Comfortness Quotes Novels & Stories

Kahit anong gawin niya, hindi siya ang pipiliin. “Alam mo,” biglang sabi ng kaibigan niya, medyo lumambot ang tono, “kung may something man kagabi, don’t overthink it. Minsan people just need comfort.” Comfort. Napangiti si kristine nang mapait. Comfort lang ba siya? Isang pansamantalang pahinga habang hinihintay ng lalaki ang tunay niyang mahal? “Tigilan mo nga ako sa mga ganyang linya,” biro niya para pagtakpan ang lungkot. “Sabi ko nga, wala talagang nangyari.”

may lungkot sa tinig na sabi ko sa kanya. "Huwag ka nang malungkot. Kung nasaan man siya ngayon ay natitiyak kong masaya na siya," he comforted me. Mabuti pa ang ibang tao marunong mag-comfort sa akin pero ang sarili kong ama ay hindi. "For you."

“Blessed are they that mourn: for they shall be comforted.” Lyv closed her eyes as she meditated on the verse she just read. Less than a week after her Kuya Tri’s passing, she buried herself reading the Beatitudes. She tried her best soaking in the presence of her maker. For her, the best time to seek His love and comfort was during the time of great trials and sufferings.

Jarred leaned slightly toward her, elbow resting behind her, parang ginagawa niyang personal space niya ang buong sofa. “Comfortable ka ba?” tanong niya, boses low at parang may subtext kahit simpleng tanong lang naman. “Oo naman,” sagot ni Veronica, pero ngumiti nang mahina. “Mas comfortable kung hindi ka nakatitig.” “Hindi ako nakatitig,” bulong ni Jarred, halos nakadikit na ang ilong sa buhok niya. “I’m appreciating.” “Jarred!” tinulak niya ng mahina, pero halatang kinikilig.

Dahan-dahang kumawala sa yakap. Tinignan ko siya. Namumula ang mata ko. Namumula ang ilong. Magulo ang buhok. Pero ramdam ko— Safe ako. “Sorry,” ulit kong sabi. Ngumiti siya. “Okay lang,” sagot niya. Humiga kami. Magkatabi. Magkayakap. Walang init. Walang libog. Walang passion. Pure comfort lang. Yung yakap na hindi naghahanap ng katawan.

I painfully said "Athena, I can be with you... you don't need other person to tell your problem to him... I'm here. You can tell me everything... you can lean your head on my shoulder. I can be everything just to make you happy and to comfort you". Naluluhang sabi ko I'm jealous! I feel bad! I feel bad, because I'm her boyfriend but I can't even comfort her just like what that person did. I'll do my best just to be always at your side... mi amor.

He always said this—that he's here—and now it feels so different, as if those words were like comfort, healing me, taking away my worry. "T-Thank you so much, Luther Rico. Thank you for being h-here with me and for making me feel happy..."

Iba ito sa maputlang itsura nito kanina; ngayon, tahimik at mahinahon na itong kumikilos. "If gusto mong makuha ang loob ko, hindi mo na kailangang paghirapan ang mga taong nasa paligid ko," malamig na sabi ni Cosmo. "Hindi ako tulad nila na madaling mabola ng matatamis na salita."

Sabay punas ko sa luha ko. "Hmmm...." Habang nag-iisip ng sasabihin sa'kin. Hindi na rin ako nagsalita at hinintay ko lang ang sasabihin niya sa'kin. "Ah, ito Adi maganda 'to." Sabay ngiti ng malapad sa akin. "Cry, forgive, learn, move on, and let your tears water the seed of your future happiness it was quoted by Steve Maraboli." Somewhat it made me calm.

‎Yung ngiting parang siya ang nanalo— ‎pero ako ang mas masaya. ‎Humiga kami sa couch— ‎magkatabi. ‎Walang malisya. ‎Pero puno ng init. ‎Hinila niya ako palapit— ‎hanggang sa nakasiksik ako sa dibdib niya. ‎“Comfortable?” tanong niya. ‎“Mas lalo kapag hindi ka gumagalaw,” biro ko. ‎Napatawa siya—mahina.