Cant Stop Praising His Name Novels & Stories

Hindi naman ako ganoon kabigat. It's just a little bit and I'll think sometimes this guy doesn't really mind! This town is called Beta, but this is how you think! HINDI MAN LANG INISIP NA NAHIHIRAPAN NA AKO. Gusto ko na lang tawagin lahat ng Diyosa At Diyos na kilala ko, para sumpain ang lalaking ito ngayon. "What do you think of me, Quinoa! Numb? You can see I'm having a hard time with this! You can't lift me yet! " I shouted in disgust from within. Ngumiwi naman siya ng ilang ulit.

Pero totoo ang tinuran niya, tutulong siya hangga't kaya niya, makabawas man lang sa dami ng kasalanan niya sa pamilya ni Czarina, kahit na alam niya na imposible rin namang humingi ng tulong sa kanya ang babae. Czarina can be really proud if she wants to. Alam niya iyon lalo ngayon na naghiwalay na sila. Ngumiti ang babae sa kanya bilang sagot. Tahimik silang nagpatuloy sa pagkain, parehong naubusan na ng sasabihin. Patapos na silang kumain nang may lumapit sa kanilang lalaki. "Good day, Sir, Madam," sabi nito at napaangat ng mukha ang dalawa. "I would like to congratulate you because you've been chosen for today's promo."

Paliwanag ko rito. Ngumuso naman ito sa akin pero halatang ngumingiti. "I admire you, kasi kahit wala kang kapangyarihan, kahit tao kapa ay napakatalino mo. Nag-e-excel ka sa Physical Combat Arts, or academic areas. Kahit may kakulangan ka, nakakasabay ka pa rin... Unlike us, we have a greater advantage pero wala." Saad nito na hindi ko alam kung pinupuri ako o nagrereklamo. Hindi ako sure dahil kalmado lang naman siya, but I can hint the envy on her voice.

Sadyang busy lang siya sa pag-aaral niya, kaya minsan nakakalimutan niya. Naging abala kami ni Primo sa pag-aaral namin hanggang sa hindi ko namalayang nakapagtapos na kaming dalawa. Gaya ng inaasahan nakapagtapos siya with Latin honors, kaya hindi ko mapigilang maging proud sa kaniya. Palagi siyang achiever, kaya hindi na ako nagulat doon. Primo is the type of person who always wants to be on top.

Pero sa totoo lang ay wala naman talaga siyang pake. Bahagyang nilibot niya ang paningin sa paligid bago ibinalik dito ang tingin. “As long as nakakatulong ako hindi ko na kailangan ng publicity para lang mapasalamatan Vinah sapat na kasi sa ʼkin na makitang hindi nasasayang ang perang pinaghirapan ko and to tell you frankly I am not bothered by those fake people being praise dahil sa pagpapanggap nila. Diyos na ang hahatol sa mga ganoong tao so chill ka lang please.”

, mabilis niyang paliwanag dito ngunit sadya yatang nature nito na ang nakakunot ang noo. „Never utter God’s name when, in fact, at the back of your head, you are cursing me.”, ang lalaki at hindi niya napigilang hindi magprotesta. She never cursed anyone throughout her life. “Hindi po ako ganon, I’ll never think of cursing anyone in my entire life. Kahit gaano pa kasama ang nagawa ng mga tao sa paligid. I’ll never do that.”, „Wow! I’m impressed. I never thought isa palang santa ang aking kaharap?”, sarkastikong turan nito.

"Whatever, Caleb. If you can't respect what I do, then maybe we really don't have anything to talk about." Umuga ulit ang kama bago siya nagsalita muli. "Fine. Go ahead, dream about your little scholarship. But remember, in the real world, talent is nothing without the right name. And right now, you're carrying mine." Yeah, right. Says the guy who depends on his parents to choose who he’s going to marry. Tsk. *** HAPPY HEART'S DAY SA INYONG LAHAT. Sana may nagbabasa pa nito huhu.

Lahat ay nagtutulungan, walang pataasan na nagaganap. Masaya at tahimik kung ilalarawan. Iyon ang natatanging lugar na hindi sila magsasawang balik-balikan kahit ilang bilyong ulit pa. "What would you like to name our first child, Xandra? I'm interested in hearing your opinion," biglang turan nito matapos ang katahimikang namutawi sa kanilang dalawa.

"But for me... it was the most selfless act anyone had ever done for me. And I don't deserve her." Bumaba ako mula sa podium, mabigat ang hakbang, pero magaan ang loob. Wala na akong dapat itago. Wala akong intensyon na linisin ang pangalan ko—pero gusto kong linisin ang pangalan ni Quice. Dahil kung may mali sa lahat ng ito… ako iyon. Hindi siya.

Tila pigil ang inis niyang saad gamit ang bisaya language para hindi maintindihan ng bata. Nagkukumahog namang tumabo papunta sa anak niya si Kyleir at inilabas na ng Resto. "Pasalamat ka at may dumating na angel, EJ!" Pasalamat din ako at iyon na ang pangalang binanggit niya. "Ikaw, Xandra..." May diin ang pangalan ko. "Bakit hinayaan mo lang din na makipag annul ang isang ito?" "Tanga lang ako na pilit nagbubulagbulgan noon pero hindi ako martyr! Tao lang din ako, napapagod. Nasasaktan."