya sa pagitan ng mga halaman. Sumabit ang damit niya sa isang sanga kaya napahinto siya. “Damn it…” mahinang sabi niya habang pilit tinatanggal ang tela. Narinig niya ang mga yabag na papalapit. “Check the garden!” “Baka papunta siya sa shore!” Shore? Napahinto si Emery. Kung may shore, ibig sabihin malapit siya sa dagat.

The boat slowly glided toward the shore of the quiet, serene island of Davao Oriental. The sun was beginning to set, casting an orange glow over the water and the surrounding hills. Gabriel stood at the edge of the boat, eyes locked on the horizon, his body stiff, his jaw clenched. His heart raced with anticipation, but as they neared the shore, something in his gut told him that things weren’t going to go as planned.