Damit Picture Novels & Stories

"Sampu kada piling ng kangkong ko." Ngumiti si Damien. "Sige bibilin ko pero iinterviewhin muna kita, uusap lang tayo pero kukuhanan natin gamit itong camera ha?" Pinakita ni Damien ang hawak niyang camera. Kumislap ang mga mata ng bata sa sinabi ni Damien bago tumango. "Sige po!"

Bahagya pang kumalma ito kaya napanatag ang loob ni Amanda. Umorder sila ng makakain at tahimik sa una. Pero hindi na nakatiis pa si Damien at binuksan agad ang usapan. "'Yong picture... nakita mo na ba?" kabadong tanong nito. Humigop muna sa kape si Amanda at unti unting tumango. "Oo. Nakita ko na. Hindi ko alam kung sino ang nagsend no'n pero alam kong walang halong daya o edit 'yon," aniya sa lalaki.

Kakalimutan ko lahat ng nangyari at magsisimula muli. MONTHS PASSED, marami nang nagbago, gabi-gabi ay tila hinahanap ko ang amoy ni Damian, at dahil hindi ko naman siya maamoy ay picture niya nalang ang tinitignan ko bago ako matulog o pagka gising sa umaga Hindi ko ba alam, para akong maiiyak o malulungkot kapag hindi ko nakikita ang litrato niya

sabi ko, “kung hindi mo ako kayang protektahan sa sarili mong bahay, ako na ang gagawa.” Naglakad si Damian papunta sa amin, mabilis, parang may sunog. Nasa tabi ko na siya sa isang iglap, at tinapik niya si Letty sa balikat. “Kailangan mo nang sumagot. Lahat ng camera sa bahay naka-record. Kung hindi mo pa aaminin ngayon, mas lalo kang mapapahamak.” At doon. Doon na siya bumigay.

--- --- --- "Naniniwala ka ba sa kanya?" --- --- Tahimik siya. --- --- --- Dahil alam niya ang sagot. --- --- --- Hindi. --- --- --- --- Lumapit si Damien at kinuha ang larawan. --- --- --- "Tingnan ninyo ang simbolo sa likod." --- --- --- Napatingin kami. --- --- --- May marka roon. --- --- --- Isang lumang simbolo na hindi ko pa nakita. ---