Damit Picture の小説・ストーリー

Isa, dalawa, tatlo… sunod-sunod ang kuha, habang sa likuran nila’y tuluyang lumulubog ang araw, tila tahimik na saksi sa lahat ng hindi binibigkas. Hindi nagtagal, may isang taong hindi na nakatiis. Enough is enough. Nakapamulsa ang mga kamay, bahagyang nag-ayos ng tindig si Damion bago magsalita sa pinakamaamong tono na kaya niya. “Kapag ganyan ang anggulo, kalahati lang ng katawan n’yo ang napupunta sa picture,” sabi niya. “Why don’t I take the photos for you?”

nahihiyang pakiusap niya sa akin. “Dude, you are already have her autograph,” reklamo ni Daiki sabay hila sa akin papunta sa likod niya. “I will frame our picture together with my suit, Daiki. Don’t be too territorial.” “Okay,” sagot ko bago pa tumaggi si Daiki. “Yes!” Nakangiting reaksyon ni Jeffrey. Nakangiti akong lumapit sa kanya bahagya. Akmang aakbayan niya ako ng tapikin ni Daiki ang kamay niya. “Jeffrey, if you don’t want me to break your fingers. Hands off.”

Bulong ko Nahalata niya atang wala na ako sa mood kaya nagsalita ito "Hi may picture ulit ako pa pirma!" Sabi ng kaibigan ko at gusto kong mainis sa pa cute niyang boses at halos hindi na maintindihan ang sinabi Tumawa naman si Zantyr "Sure!" Sabi nito at inabot ang picture na sinabi ni Fatima pero sumulyap muna ito saakin bago tumuluyang kinuha ang picture Habang nagsulat siya nagsalita si madam

“Hindi ko asawa si Daniel. Magkaibigan lang kami, bukod doon ay wala na.” He laughed sarcastically. “Nakukuha mo pa ring magsisinungaling kahit huling-huli ka na. These pictures aren't manipulated! Sinasabi mo bang hindi ito totoo? Hindi ikaw ang narito, at hindi mo anak ang bata sa picture?!” Umiling ako. “Ako ‘yan at anak ko rin ang batang nasa picture.” Kinuha ko ang isang picture kung saan karga-karga ko si Damien. It was taken on his recognition day. I'm bothered that Damon had us followed.

In love but unspoken. That’s exactly our story, minus the love. “Positions!” tawag ng photographer. “Damian, lean against the car. Liana, stand close to him, like you’re about to whisper something.” Lumapit ako. I could feel the heat radiating from the concrete, from the lights, from him. “Closer,” sabi ulit ng photographer. Sumunod ako. Damian’s scent — a mix of musk and rain — hit me. “Good,” sabi ng photographer. “Now… Damian, look at her. Gently.”

Closer Damien's POV Hindi na ako mapakali matapos kong makita ang lumang larawan ni Natalia Alejandro. Paulit-ulit kong ikinumpara iyon sa litrato ni Amara. Parehong hugis ng mga mata. Parehong ngiti. At ang birthmark... Lahat ng piraso ng puzzle ay unti-unti nang nagkakadugtong. Pero hindi pa sapat ang kutob.

Biglang narinig ni Amara ang tunog ng pagkabukas ng pinto kaya naman mabilis siyang lumingon upang tingnan kung sino ang pumasok. Bumungad sa kanya ang pigura ni Damien na nakatayo sa may hamba ng pinto habang seryosong nakatitig sa kanyang direksyon. Piningkit ni Damien ang kanyang mga mata habang pinagmamasdan ang kabuuan ng babaeng nasa kanyang harap.

Nasa hallway ng hotel, nakayakap siya sa akin, ang labi niya halos dumampi na sa akin. Parang lumubog ang sikmura ko. Gusto kong magtago. Gusto kong lumubog sa sahig at maglaho. Pero si Damien? Walang bakas ng pag-aatubili. He leaned into the mic. “Those pictures are real. And you know why? Because I’m in love with her.” Nalaglag ang panga ng lahat. May mga napahiyaw, may mga napa-“oh my god,” at ang tunog ng mga camera’y halos sumabog sa lakas ng pag-click.

Kinuha niya iyon at tiningnan ang larawan. Tila pinagtatarak ang dibdib niya. Ang kanyang ina at Damien ang nasa larawan. Mamà na kung tingnan si Damien sa larawan at halos kasing tangkad na ito ng kanyang ina. Matamis na nakangiti si Damien habang nakatitig sa kanyang ina. Banaag sa mga mata ang matinding paghanga o baka mas tamang sabihin na matinding pagmamahal. Hindi!

Nakatingin si Damian sa kanya at hindi sa camera. Kundi sa kanya. At siya? Makikita talaga sa picture na masaya siya, halos kumikinang ang mga mata niya. Napahinto siya. Minsan, nakakaloko ang mga litrato. Kaya nitong ipakita ang isang sandali na parang perpekto. Pero hindi nito ipinapakita ang mga gabing mag-isa kang umiiyak. Ang mga umagang gigising kang mag-isa. Ang mga pagkakataong naghihintay ka sa taong hindi naman darating.