By The Shore Novels & Stories

"We need to find food for Yana's Twins! Go spread! We'll protect them!" Mikey, again, pronounced the word of the day. It's Rygbere. I am not familiar with that word. But I know we are one of the spells! As we traveled again to another place, I saw that the sandy rocks beath us seem that much sharper, the shallow rush of empty tides that much colder. We passed our cave—just as small indentation in the grassy shoreline which no longer offers protection. Destructed by bombs.

Pero nakuha ko na rin, dahil hindi na siya nakatingin sa akin at pumasok lang din siya agad sa loob ng sasakyan. I watch him as he drives back the Waveboat. I smiled and went back swimming. Mababaw lang naman ang tubig sa bahaging ito at hightide ang dagat. Hanggang legs ko lang, at malinaw ang tubig. Maraming maliit na isda at may iba't ibang kulay pa ang mga ito. "Ang ganda talaga ngayon. Nakakalungkot lang dahil bukas aalis na si Bryce," saad ko sa sarili habang nakatingin sa mga maliliit na isda sa harapan ko.

Ngumuso ako ng nagpatuloy sila sa pag-uusap. What am I even expecting? Bumaling ako sa ibang direksyon. Lahat ng nakikita ko ay may kasamang naglalakad sa shore. But I won’t die if I’m alone anyway. Naglakad na lang ako sa dalampasigan. Medyo basa pa ang white sand, pero may araw na at nagsisimula nang uminit. Hindi ko namalayan ang oras. Nang makita kong medyo napapalayo na ako, bumalik ako. I walked to where Levi’s group was.

Sinadya niya iyong gawin para hindi mastuck sa loob ang tubig. Napagtripan niya kasing mamulot ng mga shells sa dagat dahil low tide na noon. Kapag ganoon ay marami sa mga residente ng Isla Maambeng ang nasa tabing-dagat at namumulot ng pwedeng maiulam at mapagkitaan. Masaya ang lahat at halos marami sa kababaihan ay ganoon ang naging trip at minsan ay parang bonding na rin ng mga residente.

ay tahimik akong lumabas. Hinayaan kong tangayin ng malamig na hangin ang init ng hapon. Agad kong narinig ang bawat paghampas ng alon sa dalampasigan. The sea stretched endlessly before me. Kulay ginta ang buhangin. And the sun was beginning to descend. Painting the sky with shades of orange and pink. Napangiti ako. Hanggang sa nakita ko siya. Nakatayo sa may shoreline.

“Ano sa tingin mo ng lugar na ito?” “Maganda. Relaxing sa mga mata.” As dusk fell, Shaun took Naomi to the beach. Malapit lang iyon banda sa port kung nasaan ang yate. The clouds on the horizon were breathtakingly beautiful. A gentle sea breeze blew, and everything was so beautiful, tender, and pleasant. Naglakad ang dalawa nang walang sapin ang mga paa sa malambot na buhangin, nag-iwan ng bakas ng mga paa na unti-unting naglalaho kasabay ng hampas ng mga alon sa dalampasigan. The sunset's glow shone on them, beautiful and hazy. Someone casually took a picture with their phone. That beautiful moment was frozen in time. Hindi lang naman sila ang turista doon pero kahit na pareho silang famous

Kanina, bago pa sumikat ang araw, inutusan ko si Buknoy na dumaan sa palengke para mamulot ng mga shell na tinatapon lang sa gilid ng puwesto ng mga nagbebenta ng isda. Ang bilin ko sa kaniya, baka makakuha pa siya ng mga hindi pa nabiyak. ‘Yung may porma pang shell. Si Buchukoy naman, kasama si Tisay, pumunta sila sa dagat sa may bahaging mabato. Doon maraming natatambak na shell pagkatapos ng high tide. Dalawa silang may sako at kahit halos tanghaling tapat na, sige pa rin sila sa pagpulot. Para raw kay Xamira, kaya tiis init.

#FD18 || Bethylia Monteamor My unruly senses suddenly had their ceasefire after watching the calm waves moving back and forth on the seaside. My bare feet are now wet by the salt water touching it unconsciously as the waves comes after me - trying to run towards me but can't because it has its own boundary. A boundary that couldn't be overreach.

"Group photo muna tayo para masaya!" Pumuwesto kaming apat sa tabi ng shoreline, kung saan ang puting buhangin ay nagtatagpo sa kristal na tubig ng dagat. Sa likod namin ay ang kumikinang na karagatan dahil sa sikat ng umaga, nagbibigay ng isang perpektong background. Nag-akbayan kami nina Kacely at Timothy, habang si Trevor naman ay pumwesto sa dulo.

Later on, binilisan ko ang takbo papaikot ng isla kaya na-excite kaming pareho. We were both shouting at my speed and he seems to enjoy it. Nakailang ikot din kami sa malalapit na parte ng isla. But everything changed when I went far. Hindi naman gaano kalayo sa shore subalit ang alam ko ay may kalaliman na iyon at hindi na gaanong kita ang ilalim. The water near the shore was crystal clear but this isn't that much. “Sandra... bumalik na tayo,” he said.