Coffee Short Quotes Novels & Stories

malamig na sagot ko. Maya maya pa ay dumating na ang kape na inorder namin. The tastes of the coffee is like my life, bitter but sweet.

“Coffee?“ mabilis na offer ni Mariya. “Ahm...“ Napapilig ng ulo si Brylly. “Pwede?“ “Sure.“ Tawa ni Mariya. “ANO NGA BA iyong sasabihin mo kanina?“ tanong ni Mariya nang iniabot kay Brylly ang isang tasa ng kape. Nakapuwesto sila ngayon sa may coach na area sa shop ni Mariya. Sinimsim muna ni Brylly ang umuusok niyang kape. “Masarap,“ kumento ni Brylly na ikinangiti ni Mariya. “Syempre. Hindi makikilala ang Maben’s coffee shop kung hindi masarap ang kape rito.“ Pagmamayabang niya.

baling ko sa kaniya habang isinusuot ang seatbelt. "Everyone has their own favorites, no matter how simple it is." Napatawa ako nang bahagya sa katwiran niya. "Sige nga, ikaw? Ano ba ang paborito mo?" "Coffee," mabilis at seryoso niyang sagot habang binubuhay ang makina. Mas lalo akong napangiti. "Coffee isn't considered food, Conor." "Still counts as my favorite," paninindigan niya habang pilyong sumusulyap sa akin.

Lumapit ako sa coffee section and got surprise, when I saw bunch of coffees that displayed in that area. "Justine look oh, coffee!" Nakangiting turo ko kay Justine sa mga kapeng nakikita ko. Mayroon naman palang ganito, bakit pinahihirapan ko pa ang sarili kong mag timpla ng punyetang kape para lang ma impress ang hudas kong amo? "Zafy mayaman din ako pero ni minsan hindi kuminang ang mata ko noong nakakita ako ng kape!" He sarcastically said that while smiling like as if I'm a fucking clown! Eh sa ngayon ko lang 'to nakita!

“Coffee?” Napantingin ako sa kanya. “Libre mo?” “Sure.” Minsan kasi, kailangan mo rin talagang hanapin ang kaligayahan sa maliiit na bagay, tulad ng libreng kape. At ang hind pag-iisip sa isang CEO na parang may split personality. Nag-uusap pa rin kami ni Marco habang naglalakad pabalik sa office. In fairness to him, masaya siyang kausap, magaan, at napapatawa niya ako sa mga pinapasa niyang memes.

Sa kanilang pagtutulungan at walang humpay na pagsisikap, unti-unting nagbunga ang kanilang mga sakripisyo. Ang coffee shop ay naging paborito ng mga tao sa kanilang komunidad. “Ang sarap ng kape niyo! Sobrang cozy pa ng lugar!” sabi ng isa sa mga customer. “Nagtagumpay tayo, mahal! Tayo ang gumawa ng mga ito,” sagot ni Nikolo, habang sabay nilang tinatanggap ang mga papuri.

"Yeah. Maybe they're too busy showing off their cars or bragging about business ventures." Napangiti ako nang bahagya. "Well, maybe they don’t know the value of a good cup of coffee." Natawa siya nang mahina. "Or maybe... I just met the exception." Hindi ko napigilang mapatingin nang diretso sa kanya, habang pilit kong binabalewala ang kakaibang init na gumagapang sa pagitan namin. "Enjoy your coffee," sabi ko na lang, nagtatago ng ngiti.

Inabot pa ko ng syam syam at sa lupa na ako nakatulog kaiiyak. Pasalamat nga ako dahil hindi iyon ang nafeature sa newspaper. Mas kasira sira iyon sa image ko kesa ang sabihing nangabit daw ako. "Public enough for an outburst in a coffee shop," he countered, a smirk playing on his lips. Diba mayabang? "There you go again, assuming the worst," basag ko sa sinabi niya, nilakasan ko pa para marinig niya. "Maybe I just have bad coffee."

''S-Sorry'' ''You didn't changed a bit Cristoff," naka-ngiti niyang sabi at ginulo yung buhok ko. This is so her! Parang biglang bumalik lahat ng nakaraan. ''Wanna grab some coffee? You have a lot of stories to tell me,'' masigla nyang sabi bago kumindat at nag-lakad palayo. She didn't changed a bit after all these years. Sumunod nalang din ako sa kanya hanggang makarating kami sa pinaka-malapit na Starbucks. ''Two Latte----'' ''Americano sakin.'' ''I see you've changed your favorite coffee? May nagbago naman pala sayo kahit papano,'' natatawa nyang sabi. Nauna na siyang umupo at sumunod naman ako. ''So, how's Cristoff D' Clumsy doing?'' Tanong nya na may halong pang-aasar.

I ordered a mocha latte and a mocha flavored cake bago ako umupo sa isa sa upuan na walang tao. Malapit sa salamin ang aking kina-uupuan. Kita ko ang nga tao na naglalakad. At sa bawat naglalakad na mga mag jowa hindi ko maiwasan na mainggit. Sarap din sumigaw na walang forever at maghihiwalay din ang mga ito. "Huwag kang maging bitter sa may mga karelasyon magkaka-jowa ka rin pagdating ng panahon," nasa ko sa isa sa mga nakadikit sa wall ng coffee shop.