Safe To Shore Lyrics Novels & Stories

A person we can call a safe zone to turn off all of our defenses let our weak side be revealed. *************** A/N: Don't forget to Vote, Comment and Share! ❤

As he turned away to speak to the guards, naramdaman ko ang kabigatan ng sitwasyon. Coastal paradise. Private cove. Guards everywhere. Pero kahit sa pinakamalayo… kahit sa pinakamasecured… nakarating pa rin siya. I looked out the shuttered window, hearing only the muffled sound of the sea behind the steel. Safehouse ba talaga ‘to… o isa na naman itong kulungan? And just when I thought tapos na ang gulo— Theo suddenly turned, eyes sharp, voice dark.

“Kapag dumating sila, hindi ka madadamay.” “Hindi ako lalayo,” sagot niya agad. “Liza—” “Hindi,” putol niya. “Hindi ako babalik sa pagiging spectator sa buhay mo.” Tahimik ako sandali. Narinig namin ang tunog ng eroplano sa malayo. Engine hum. Routine. Normal. Walang normal sa amin ngayon. “May safehouse tayo sa north,” sabi ko. “Isolated. Hindi listed under my name.”

Hanggang sa- 🎶 Let the ocean fill your lungs Struggle not, soon peace will come Taking in your final breath Sink down to the ocean's depths 🎶 Narinig ko ang boses ng isang sireno. Kumakanta sa malayong distansya. Kung ganoon ay nakakarinig pa rin ako sa distansyang malayo sa akin. Tiningnan ko si Indigo. Agad akong nagmadaling subukang lumangoy.

“Opo, Sir Shane, nakahanda na ang mga sasakyan sa itaas at sisiguraduhin namin na walang kahit sinong lokal na tao rito ang magkakalat ng balita na bumalik tayo rito sa dalampasigan.” Sagot ng aking head guard bago sila mabilis na naglakad pabalik sa highway, leaving me and Kevin alone for a brief second beside the roaring waves of the dark ocean. I took one last deep breath of the salty sea air, vowing to the heavens above that I will return to this exact shore with my real Audrey, and the blood of the people who did this to us will wash away with the tide.

“Don’t worry… I’ve got you.” Naglaro sila sa tubig, nag-holding hands, nag-splash, nag-tatawanan, at nag-uusap ng walang pressure. Ang bawat touch, bawat glance, ay may lalim—ngayon, opisyal na sila, at bawat galaw ay may kahulugan. “Bash… I feel safe with you,” bulong ni Althea habang nakayakap sa kanyang braso sa tubig.

Pero hindi ako mapakali. Hindi na ako mapakali. “Where are we going?” Tanong ko habang naglalakad kami sa madilim na hallway. Isang safehouse. Isa sa mga lugar ni Torren. Pero kahit safe— parang hindi ako ligtas. “Somewhere they won’t find you.” Agad niyang sagot. Hindi man lang nagdalawang-isip. Tumigil ako. “Hindi ako magtatago.”

Iimbitahan lang namin ang mga malalapit naming kaibigan. "You want to go home?" tanong nito sa akin. Nasa sea shore kami ngayon. Naglalakad. Gusto kong makita ang paglubong ng araw. Gusto ko din makita ang papa sikat na araw. Kaya araw-araw kami na naglalakad sa dalampasigan. "Alam mong masyadong delikado, Azrael. Hindi namam tayo magagalaw dito. We are safe in here."

Sa aking alaala Lalo sa pagkain At pag seafoods pa ang ulam [chorus] Pero wag mag-alala Di na kita gagambalain Dahil sa iyong tahong Ang tiyan ko’y nasira Tanging hiling ko sa ‘yo Ang tahong mo ay hugasan Lagi mong ingatan Nang walang magreklamo sa iyo May pakending kending pa ito ng kaniyang balakang at pwetan, habang kumakanta at naghahalo ng ginisang tahong. Kapag seafoods aking ulam At lalo na ito’y hilaw Parang nasa tabi ko lang ikaw Amoy mo’y naiiwan Palagi ka, darling Sa aking alaala Lalo sa pagkain At nakikita ka sa ulam [repeat chorus] La la la la la la Tahong na pula la la La la la la la la Kaya pala pula la la May red tide na dala la la

“Siyempre tayo lang dalawa noon dito. Ngayon maraming tao.” Sandali itong natigilan bago, “About that… We’re not really alone per se since we arrived here. The security team was here with us.” Agad siyang pinanlakihan ng mga mata. Lalo ring nag-init ang kanyang mga pisngi. “Oh my god… we did it by the shore!”