By The Shore Novels & Stories

I'm trying to imprint everything in my mind making sure that they will stay there forever. Because I came here with only memories and I will leave here with only memories. I opened my eyes and kissed his nape. "Thank you," I whispered. Thank you for giving me a taste of freedom even for a short span of time. Huminto kami sa dalampasigan kung saan kapansin-pansin ang pagkakaiba mula sa kabilang dagat. The shore here is filled with more people, of tourists consisting of majority of foreigners. There are also establishments you can see from the shore. There are souvenir shops, restos, bars, and hotels.

Chapter 26 Anghel dela Guardia The welcoming water reflects the peaceful sky. The quevering sea hoards its mighty power. My feet run over the rough sands as I welcomed the waves that crawled gently to the shore. I feel so light. The gushing waves are just so comforting. I heard a sudden click of the camera but I didn't manage to open my eyes. I remained sitting on the shore as the harmonious waves enveloped my feet. The sun is scorching my body. I like my skin porcelain white, but I like it more when it's tanned.

Sa pagkukubli ko sa Isang malagong halaman ay napakislot ako nang malakas na umugong ang barko mula sa 'di kalayuan. Mabilis akong tumayo mula sa pinagkukublihan. Right! The seashore was a few feet away from here. Kailangan ko lang tawirin ang kalsada at diretsohin ang gubat ay mararating ko na ang coast.

Napangiti siya nang makitang tumatakbo si Brett na may hawak na dalawang shell. "Thyra! Look! I found two beautiful shells!" Masayang sigaw ni Brett. Kumaway naman siya habang papalapit ito. Ngunit agad na naglaho ang kaniyang ngiti nang biglang bumilis ang tibok ng kaniyang puso. Nasa likod ni Brett ang magandang liwanag ng sunset. Tinatangay ng hangin ang damit nito habang tumatakbo at para siyang kumikinang sa paningin ni Thyra.

Tahimik ang veranda sa Azure Pearl. Ang dagat sa malayo ay humahampas sa baybay, ritmo ng alon na parang tahimik na countdown. Si Liam ay nakatayo sa gilid ng terrace, pinagmamasdan ang ocean horizon, sinisiksik ang isip sa bawat detalye.

Ang private villa na inihanda para sa kanya ay nakatayo ilang metro mula sa shore, puti ang dingding, may kahoy na deck, floor-to-ceiling windows, at isang mahabang balcony na nakaharap sa dagat. Pagdating pa lamang, may kung anong kumalma sa dibdib niya. Hindi tuluyang nawala ang sakit. Hindi rin ang takot. Pero kahit paano, parang hindi ganoon kabigat huminga. “Ang ganda dito. Ang laki na ng ipinagbago,” aniyang nakangiti na. “Tara, tignan natin ang sunset.” Nakaalalay si Brent sa kanya habang naglalakad sila sa buhangin ng nakayapak. Nililipad ng hangin ang buhok niya at suot na dress.

The ocean was a brilliant turquoise, its waves sparkling as they kissed the shore. In the distance, the horizon blurred where the sea met the sky, creating a seamless blend of blues. The soothing sound of the waves was like nature’s melody, grounding me to the earth. The cool sand beneath my feet contrasted pleasantly with the day's heat. Nakaramdam ako ng excitement nang ibabad ko ang mga paa ko sa tubig. Napakalamig at parang ngayon palang ay gusto ko nang tumalon sa dagat. The sea breeze, carrying the salty scent of the ocean, gently tousled my hair as I took in the serene beauty of this perfect seaside escape.

PATULOY sa marahang paglalakad sa baybayin si Jewel nang umagang ‘yon. Ang malawak na karagatan ay tahimik. Sa laot ay may ilang bangka ng mangingisda. Pinuno niya ng sariwang hangin ang dibdib. Tahimik ang paligid. Walang maririnig kundi ang mabining hampas ng mumunting alon sa dalampasigan.

Pang-ibaba ko ang blue soft clothed skirt na hanggang ibabaw ng tuhod. Lumabas na kami ni Evron sa kwarto. I don't know where is everyone but I'm sure hindi pa dumating ang ibang dadalo. Evron intertwined our hands as we walked on the fine sand towards the shore. Yumuko ako upang tanggalin ang flipflops ko para mas madama ang buhangin. Hinahaplos ng araw at hanging dagat ang aking balat. It built an excitement in me to go back to the province. Maganda ang asul na dagat ngunit mas maganda talaga ang Isla Vida.

he chuckled. “May tampo lang ako,” I pouted. “Alam ko naman na busy ka pero gusto kitang makita kahit papaano, hindi ka man lang pumupunta sa bahay.” “Hey, little bunny. Smile!” After Kerus and I finished eating, we still had about 20 minutes to spare, so we decided to take a walk along the shoreline. I let the waves touch my feet as I walked. I was delighted by how clear the water was and how white and soft the sand felt.