Quotes About Coffee And Life Novels & Stories

May writer na abala sa pagta-type ng nobela. May magkakaibigan na nagtatawanan habang umiinom ng kape. At may isang taong baka matagpuan ang inspirasyong matagal na niyang hinahanap. "I have a dream for this place," mahina kong sabi. Napatingin si Mina sa akin. "I don't want people to remember us because of our coffee alone." "Then what do you want them to remember?" Ngumiti ako habang muling inilibot ang tingin sa café.

Kumunot ang noo ni Yanna pero hindi na siya nagulat nang marinig ang boses ni David. Hindi niya nilingon ang lalaki pero sa gilid ng mata niya ay napanood niya ang pagbaba nito ng kape sa mesa niya at ang pag-upo nito sa kanyang gilid. "Coffee is my life, 'wag mo akong pakielaman," aniya.

Masakit na ang kanyang ulo. “Okay, I'll have this cup of coffee with you. After this cup of coffee, we'll go our separate ways. Huwag mo ng banggitin pa ang ating nakaraan at huwag na huwag mo na akong guluhin pagkatapos ng cup of coffee na hinihiling mo. It’s a deal!”

tanong ng barista. "Black coffee lang," sagot ko simple tulad ng gusto kong maging buhay ko sa mga sandaling ganito. Habang hinihintay ang kape, napaisip ako kung gaano kadali sanang ipagyabang ang lahat ng narating ko, pero mas pinili kong tahimik, dahil alam kong hindi lahat ng laban ay kailangang ipakita. Tumunog ang cellphone ko.

Ilang araw na rin kasi akong nakikipag-usap sa mga kakilala ko na maaaring makatulong sa'kin upang makapagpatayo ng coffee shop na siyang pangarap ko. I need to at least have a business because I know that if I won't handle my money smartly, I will lose it in just a few months or years at alam kong sa mga susunod pang taon ay babalik na naman kami sa mahirap na buhay at ayoko nang naranasan 'yon nina Lolo at Lola. Sa sobrang hirap ng buhay ngayon ay mas maganda na ang may napagkukunan ako ng pera na maipatayo ko.

Sabi kasi niya ay sa may pinyahan na lang daw kami mag aagahan e. Pero sana may dala din siyang kape. Kasi hindi kumpleto ang araw ko talaga kapag walang kape e. Kasi for me coffee is life at para naman sa ibang adik sa ml dyan. ML is life daw. Hahahaha. Pag dating namin sa may kusina ay nakita ko na naka ready na nga ang mga da dalhin namin. Kaya naman tinignan ko ito ng may pag dududa.

Pinangangaralan siya nitong si Wind Dale Andrada, an eleven year old kid? "For the family, you're selfless. Pero kay kuya Art, you're so selfish." "Wind, you don't understand anything. Mabuti pa matulog kana." "Kung sa paraan mo, hindi ko talaga mauunawaan, Ate Rain because you're complicated. Pero kung sa paraan ni Kuya Art ko uunawain ang pag-ibig, I would simply say it's like making a cup of coffee." Sinulyapan nito ang nananahimik niyang tasa sa mesa. "Dapat balance lang. Not so sweet, yet not so bitter. Masarap kung may creamer, pero mas enjoy kapag mainit-init pa. Kapag lumamig na put some hot water or put it in the microwave, patiently wait until it gets warm again. Just like in life,

Kaya ko ngang ipatong lang sa dalawa kong daliri. ''Pero mapait.'' Napaangat ako ng mukha. ''Mapait?'' pag-uulit ko dahil baka mali lang ako nang narinig. ''But you see, even a bitter coffee can brighten up the day.'' Nakuha ko naman ang nais ipahiwatig ni Chairman Emilio. Kahit gaano kapait ang buhay, may araw rin na magiging masarap ang lasa nito.

"Mainit yata ang ulo mo. palpak ka ba sa trabaho mo?" Natawa siya. Siya? Palpak? Wala siyang hinawakang trabaho na palpak. Lahat ng kliyente nila, masaya sa kaniyang performance lalo na kung paano siya pumapatay. Mapait ang timpla ng kaniyang brewed coffee pero hindi niya alintana iyon. Mas mapait ang sinapit ng buhay niya rati nung palaboy-laboy pa siya.

The coffee. “Good luck,” I said, sweet as poison. “Baka lang makalimutan mo—people come here not just for coffee. They come for the books. Something I doubt your soulless café will ever have.” “Ouch. May hugot.” He leaned closer. “Inggit ka lang kasi may budget kami for real design. Hindi tulad nitong shop mo na parang pinulot sa ukay ang mga furniture.” My cheeks burned. How dare he?