Camera-shy Definition Novels & Stories

Dahil dakilang social climber ako at awkward sapagkat walang nagsasalita sa aming dalawa ni River, I took a photo of my view with my feet. “I’ll take a photo of you,” ani River na kinuha ang cellphone niya sa kaniyang tabi. Hindi ko naman mapigilan ang mapanguso bago tumango. Ramdam ko ang hiya habang nagpopost sa harap nito. I don’t know why I’m getting shy right now kahit na lagi naman talaga akong nasa harap ng camera. Isang malapad na ngiti lang ang pinakawalan ko hanggang sa matapos. “Where should I send it?” tanong niya.

“Yes, yes Me too! Ahhhh!” When Shy finally released and reach her peak while closing her eyes , the thing is that she really loves the feeling pero ang problema lang iba ang nasa isip niya at hindi iyon si Marcus.

These things could help them to determine if someone was attempting to open it. Naupo na muna ako sa kama at inilibot ang paningin ko sa kabuuan ng kwarto. Hinanap ko ang G-Camera na inilagay ni Shane dito at agad kong nakita dahil sinabi naman sa akin niya na nasa kisame iyon. Para lang siyang mata ng isda o dumi na nakadikit, adjustable din naman ang size ng camera na ginamit niya. Aksidente akong napatingin sa headboard ng kama. Napakunot-noo ako.

I walked towards them and fixed my lenses. Ilang shots at anggulo pa ang kinuha ko. Paminsan dinidirect ko sila sa poses at emosyon. Pinanood ko sila mula sa lente ng camera. Napahinto ako sa matalim na mga mata ni Zephaniah. He was staring so seriously and intently in the camera.

What the. Salubong na salubong ang mga kilay kong nakaharap sa camera. Na matapang ring sinasalubong ni Kailey. I looked at Shanaia but she avoided my gaze. May hinatak si Kailey na upuang kahoy. Itinabi niya iyon kay Shan at umupo. She face the camera without any emotions in her eyes. And believe me the thudding in my chest doubled with the way she faced me on the screen.

Biglang sabi ng isang photographer na napapakamot na nga ng kanyang ulo. “Ate, kanina pa niyan kinukuha ang attention mo. Bakit parang lumilipad ata? Alam namin Camera-shy ka, pero araw mo’to teh.” “Ate, wag mong hahayaan na matalbugan ka namin. Ikaw ang bride. Iyo ang focus ng camera. Relaxs.” Ngunit kahit ano nga ang sabihin ng mga naririto ngayon, wala parin, nanginginig bigla ako sa kaba.

Ang usok sa paligid, ang telang halos dumikit sa balat niya, at ang lipstick na halos mag mukhang dug04n ang labi—lahat ay sumisigaw ng isang salita: “Venin.” Panganib. “Perfect. Freeze that look,” utos ng photographer. “That’s it. You’re not just selling perfume, you are the perfume.” Tuloy ang click. Pose. Kagat-labi. Half-close eyes. Pero sa likod ng bawat anggulo, alam ni Yukisha ang totoo. Pagod siya. Hindi lang sa katawan, kundi sa damdamin. Pagod sa pagpigil. Pagod sa paglimot.

Napangiti ako. That girl looks shy, but you can still see how confident she is on her every walk. Nahihiya lang siguro siya dahil sa mahihinang reaksyon namin. A smile is etched on her face, like what do usual people always wear when they are shy. Kaya lang iba ang ngiti niya. Halos nakakapagpaliwanag iyon sa buong presensya niya. That smile almost equate the sun's luminous light.

“May patawa tawa ka pa diyan no’ng nabaril ka? Paano kung namatay ka? Paano kung may nangyaring masama sayo na hindi ko alam?” Gusto na talagang ngumiti ni Connor, pero pinili niyang mag poker face dahil ayaw niyang marealize ni Shy ang mga sinasabi niya ngayon. Gusto niya ito, iyong hindi nag-iisip si Shy at emotion lang ang pinapairal kasi nalalaman niya kung ano ba talagang nararamdaman ni Shy sa kaniya. “Sorry…” “Sorry? Sa tingin mo ayos na ako na nagsorry ka? Nabaril ka, hindi nadapa. Ano bang tingin mo sa katawan mo? Bakal?”